uczucie wyobcowania i odmienności

[Gość]

Zawsze czułem sie inny..w dziecinstwie miałem wielu kolegów,przyjaciół,itp... przychodził jednak czas ze zmnieniałem sie w jednej chwili nie do poznania...dosłownie w jednej chwili nastepowała derealizacja,depersonalizacja a swiat postrzegałem jak z za szyby... to było dziwne uczucie ..czułem wtedy ze cały swiat tkwi we mnie,ze to ja jestem jego warunkiem istnienia byłem jednak swiadom tego zaburzenia... obecnie gdy znajduje sie w nowych miejscach pracy czy sytuacjach społecznych czuje własnie silne wyobcowanie,mam wrazenie ze kazdy zapach odczuwam intensywniej niz inni i czesto okreslony zapach przywołuje w mojej pamięci okreslone miejsca i zdarzenia..jak sadzicie czy to jest wynikiem mojej nadwrazliwosci emocjonalnej (w dziecinstwie byłem bardzo wrazliwym człowiekiem) czy moze objaw nerwicy..ma z Was badz miał podobne objawy??

[Gość]

Moja d/d jest wynikiem psychozy. Wszystko jest wymyślone, sztuczne, świat się zmienił naprawdę. Nie czuję łączności z ludźmi są mi obcy, nie jestem człowiekiem a procesem. Patrzę w lustro i widzę tylko tkankę ludzką siebie nie widzę.

[Abigail_1Sm25]

Savior, często czuję się tak samo jak Ty, z tym że ja choruję (podobno) na zespół paranoidalny. Znam to ciągłe uczucie obcości, nierealności świata, innych ludzi, zwierząt czy przedmiotów. Owszem, mam derealizację, ale bardzo rzadko depersonifikację (chyba że uznać za nią przekonanie o trzech dziewczynach w moim ciele?).

[Gość]

widze ze wiele jest ludzi z podobnymi problemami co ja... pamiętam sytuacje i chyba będe ją pamiętał do końca życia jak w jednej chwili z człowieka zdrowego stałem sie innym-chorym człowiekiem..nie był to stopniowy proces narastania negatywnych objawów tylko dosłownie !! w jednaj chwili poczułem "zapadanie sie" w swoim umyśle... cos na wzór (ciezko to opisac) jakby świat zewnętrzny nagle stał sie częscią mojej swiadomosci i wynikał z jej istnienia... poczułem napływ skrajnych emocji ,derealizacja siegnęła zenitu... i wiedziałem ze conajmniej 2 miesiace bede zył w piekle..takich epizodów miałem w zyciu kilka ,potrafiłem z czasem na podstawie intiucyjnych zwiastunów przewidziec nadciągająca zgube ale ta sytuacja wyzej opisana utkwiła mi w pamięci szczególnie..atak choroby nastąpił w jednej chwili i jak za dotknieciem różdzki stałem sie z człowieka zdrowego (pamietam grałem wtedy w piłke) powaznie chory psychicznie... najsmieszniejsze w tym wszystkim jest to ze tak jak choroba przyszła niespodziewanie i natychmiastowo tak samo po ok.3 miesiącach znikneła..zawirowanie w głowie,uczucie spadania/zapadania sie w sobie i jestem znów zdrów..niepradopodobne? a jednak jest to absolutna prawda.. bywało tez ze miałem zaburzenia paranoidalne..podejrzliwosc ,urojenie ksobne i nienaturalnie dobry nastrój jak dosłownie po najsilniejszych narkotykach(rzecz jasna nic wtedy nie brałem ,to mój mózg był zaburzony i działał i działa nadal na zasadzie ekstremów)...nic dziwnego ze zainteresowałem sie filozofią ,psychologią i naukami pokrewnymi...człowiek który boi sie zycia interesuje sie czesto filozofią,szaleniec psychologią a łowca iluzji metafizyką..byłem kazdym potrochu