Ambicje rodziców

[Żaba Monika]

35 minut temu, libed napisał(a):

nie rozumiem dlaczego wy się przejmujecie zdaniem rodziców, często pewnie starych ludzi wychowanych w innej epoce na temat rzeczy na ktorych sie kompletnie nie znaja jak wasza praca. to raczej nie ich, a wasza niewiara w siebie, skoro pamietacie co powiedzieli i ze was nie wsparli na co pewnie liczyliscie. 

potrzebujecie chyba zeby ktos wam powiedzial ze bedzie dobrze, dacie rade, wiec odziedziczyliscie tez te niewiare w genach. 

 

W jej przypadku to jest to jej niewiara w siebie, bo sama mi to powiedziała.

Wsparcia to się raczej oczekuje w trudnym momencie, a nie jak coś się udało.

[libed]

1 minutę temu, Żaba Monika napisał(a):

W jej przypadku to jest to jej niewiara w siebie, bo sama mi to powiedziała.

Wsparcia to się raczej oczekuje w trudnym momencie, a nie jak coś się udało.

mysle ze jak sie udalo prace zmienic i to poczatek w nowej to moze byc wlasnie taka niepewnosc i szukanie wsparcia

 

[Raul silva]

Ja bardzo przejmuje  się  zdaniem  rodziców,  pomimo że dorosłych zemnie chłop .

Nie za bardzo przepadam  za swoją pracą i mam ochotę ją zmienić , kiedy o tym wspominam to oni gdzie ty będziesz miał lepiej 

[Żaba Monika]

8 godzin temu, libed napisał(a):

mysle ze jak sie udalo prace zmienic i to poczatek w nowej to moze byc wlasnie taka niepewnosc i szukanie wsparcia

 

Moja mama jest ostatnią osobą, u której poszukiwałabym wsparcia gdybym się czuła niepewnie.

Edytowane 2 godziny temu przez Żaba Monika

[Niewkopomonowana]

nie potrafiłam się przeciwstawić rodzicom, co do wyboru szkoły średniej. Bardzo chciałam iść do plastyku, byłam nawet na wstępnych kwalifikacjach, gdzie dostałam kilka wskazówek i myślę, że jakoś by mnie przyjęli. Chciałam też iść tam przez wzgląd przez to, że wiem, że w plastyku są po prostu ludzie z innego świata, czyli mojego. Poznałam ich, gdy mieliśmy warsztaty aktorskie, gdzie moja szkoła zaproszona została, a i tak pojwiłam się tylko ja xD - więc wiesz, moje liceum nie było dla mnie. W szkole byłam taką zwariowaną osobą z którą mogłeś się pośmiać, ale nie wiedzili kim byłam naprawdę, bo nie chcieli wiedzieć. Tam liczyła się tylko popularność, bycie grzecznym dla nauczycieli i podłym dla siebie nawzajem i zwłaszcza dla tych, którzy się wyróżniali. NIby miałam kilka osób "swoich", ale nie, to zwyli pozerzy - np. moja najlepsza koleżanka wprost mówiła, że prgnie faceta bogatego i przystojnego, a charakter jest jej totalnie obojętny, a nie wyglądała na tak płytką osobę, co by tłumczyło, że podlizywała się każdemu. A znajomy mówił, że gdyby miał do wybory dwa takie same t - shirty - jeden z logo markowym, a drugi bez logo, to wybrał by ten droższy, no bo prestiż. Mieliśmy w liceum (dziennikarski profil) psychologa, bo tak byliśmy ze sobą pokłóceni. Psycholog organizował jakieś banalne ćwiczenia. Potem zrobiła się jakaś tam paczka, czy kilka grupek, a ja miałam ich w dupie, bo byli tak denni i sztuczni, że tylko poza szkołą miałam kilka osób, które były w moim typie. Jedynie z liceum skorzystałam z j. angielskiego i polskiego, bo to lubiłam. Moi starzy nawet teraz mówią, że żałują, że tak nalegali na liceum ogólnokształcące. No i mam maturę, to też plus. Wagarowałam przez większość lekcji, ale zdałam. Na studia też mnie namawiali, żebym szła na pielęgniarstwo. Wytrzymałam pół roku. No i tyle po mojej edukacji. Potem wybuch choroby, która od dawna już dawała o sobie znać, ale traumatyczne wydarzenia je wyzwoliły. Co do teraz... zapomniałam o tym w sumie. DO mamy zwykle idę po radę, ale nie zawsze, bo wielu kwestiach nie ma racji i już uznałam, że nie warto wszystkiego mówić.