Lęk przed wyzdrowieniem?

[Przemek_Leniak]

Hmm czuję się całkiem nieźle - mam wrażenie że jestem w stanie normalnie funkcjonować.
Od 7 mcy nie pojawiły się w sumie żadne poważne kryzysy psychiczne.
Nikogo nie morduję w snach ani myślach nie nosi mnie niczym szumowinę po gotującym się rosole - uczę się całkiem nieźle, praktyki wyszły mi rewelacyjne wręcz, coś robię na co dzień...
No może jeszcze mam problemy z normalnym snem w miarę ludzkich godzinach ale ogólnie życiowo daję circa radę
i powiem Wam że pojawił się u mnie jakiś taki lęk przed tym że może wyzdrowiałem
a dokładniej że się zaraz wszystko zawali i znów będę warzywem marzącym o jakimś mordzie
znacie takie uczucie?

[cynthia]

W dniu 2.01.2026 o 11:00, Przemek_Leniak napisał(a):

powiem Wam że pojawił się u mnie jakiś taki lęk przed tym że może wyzdrowiałem

Ja boję się wyzdrowienia (chociaż wiem, że to nigdy nie nastąpi) ale jak pomyślę, że mogłabym być normalną, zdrową kobietą to czuję strach.

Choroba tak zakorzeniła się we mnie, stała się mną, a ja stałam się nią. Na jej podstawie określiłam jakoś moją osobowość i jakbym miała życzenie od dżina to na pewno nie poprosiłabym o zdrowie psychiczne. Byłabym wtedy nikim. 

[kamysto]

Powiem Wam, że nie tyle boję się wyzdrowienia, co jakiegoś przewrotu życiowego.

 

Obecnie mam sporo rzeczy poukładane. Mam swoje cele i obowiązki, przyjemności też.

 

Boje się, że albo mi się coś  nagle odwidzi, stan się pogorszy. Boje się samego siebie.

 

I to dotyczy również poznania parnterki. Że mi po prostu zepsuje zycie cale

 

[bei]

Ja sie np. boję że przestaną mnie brzydzić pewne rzeczy, bo według mojego sposobu myślenia to logicze, że te rzeczy mnie brzydzą. To tak pod kontem bakteriofobii. 

Temat tego czy boje sie wyzdrowienia, co by bylo gdybym wyzdrowiała i co daje mi nerwica był u mnie poruszany na terapiach.

[shadow_no]

W dniu 2.01.2026 o 11:00, Przemek_Leniak napisał(a):

i powiem Wam że pojawił się u mnie jakiś taki lęk przed tym że może wyzdrowiałem

Ja nie jestem aż tak szalony by myśleć, że kiedykolwiek wyzdrowieję. Ale wiem o jakim uczuciu mówisz. Chociaż bardziej precyzyjniej opisuje to:

 

W dniu 3.01.2026 o 17:37, kamysto napisał(a):

Obecnie mam sporo rzeczy poukładane. Mam swoje cele i obowiązki, przyjemności też.

O o to chodzi. Jest podejrzanie "za dobrze" więc czekam aż coś, skądś... I jestem na to przygotowany w różnych aspektach a jednak ciągle w głowie siedzą te myśli, że jest dziwnie, gdy zaczyna być za dobrze. 

 

Tak nas chyba życie przeorało, że jak zaczyna być dobrze, to również zaczyna być niepokojąco obco

[Doktor Indor]

49 minut temu, shadow_no napisał(a):

Jest podejrzanie "za dobrze" więc czekam aż coś, skądś... I jestem na to przygotowany w różnych aspektach a jednak ciągle w głowie siedzą te myśli, że jest dziwnie, gdy zaczyna być za dobrze. 

Zawsze tak mam, gdy zaczyna być zbyt dobrze. Zawsze się zastanawiam, kiedy i z której strony zło πerdolnie znienacka.

[RefleXia]

W dniu 2.01.2026 o 11:00, Przemek_Leniak napisał(a):

dokładniej że się zaraz wszystko zawali i znów będę warzywem marzącym o jakimś mordzie
znacie takie uczucie?

Aż za dobrze. Jak idzie dobrze to  zaczynam rozglądać się na boki bo może zbliża się tornado i nastała złowieszcza cisza przed burzą