Mieliście może doświadczenia z psychotraumatologami? Jeśli tak to jakie?

[aniam97]

Chodzę i mam mieszane uczucia

[autodestrukcja2]

A czemu? 
Ja mialam doswiadczenie takie, ze specjalista nie miał pojęcia co robi a psychotraumatologiem się zwał. 
Więc to wazne o czym mówią te mieszane uczucia

[Dalila_]

Nie mam

[123she]

Ja jak drugi raz zmieniałam terapeutkę to sprawdzałam też ludzi, którzy się reklamowali jako psychotraumatolodzy ale strasznie drogo jakoś brali za wizytę a ostatecznie wtedy ktoś dał mi namiar na panią profesor od traumy więc stwierdziłam, że pewnie lepiej się na tym zna;)

A jak te wizyty u psychotraumatologów wyglądały?

[bei]

Nie mam, nawet nie bardzo wiedziałam o ich istnieniu.

[autodestrukcja2]

20 minut temu, 123she napisał(a):

Ja jak drugi raz zmieniałam terapeutkę to sprawdzałam też ludzi, którzy się reklamowali jako psychotraumatolodzy ale strasznie drogo jakoś brali za wizytę a ostatecznie wtedy ktoś dał mi namiar na panią profesor od traumy więc stwierdziłam, że pewnie lepiej się na tym zna;)

A jak te wizyty u psychotraumatologów wyglądały?

hmm a profesor od traumy to nie profesor traumatolog tudziez psychotraumatolog ? czlowiek od tearpii traumy w kazdym razie.

[aniam97]

Rozmawiałam z Panią na recepcji raz w pewnej fundacji, by spytać o wcześniejsze terminy do psychoterapeuty.
Posprzeczałyśmy się i bałam się z nią rozmawiać kolejny raz. Okazuje się że jest ona psychotraumatologiem.
I oferuje mi pomoc. Po pierwszym spotkaniu, na które poszłam z nastawieniem dość defensywnym, mam mieszane uczucia. Już łącznie 2 razy podniosła na mnie głos mimo braku mojego agresywnego zachowania. 
Ma przytłaczająco dużo pozytywnych opinii. 
Stąd moje mieszane uczucia. Nie mam komfortu wyboru opcji za bardzo w mojej obecnej sytuacji, odbijam się od ścian, oczekuję na długoterminową terapię. 
Z drugiej strony wiem, że boję się ruszyć terapię, która będzie we mnie grzebać i po prostu będzie wymagać długofalowego zaangażowania, więc trochę sobie nie ufam. I nie chcę tego skreślać. Jestem skołowana. Idę na spotkanie z nią we wtorek jeszcze, strasznie brakuje mi jakiegoś obiektywnego oka.

 

17 godzin temu, autodestrukcja2 napisał(a):

A czemu? 
Ja mialam doswiadczenie takie, ze specjalista nie miał pojęcia co robi a psychotraumatologiem się zwał. 
Więc to wazne o czym mówią te mieszane uczucia

Dlaczego? Co się stało?

[autodestrukcja2]

2 godziny temu, aniam97 napisał(a):

Rozmawiałam z Panią na recepcji raz w pewnej fundacji, by spytać o wcześniejsze terminy do psychoterapeuty.
Posprzeczałyśmy się i bałam się z nią rozmawiać kolejny raz. Okazuje się że jest ona psychotraumatologiem.
I oferuje mi pomoc. Po pierwszym spotkaniu, na które poszłam z nastawieniem dość defensywnym, mam mieszane uczucia. Już łącznie 2 razy podniosła na mnie głos mimo braku mojego agresywnego zachowania. 
Ma przytłaczająco dużo pozytywnych opinii. 
Stąd moje mieszane uczucia. Nie mam komfortu wyboru opcji za bardzo w mojej obecnej sytuacji, odbijam się od ścian, oczekuję na długoterminową terapię. 
Z drugiej strony wiem, że boję się ruszyć terapię, która będzie we mnie grzebać i po prostu będzie wymagać długofalowego zaangażowania, więc trochę sobie nie ufam. I nie chcę tego skreślać. Jestem skołowana. Idę na spotkanie z nią we wtorek jeszcze, strasznie brakuje mi jakiegoś obiektywnego oka.
 

