Szpital psychiatryczny

[Gość cynthia]

@Catriona no brzmi lepiej niż gdziekolwiek indziej xD

[Gość cynthia]

@Catriona a kojarzysz oddział terapeutyczny 18 w dziekance? byłam tam dwa razy

[Gość cynthia]

2 minuty temu, Catriona napisał(a):

Wiem że takowy jest, wiem nawet że dr Macudzińska była/jest tam ordynatorem bo przyjmuje w przychodni u mojej lekarki i czasami ją widywałam jak byłam akurat na wizycie. Ale zdania nt. terapii tam nie mam, bo ja byłam na analogicznym oddziale ale w Warszawie 9 lat temu. Pamiętam tylko, że krótko po jego powstaniu moja lekarka mówiła, ze zapowiada się nieźle.

Macudzińska to bardzo dobra lekarka. Razem z Mechem mnie prowadziła jak trafiłam na 1A. Jak ja byłam na początku roku na 18 to jeszcze była.

Ogólnie to dwa razy na 18 byłam, za pierwszym razem pół roku i dałam radę. Później wytrzymałam tylko trzy miesiące. Durne zasady i coraz gorsza atmosfera mnie zniechęciły do terapii i już nie mam zamiaru tam wracać.

[Gość cynthia]

4 minuty temu, Catriona napisał(a):

esketaminą.

aż musiałam wygooglować bo nie wiedziałam co to. 

Macudzińska to bardzo kompetentna osoba która zna się na robocie. Mech to też bardzo dobry lekarz, ale nie podoba mi się jego sposób leczenia (przynajmniej mnie, nie wiem jak z innymi). Co prawda wyciągnął mnie z gówna i uratował życie ale jego sposób leczenia jest bardzo... agresywny. Dokładał mi te leki i dokładał, że bylam warzywem i mam wycięte tygodnie z umysłu. Dla porównania, lekarz co mnie teraz leczy jest przeciwny zwiększaniu mi klozapolu - nie robił tego i robić nie chce. Mech mi potrafił w jednym dniu zwiększyć o 150 mg tak, że byłam jak zombie na drugi dzień. Nie wiem też, czy forma leczenia mojego aktualnego lekarza jest właściwa. Lata się u niego leczę, coś tam mi modyfikował, dodał latudę, którą później dwukrotnie mi Mech zwiększył. Mam za złe aktualnemu, ze pomimo tego, że co najmniej raz w roku jestem w szpitalu nie próbował mi pozmieniać leków. Dopiero teraz na 8 trafiłam i mi na tyle pozmieniali, że funkcjonuję pomimo 300mg klozapolu.

[Gość cynthia]

@Catriona no właśnie nie mogę sobie pozwolić finansowo, a wiem, że się ceni. Wiem, gdzie Suchy Las ale w Gnieźnie też przyjmuje. To znaczy przyjmowała 4 lata temu jeszcze, nie wiem jak teraz.

Pomimo że nie jestem do końca zadowolona z leczenia aktualnego lekarza to go lubię, jest fajny, otwarty, wygadany. Może to moja wina bo powinnam z nim porozmawiać szczerze? Ale zawsze jakoś miałam obawy.

[spidi]

Mnie jak ratowałi po ps to trafiłem do oddziału.Obudziłem sie przypiety pasami,leki psyciatra i po 2 tyg wyszedłem 

[Gość cynthia]

2 minuty temu, Catriona napisał(a):

a od stycznia będzie jeszcze podwyżka cen 

Dobrze, że mam w przychodni HCP w miarę dobre terminy i nie muszę płacić.  

[spidi]

Jeśli masz dobrego psycha to po co na oddział.Brać leki nie pić i nie odp. ;)

[Gość cynthia]

Teraz, Catriona napisał(a):

Ja już się znam z moją panią doktor tyle lat, że na szczęście płacę 50% ceny ze strony także do przeżycia, a i kontakt mam z nią też poza wizytami także to na plus.
W sumie ciekawe czy w HCP nadal pracuje "długi" jako psychiatra   nie wiem jak się ten lekarz nazywa ale taki wysoki i szczupły. On był dziwny, zawsze mieliśmy ubaw jak przychodził do nas na oddział na konsultacje.

nic mi to nie mówi  fajnie, że masz taką lekarkę  

[Gość cynthia]

4 godziny temu, Verinia napisał(a):

Czase zwykli ludzie, nie lekarze, widzą więcej.

Lekarze wiedzą jak leczyć (przeważnie) ale nie potrafią zrozumieć, bo sami tego nie przeżywają. 

