Depresja, nerwica, coś innego? Pomocy!!!!

[Patrycja.sz]

Witam. Jestem nowa na tym forum. Mam 18 lat, i od jakis 2-3 lat odczuwam pewne problemy ze sobą. Nie wiem czy to depresja, nerwica czy moze "trudne dojrzewanie" jak to zwykła mowic moja matka. Wiec tak, napisze wam moje objawy:

- napady paniki

- bole glowy

- bole, kłucia serca

- duszności

- przygnębienie

- zniechęcenie

- brak energii

- brak jakichkolwiek checi do dzialania

- klopoty z koncentracja

- nic mnie nie cieszy

- lęk, jakis nieuzasadniony strach

- klopoty ze snem, bezsennosc

- uczucie ciasnosci w klatce piersiowej podczas zdenerwowania

- niepokoj

- zmeczenie

- brak zainteresowania

- ogOlne oslabienie organizmu

- brak sil do wykonywania codziennych czynnosci ( zwykle wstanie z lozka przysparza mi klopoty)

- miewam mysli samobojcze

- obgryzanie paznokci

- czesty placz

- klopoty w kontaktach z ludzmi

 

Moja matka mowi ze to przejdzie, ze sama powinnam sobie pomoc ze w okresie dojrzewania tak bywa, ale ja naprawde nie daje rady sama sobie pomoc, bo niby jak? Ma do mnie pretensje ze jej nie pomagam, ze ciagle siedze w domu, ze nie mam przyjaciol, tyle ze ja naprawde nie moge. Z drugiej strony mam paskudny charakter jestem szczera czasami az za bardzo co napewno czasem boli ludzi, boje sie bliskosci wiec z gory ustawiam mur miedzy mna a innymi. Nie wiem co mam robic. Ostatnio pomyslalam ze moze to juz pora isc do psychologa/psychiatry, ale moja matka uwaza ze to obciach, ze to wstyd sie przyznac komus ze ma sie "pokreconą corke", ze powinnam zajac sie czyms, przestac myslic o swoich problemach. Prosze o wasze zdanie na temat mojej sprawy

[Hunter S. Thompson]

Witaj

Wszystko wskazuje na depresje ,raczej nie nerwica , jest to niemal oczywiste ze wymagasz leczenia , tu psychoterapia to bylby polsrodek ,

Bo WSZYSTKIE objawy ktore opisujesz to niemal ksiazkowa definicja.

Wpierw musisz to zaakceptowac , a potem OD RAZU leczyc.

Wiedz , ze ten stan jest PRZEJSCIOWY i tylko od Ciebie zalezy jak dlugo bedzie trwal - decyzja po Twojej stronie

Wiem jak trudno sie z tym zyje , ale tez wiem , ze leczenie przynosi skutek , im wczesniej tym lepiej

Pozdrawiam

HST

PS.Najgorszy blad w takiej sytuaci jest mowic "wez sie w garsc" , "zrob cos z soba" itp. , bo to wiemy , tylko nie wiemy jak ...

[ekspert_abcZdrowie]

Patrycja.sz, pójście do psychologa czy psychiatry to żaden "obciach". Wielu ludzi korzysta z pomocy psychiatrycznej i/lub psychologicznej i to nie oznacza, że są wariatami. Na podstawie Twoich objawów można brać pod uwagę albo depresję, albo zaburzenia mieszane depresyjno-lękowe. Zastanawiam się też ewentualnie nad syndromem chronicznego zmęczenia, o którym możesz przeczytać tutaj: http://portal.abczdrowie.pl/zespol-chronicznego-zmeczenia. Osobiście nie zwalałabym wszystkiego na "trudne dojrzewanie" i czekała aż objawy znikną. Lepiej nie bagatelizować symptomów, by choroba się nie pogłębiła.