Myślę, że pójście do osoby, której się boisz nie jest dobrym pomysłem. Masz prawo nie wiedzieć teraz gdzie są granice, nie ufać sobie... Pisałaś zdaje się w poprzednim wątku, że masz PTSD... Zakladam ze to prawda ( nie mam powodu zeby myslec inaczej )... oznacza to, że jesteś zderegulowana i potrzebujesz kogos z zewnątrz kto 
a. sam jest zregulowany
b. zna narzędzia, ktore mogą Ci pomoc
c. bedzie umial wyczuc jak do Ciebie podejsc zeby wesprzec Cię w wyjsciu z tego na dobre

osona, która juz za pierwszym razem Cie przekroczyla... a potem drugi ...i nie zatrzymala sie zeby zbadac jak sie masz... moim zdaniem jest juz zdyskwalifikowana. 
Jesli na prawde zalezy Ci na powrocie to zdrowia i wyjsciu z tego, i danie sobie szansy na normalne zycie to postaraj sie zwalczyc poczucie ze musisz isc do niej bo to tylko jedna opcja... 
Ja niestety mialam takie przekonanie, ze jak nie teraz to juz nigdy, ze dostalam w przydziale taka osobe no to musze brnac , ze tam nikt nie jest idealny wiec dociagne i wyluszcze z tego co trzeba...  i to niestety sie na mnie odbiło. 
(Kurczę...Nie wiem czy chcę szczerze mówiąc pisać tutaj o swoim kejsie. Na priv mozesz napisac do mnie jak masz chcęć : ) to się podzielę )
Rozumiem, że mieszkasz w mniejszym miescie lub miejscowosci i musi to byc NFZ tak ?
 

Edytowane 30 Października przez autodestrukcja2

[123she]

5 godzin temu, autodestrukcja2 napisał(a):

hmm a profesor od traumy to nie profesor traumatolog tudziez psychotraumatolog ? czlowiek od tearpii traumy w kazdym razie.

Z tego co sprawdzałam w necie to, żeby się móc nazwać psychotraumatologiem to trzeba być psychologiem lub psychiatrą i do tego zrobić 2 letnie studia podyplomowe z psychotraumatologii. Szczerze to nie wiem czy moja terapeutka takie studia podyplomowe robiła ale jest psychologiem, psychoterapeutą i ma duże doświadczenie jeśli chodzi o  badania nad traumą i  terapię traumy.

[autodestrukcja2]

27 minut temu, 123she napisał(a):

Z tego co sprawdzałam w necie to, żeby się móc nazwać psychotraumatologiem to trzeba być psychologiem lub psychiatrą i do tego zrobić 2 letnie studia podyplomowe z psychotraumatologii. Szczerze to nie wiem czy moja terapeutka takie studia podyplomowe robiła ale jest psychologiem, psychoterapeutą i ma duże doświadczenie jeśli chodzi o  badania nad traumą i  terapię traumy.

A z jakiego jesteś miasta i gdzie przyjmuje Pani profesor? Czy mozna jej imie i nazwisko poznac?

[123she]

8 godzin temu, autodestrukcja2 napisał(a):

A z jakiego jesteś miasta i gdzie przyjmuje Pani profesor? Czy mozna jej imie i nazwisko poznac?

Napisze Ci na priv

Edytowane 31 Października przez 123she

[aniam97]

Nie wiem czemu to piszę. Czuję się samotna. W zasadzie to mam dach nad głową, jedzenie w lodówce, mój tata wykrzyczał by mi w takiej sytuacji że niczego mi nie brakuje przecież. 