[Gość cynthia]

1 minutę temu, Verinia napisał(a):

byciem po prostu.

i to jest najlepsze co może spotkać człowieka... obecność. Nie słowa, ale po prostu bliskość.

[Gość cynthia]

3 minuty temu, Verinia napisał(a):

Mam skłonność do uzależnień

A byłaś na oddziale od uzależnień?

[Gość cynthia]

18 minut temu, Verinia napisał(a):

NIe byłam, bo ja ten xanax biorę od niedawna, tzn może 3 msc z przerwami. Nie piję alko, jedynie dużo fajek. Tak naprawdę nie mam teraz po co iść tam, bo odstawię xanax i zacznę ewentualnie rumianek pić, bo mi pomaga. Może się uda, tzn uda się.  Ostatni taaki występek z xanaxem miałam jakieś 3/4 lata temu, ale wtedy łączyłam to wódą i się sama zgłosiłam do szpitala. CHwile pocierpiałam, bezsenne noce itp. ale potem już było ok.

Mam też nalewkę Nervosol z różnych ziół na bazie alkoholu. Też pomaga, no i mam też brać trittico w dzień, który uspokaja.

Rozumiem. Ja nigdy nie miałam problemów z uzależnieniem, nooo... nie licząc fajek.  też jaram jak smok.

 

10 minut temu, Catriona napisał(a):

I tu kolejna rzecz przez którą uważam, że moja lekarka jest warta każdej złotówki którą płacę za wizytę - mogłam  przyjść w fatalnym stanie, przeryczeć wizytę, a ona jedyne co robiła, to siadała koło mnie i mnie przytulała, nie ważne że wyznaczony czas wizyty mijał, do rozmowy nt. tego co się dzieje przechodziłyśmy dopiero jak się uspokoiłam. Jak ją przepraszałam, że przeze mnie będzie miała opóźnienie w przyjmowaniu kolejnych pacjentów to jeszcze zjebkę dostawałam za to przepraszanie, a bywało i tak, że np. wieczorem jeszcze sama z siebie pisała mi sms z pytaniem czy dotarłam do domu i czy jest choć trochę spokojniej.

No godna polecenia lekarka ale zastanawia mnie jedno. Co z naruszaniem fizycznej granicy? No bo  nie można się spoufalać z pacjentem. To samo tyczy się psychoterapii. Może to powodować przeniesienie i przeciwprzeniesienie. Nie boisz się o to?

[Gość cynthia]

6 minut temu, Catriona napisał(a):

kurat w terapii psychodynamicznej przeniesienie jest zjawiskiem pożądanym - to nie jest nic złego, zresztą w wielu innych nurtach podobnie

A to tego to nie wiedziałam. Ciekawe.

 

Skoro wasza relacja nie jest naruszeniem etyki i jest wręcz "pożądana" w takim razie rozumiem. Ale jak tak patrzę to ja też mam luźną relację z moim psychiatrą. Opowiada mi o swoim teściu, o znajomych, jakie mają relacje, często woła moją mamę (nie ze względu na mnie) do gabinetu (jeśli akurat jest ze mną) i pyta ją o zdrowie, dyskutuje z nią i się smieje. Wydaje mni się że te młodsze pokolenie lekarzy, czy terapeutów ma powoli inne podejście do pacjenta niż to było kilkanaście/kilkadziesiąt lat temu.

[Lusesita Dolores]

15 minut temu, Catriona napisał(a):

Ale ona zawsze pyta czy może to zrobić. Jakbym się nie zgodziła to by nie przytulała 
 

