Ataki (jak wyglądają, jak sobie radzimy)

[shadow_no]

2 godziny temu, Niewkopomonowana napisał(a):

Myślę, że różnica może być taka, że ja się derealizacji nie boję. Mam ją tyle lat i o niej zapominam, ale w każdej chwili mogę stanąć i pomyśleć, czy ona jest i jest cały czas. To jest coś jak stan po marihuanie, jeśli ktoś pali. Na początku derealizacja była czasami, aż zadomowiła się i już nie wywołuje to na mnie wrażenia. Jestem ciągle jakby za szybą i świat jest jak we snie. Przeszkadza mi to głównie, gdy kwetiapina zaczyna działać, bo to ją pogłębia. Czuję się wtedy już jak po jakichś mocnych narkotykach i czasem mam wtedy ataki paniki.

A jak to się ma w kontekście depersonalizacji? Bo ja to dosyć wyraźnie rozróżniam i sama derealizacja jeszcze jest do udźwignięcia ale gdy pojawia się depersonalizacja to robi się już grubo. A to zwykle jest pod czas mocniejszego ataku. Ostatnio tak miałem tydzień temu i tak miękko się robi że nie czuje czy zaraz nie upadne. Niby jestem a jednak mnie nie ma i wszystko to taki autopilot brrrr. Nie wiem czy ktoś mógłby się do tego przyzwyczaić  okropne uczucie