konflikt z ojcem skopał mi psychikę?

[potwornicka]

Witam. Chyba mam ze sobą mały problem. Podejrzewam, że mogę mieć dystymię od kilku lat. Mam bardzo niską samoocenę, problemy z koncentracją, jestem przygnębiona, czasami załamana itd itp... cały czas żyję w wiecznym nieogarze, udając, że wszystko jest ok. I tak nic z tego nie wychodzi, bo ludzie czują, że jest ze mną nie tak. Może dałabym sobie jakoś radę, poszłabym do psychologa, gdyby sytuacja nie była trochę bardziej skomplikowana. Wydaje mi się że te problemy mogą wynikać z moich relacji z ojcem. Jak patrzę na wszystko z perspektywy czasu to mam wrażenie, że zaczęło się kiedy przestaliśmy ze sobą gadać. Oczywiście wtedy jeszcze nie zdawałam sobie z tego sprawy, dopiero później pojawiła się depresja i zaczęłam się nad tym zastanawiać. Mam dosyć duże problemy w kontaktach z ludźmi, staram się je ograniczać do minimum. Od kiedy jestem na studiach jest coraz gorzej, chyba odrzucam wszystkich jak leci... Nigdy nie byłam w związku i właściwie nie widzę nadziei, że coś takiego mogłoby zaistnieć w moim życiu. Po prostu nie wierze, że jakikolwiek facet mógłby mnie zaakceptować. Nie wiem czy jest sens iść z czymś takim do psychologa... boję się, że jeśli czegoś z tym nie zrobię to mogę sobie naprawdę zepsuć życie. Ale wątpię, że psycholog może mi pomóc, tym bardziej, że przeraża mnie perspektywa opowiadania o wszystkim obcej osobie. Co robić?

[qwertz]

No psycholog jest najodpowiedniejszą osobą aby z nim o tym porozmawiać. Czemu żaden facet miałby Cię nie zaakceptować? Btw. mam tak samo tylko że nie wyobrażam sobie żeby mnie miała jakakolwiek kobieta zaakceptować więc nie jesteś sama z tym problemem :)

[*Monika*]

potwornicka, witaj na forum.

 

Właśnie z uwagi na niską samoocenę terapię wskazana.

To jest Twoja trudność, która rzutuje na Twoje życie i funkcjonowanie.

Na terapii uporasz się z trudnościami.