O co mam się bać? Lekarz to nie terapeuta. U mnie to są zupełnie inne relacje. Z lekarką ja mam luźniejszą o wiele relację i miałam taką od początku, w porównaniu do tej z terapeutką. W terapii te granice były rzeczywiście mocno pilnowane, przez długi czas nie wiedziałam o mojej terapeutce prawie nic, z czasem ona sama świadomie pozwoliła na przekroczenie części granic, bo uznała po konsultacji z superwizorem, że w moim przypadku to może zadziałać terapeutycznie i rzeczywiście to się sprawdziło, ale nadal nie były to sytuacje, które przekraczałyby w jakikolwiek sposób granice chociażby jej prywatności. Przypominam, ze akurat w terapii psychodynamicznej przeniesienie jest zjawiskiem pożądanym - to nie jest nic złego, zresztą w wielu innych nurtach podobnie przeciwprzeniesienie to już problem po stronie terapeuty, nie pacjenta. O terapeutce po latach też już wiedziałam więcej, ale nadal nie były to żadne znaczące informacje, nie wiem ile ma dzieci, czy ma męża, ani nic z jej prywatnego życia. No wiem tylko, ze była mocno przywiązana do swoich psów, których już nie ma. I wiem gdzie mieszka.
W przypadku lekarki wiem o wiele więcej i SAMA mi o tym powiedziała, że ma dwójkę dzieci, w jakim wieku, do jakich szkół chodzą, nawet jakie liceum kończył jej mąż. Moje wizyty nie polegają tylko na rozmowie o moim leczeniu, często gadamy też na zupełnie inne luźne tematy. Zresztą nie raz nawet pisałyśmy smsy też bez związku z moim leczeniem. Ba, nawet o mały włos nie pracowałybyśmy razem w jednym miejscu  - tu akurat ja sama miałam opory i obawy czy to będzie dobre, dlatego zapytałam ją wprost co ona na to - nie miała z tym absolutnie żadnego problemu, wręcz stwierdziła że zaprasza do pracy  na szczęście do tego nie doszło, bo nie zdecydowałam się na pracę tam.
Z tym, że ja nazwijmy to "znam swoje miejsce" i to, że lekarka mi coś powie ze swojego życia nie zmienia mojego stosunku do niej, nie uważam jej nagle za "dobrą kumpelę" czy coś i nie przekraczam granic - uwielbiam ją jako lekarza, bo nie raz pomogła mi bardziej niż musiała i uważam, że lepiej nie mogłam trafić, ale nadal dla mnie to jest relacja lekarz-pacjent, a nie koleżanka, mimo, że ona sama się śmieje "że znamy się od 100 lat".

Zazdroszczę ci takiego ludzkiego lekarza. 

Moja tylko pyta o moje doznania. Pyta jak się czuję i czy zrobiłam badania krwi.

Wystawia receptę. 

[Gość cynthia]

W dniu 27.12.2025 o 17:48, Lusesita Dolores napisał(a):

Zazdroszczę ci takiego ludzkiego lekarza. 

Moja tylko pyta o moje doznania. Pyta jak się czuję i czy zrobiłam badania krwi.

Wystawia receptę. 

Robisz badania n a poziom klozapolu? 

 

Moja mama mi mówi ciągle że powinnam iść do szpitala. Ale nic się przecież nie dzieje. Ale z drugiej strony coś jest nie tak bo np. śmieje się bez powodu jakbym próbowała wylądować tym swoje napięcie emocjonalne. 

[Lusesita Dolores]

1 godzinę temu, cynthia napisał(a):

Robisz badania n a poziom klozapolu? 

 

Moja mama mi mówi ciągle że powinnam iść do szpitala. Ale nic się przecież nie dzieje. Ale z drugiej strony coś jest nie tak bo np. śmieje się bez powodu jakbym próbowała wylądować tym swoje napięcie emocjonalne. 

Poziom klozapolu? Czy poziom białych krwinek?

Jak uzasadnia to że powinnaś iść do szpitala?

Edytowane 31 Stycznia przez Lusesita Dolores

[Gość cynthia]

1 godzinę temu, Lusesita Dolores napisał(a):

Poziom klozapolu? Czy poziom białych krwinek?

Jak uzasadnia to że powinnaś iść do szpitala?

klozapolu. Jak jestem w szpitalu to co tydzień mam badane. Poza szpitalem można ale odpłatnie.

 

Określa, że "dziwnie się zachowuję". Ale może ma rację. Ona widzi wcześniej ode mnie, że coś się dzieje. Ale nie mam psychozy, wręcz przeciwnie. Jednak dobijają mnie objawy negatywne. Może o to jej chodzi.

[Lusesita Dolores]

13 minut temu, cynthia napisał(a):

klozapolu. Jak jestem w szpitalu to co tydzień mam badane. Poza szpitalem można ale odpłatnie.

 

Określa, że "dziwnie się zachowuję". Ale może ma rację. Ona widzi wcześniej ode mnie, że coś się dzieje. Ale nie mam psychozy, wręcz przeciwnie. Jednak dobijają mnie objawy negatywne. Może o to jej chodzi.

Nigdy nie badali mi poziomu klozapolu.

Zapytam lekarza we wtorek.

Mój mąż też widzi że np gadam do siebie.

Określa to jako szeptuchy;-)

Skończy się na tym że obie trafimy do szpitala  szkoda że nie tego samego

[Gość cynthia]

57 minut temu, Lusesita Dolores napisał(a):

Nigdy nie badali mi poziomu klozapolu.