Mieszkam w wynajętym pokoju i nie jestem pewna czemu to piszę, chyba w formie pamiętnika, bloga? Zwykle strasznie mi wstyd ale w zasadzie są jeszcze bardziej mroczne miejsca w sieci. Od jakiegoś czasu w sumie moje życie dzieje się głównie w moich snach. Dziś piątek a spędziłam go w domu, jak kazdy dzien ostatnio procz marketu. Ogarnęłam jakieś podstawowe rzeczy przy sobie, co i tak było wyzwaniem. Mama tylko pisze 'wroc do domu, tata kupi ci kfc' w reakcji na toze jest u mnie cieżko. i takie tam. Kiedyś byłam dawcą komórek szpikowych dla mamy, ale mrozi mnie jak mama używa zwiazanych z tym sformułowań.

Pisze do mnie w odpowiedzi na moje zdjęcie roslinek 'moja (twoja) krew' zaproszenie do scalenia sie w jedno

Jest mi niedobrze od takich rzeczy. Może obserwator nic by zlego w tym nie zauważył ale mi to przeszkadza. Wychodzę od laptopa do lodówki zeby coś przegryźć, porobię sobie zdjecia na których stworze fałszywa rzeczywistość tego jak wygladam, jak chcialabym wygladac... Juz nie wiem co jest prawdziwe.

Mam isc na terapie i wiecie co? Nic mi nie pomogą.

Może teraz mozna powiedzieć że wszytsko zależy od nastawienia... I ze sie nie uda z takim nastawieniem. Wyglada na to ze jestem co najmniej aspoleczna. Mowie co najmniej nie bez powodów. Ale strasznie chcialabym byc z kimś blisko. 

I skarcicie mnie. A wiecie co? Ja wiem jaka jestem, przeciez ja mysli nie moge w kupe złożyć tyle lat ekstremalnej patoli w domu tylko po to by... Nie umiem skorzystać z terapii. Za duzo barier. Moja glowa to nieprzyjemne miejsce

Jest duzo gorzej niz wygląda 
cale zycie autodestrukcja byla ode mnie pożądana w domu, nie umiem w zycie,jest zupa a ja widelcem

Edytowane 3 godziny temu przez aniam97

[autodestrukcja2]

Myślę, że nikt Cię tu nie skarci za to co napisałaś...
Problem z mamą sprawia wrażenie bardzo realnego... 
Rodzice z reguły się wyżywają na dziecku jak/bo sami sobie nie radzą ze sobą i ze światem.
Masz prawo odejść od mamy i zostawić ją... starać się kontrolować relację tak żeby Cię nie raniła. Powoli... Na tyle na ile możesz.
Kiedy czytam Twój tekst to czytam przede wszystkim jak jego autorka jest surowa dla siebie i zmęczona. 
Ja Ci bardzo życzę dużo siły i wiary w to, że dasz radę się odbudować po tym wszystkim co Ci się stało.
Z psychoterapeutami jest ciężko bo wielu z nich nie przeszło tego co pacjenci i tak na prawdę nigdy nie zrozumieją w 100 % Ale mogą znać narzędzia i podarować wsparcie obecnością jeśli zakliknie. 
Ktos mi kiedyś powiedział że przed pprzystąpieniem do terapii trzeba się wzmocnić, nie iść w najsłabszym momencie. 
Iść jak poczujesz, że jesteś silna na tyle, żeby czuć że Twoja mama  nie ma mocy Cie zmusić do scalenia i umiesz w głowie powidziec jej stop i kiedy masz sile i pewnosc powiedziec ze tata gada bzdury bo Ty masz prawo czuc dyskomfort nawet jak masz pełną lodówke i jego standardy są chore. To wg mojej opinii i wiedzy ( nie jestem specjalista psychologiem itp )
Czy chciałąbyś uczestniczyc w jakis zajeciach grupowch? Czy jakakolwiek forma wychodzenia wchodzi w gre?