[POEZJA] Współczesne czasy

[New-Tenuis]

Nie mogę już schronić się we własnym świecie

gdzie jeziora są głębokie i nieodgadnięte ich dno

gdzie słońce promienisty warkocz plecie

pogryzła mnie rzeczywistość, która obraca je w proch

która je bezcześci, wysusza, odmienia

wiara w człowieczeństwo

w dawny mit się przemienia

gdzie barwy wojenne - ostre makijaże

zasłaniają ludzkie najprawdziwsze twarze

kusa sukienka i chude nogi,

klata jak kaloryfer i żel na włosach

sprawność seksualna

i redukcja zmarszczek

pustka w sercu, pustka w umyśle

i co pozostało z moich wielkich marzeń?

[Kalebx3 Gorliwy]

i co pozostało z moich wielkich marzeń?

No właśnie CO?

 

New Tunis CO?

Naprwdę tak się wypalilaś?

Czy ten wiersz ( bardzo piękny ) to tylko smutna osobista metafora na dzisiejsze smutne czasy?

[New-Tenuis]

Smutna osobista metafora na dzisiejsze czasy.

 

Nie wypaliłam się, po prostu czasem ogarnia mnie zwątpienie.