Opieka nad trudnymi/starzejącymi się członkami rodziny

[autodestrukcja2]

Czy ktoś ma takie sytuacje? Konieczność opieki nad starzejącymi się członkami rodziny ( rodzice, dziadkowie etc ), z którymi relacje były/są trudne... ?

Edytowane 3 godziny temu przez autodestrukcja2

[Dryagan]

1 godzinę temu, autodestrukcja2 napisał(a):

Czy ktoś ma takie sytuacje? Konieczność opieki nad starzejącymi się członkami rodziny ( rodzice, dziadkowie etc ), z którymi relacje były/są trudne... ?

Tak. U mnie to ojciec i chyba jedyny sposób, w jaki da się to jakoś pogodzić, polega na tym, że z czasem zaczynasz trochę patrzeć na niego jak na innego człowieka. Kiedyś to ja byłem od niego zależny i bardzo się go bałem. Teraz role się odwróciły i to on jest stary, schorowany i zależny od pomocy innych. Tylko że to nie działa tak, że wraz z wiekiem człowiek nagle zmienia charakter, a jeśli zmienia to często na gorsze. Ojciec nadal potrafił stawiać sprawę tak, jakby to było oczywiste, że mam się nim zajmować, bo jestem synem i to mój obowiązek. Nie patrzył jakim kosztem to się odbywa.

Najtrudniej było wtedy, kiedy moja żona ciężko zachorowała, miała operację. Miałem wtedy na głowie dom, dziecko, opiekę nad nią, pracę i jeszcze ojca. A on nie chciał ani słyszeć o domu opieki, ani nawet o tym, żeby ktoś obcy przychodził do niego do domu. Chciał, żebym to ja wszystko ogarniał. I człowiek robi, bo z jednej strony pamięta wszystko, co było, a z drugiej patrzy na starego, chorego ojca i jednak nie potrafi powiedzieć: radź sobie sam. Przynajmniej ja nie potrafiłem. Dopiero kiedy dostałem zawału, coś się zmieniło. Ojciec chyba się przestraszył i zgodził się na płatną opiekę. A może moja żona po prostu tym razem postawiła sprawę jasno albo w ogóle go nie pytała. Szczerze mówiąc, nawet nie dociekałem. 

Więc chyba nie ma tu jednego sposobu na „pogodzenie” trudnej relacji z opieką. Można pomagać komuś i jednocześnie nadal pamiętać, że ten ktoś cię kiedyś ranił. Jedno nie unieważnia drugiego.

[autodestrukcja2]

Dryagan, dzięki za podzielenie się. 

Bardzo trudna historia. Na szczęście są opiekunki i pielęgniarki ( chwała im za to..! ) i nie skończyło się dla Ciebie gorzej. 
Rozumiem, że tata jeszcze żyje? 

Strasznie to trudne, mam dokładnie to samo dośw. z patrzeniem na osobę jak na kogoś obcego... Łatwiej jest wtedy podejść z empatią, zadaniowo, zgodnie z jakimś kryterium etycznym itp..
Niemniej czasem zżerają mnie wyrzuty. Nie mam póki co aż tak trudnej sytuacji, żeby wszystko było na mojej i tylko mojej głowie... Totalnie nie, a mimo to czasami ciężko jest się skontrolować i w słabszych momentach nie reagować na triggery kiedy osoba pociąga za te stare sznury...

Strasznie ważny temat... mam wrażenie, że mało się o tym mówi 
 

[Dalila_]

Godzinę temu, Dryagan napisał(a):

Można pomagać komuś i jednocześnie nadal pamiętać, że ten ktoś cię kiedyś ranił. Jedno nie unieważnia drugiego.

Bo tak jest. Jak u dziadka i ojca ile bluzgów szlo nadal!

 

 

My mamy w domu babcie po udarze ale ten udar to miała jak ja jeszcze w gimnazjum byłam albo konczylam podst

[Dalila_]

Ogólnie nie dziwię się starym ludziom że nie chcą iść do domu opieki. To jednak nieco dołujące że człowiek przestaje nagle mieć swój dom gdy miał całe życie jakiś. Dlatego pielęgniarki opiekunki sprzątaczki to chwała im za to

[autodestrukcja2]

Dokładnie... 
Chociaż niektórzy chyba ,,wybierają" częściowe wyparcie tego co ciężkie żeby dać radę...
 

[autodestrukcja2]

Teraz, Dalila_ napisał(a):

Ogólnie nie dziwię się starym ludziom że nie chcą iść do domu opieki. To jednak nieco dołujące że człowiek przestaje nagle mieć swój dom gdy miał całe życie jakiś. Dlatego pielęgniarki opiekunki sprzątaczki to chwała im za to

Dokładnie, nawet 2h pomocy dziennie ( na tyle przychodza pielegniarki z DPS u nas ) zmienia świat o 360stopni.
No problemem chyba jest też wątpliwy standard niektorych domów opieki... Te lepsze są kosmicznie drogie zazwyczaj... 
 

[Dryagan]

30 minut temu, autodestrukcja2 napisał(a):

Dryagan, dzięki za podzielenie się. 

Bardzo trudna historia. Na szczęście są opiekunki i pielęgniarki ( chwała im za to..! ) i nie skończyło się dla Ciebie gorzej. 
Rozumiem, że tata jeszcze żyje? 

To dość świeża sprawa - zawał miałem trzy tygodnie temu. Nie wiem jak będzie dalej. Na razie sam potrzebuję pomocy.