Zapytam lekarza we wtorek.

Mój mąż też widzi że np gadam do siebie.

Określa to jako szeptuchy;-)

Skończy się na tym że obie trafimy do szpitala  szkoda że nie tego samego

A powinni ci badać klozapol. Chodzi o jego stężenie w organizmie, bo niektóre leki ( np. fluoksetyna) zwiększa jej poziom. Ja 14 lat brałam fluo i wtedy właśnie często mi badali, teraz mi odjęli ale w zasadzie nie czuję różnicy. Ten lek już na mnie przestał działać dawno temu. 

 

Ja też gadam do siebie, jak idę miastem to ludzie się gapią xd

Fajnie byłoby się poznać osobiście nawet w tak niesprzyjających warunkach. Jednak wolałabym od kawy na mieście. 

[Lusesita Dolores]

15 minut temu, cynthia napisał(a):

A powinni ci badać klozapol. Chodzi o jego stężenie w organizmie, bo niektóre leki ( np. fluoksetyna) zwiększa jej poziom. Ja 14 lat brałam fluo i wtedy właśnie często mi badali, teraz mi odjęli ale w zasadzie nie czuję różnicy. Ten lek już na mnie przestał działać dawno temu. 

 

Ja też gadam do siebie, jak idę miastem to ludzie się gapią xd

Fajnie byłoby się poznać osobiście nawet w tak niesprzyjających warunkach. Jednak wolałabym od kawy na mieście. 

Ale co mi da ta informacja o poziomie klozapolu? Nic to do mojego życia nie wniesie

 

 

Z jakiego jesteś województwa?

 

 

[Gość cynthia]

3 minuty temu, Lusesita Dolores napisał(a):

Ale co mi da ta informacja o poziomie klozapolu? Nic to do mojego życia nie wniesie

 

 

Z jakiego jesteś województwa?

 

 

Nie wiem, mi psychiatra zawsze bada. Może zależy od lekarza

Ja jestem Poznańska pyra

[Lusesita Dolores]

24 minuty temu, cynthia napisał(a):

Nie wiem, mi psychiatra zawsze bada. Może zależy od lekarza

Ja jestem Poznańska pyra

Zapytam lekarza.

Ja jestem z Krakowa:-)

[kukuruzu]

Przeżyłem najgorsze trzy dni w życiu w kołchozie zwanym DCZP we Wrocławiu. Musiałem iść tam na trzy, żeby dostać zgodę na import docelowy Attentinu (lek na ADHD z deksamfetaminą). Przeraziło mnie to, że pacjenci psychotyczni, niejednokrotnie agresywni, w nielogicznym kontakcie są na jednej sali z osobami z depresją czy jak ja depresja i ADHD. Mój kompan z sali cały czas groził mi, bo odmawiałęm mu papierosa. Interweniowałem u pielęgniarek, ale miały to gdzieś. Dopiero po tym jak zrobiłem aferę u ordynatora pacjenta zapięto w pasy i dostał haloperidol. Dodatkowo mężczyzna cały czas gadał jakiś nonsens na głos przez co nie mogłem pracować na laptopie. Oczywiście musiałęm dwie godziny walczyć o to, żeby łąskawie zostawili mi adapter do laptopa. Ma metr długości ponoć stanowił zagrożenie. Dopiero awantura u ordynatora spowodowała, że mogłem mieć łądowarkę do laptopa i telefonu. Nagrywałem telefonem i fotografowałem patologie zasatne na oddziale. Personel, który obraża pacjenta w depresji nie mającego siły się umyć. Uruchomiło mnie to i bezczelnie pokazałem im nagranie z ukrycia. Chcieli wyrwać mi telefon i przypiąć pasami. W ciągu 30 minut na oddziale pojawili się moi rodzice z prawnikiem - to była ostatnia prośba o pilną pomoc i zabrano mi telefon. Nie chciałęm dobrowolnie dać się zapiąć w pasy, bo wiedziałęm że to bezpodstawne i grałem na czas. Na szczęście były tylko dwie pielęgniarki i nie dały mi rady. Zabunkrowałem się w toalecie. Rodzice i prawnik zmusili personel do odstąpienia od bezprawnej procedury nagrywając sytuację. Po prostu żenada i obozowe warunki. Ordynator przyjechał specjalnie na oddział i po rozmowie z prawnikiem przyznał mi rację. Owszem, obowiązune zakaz nagrywania robienia zdjęć na oddziale ale mój prawnik wyjaśnił, że nie ma on mocy prawnej, bo nie ma oparcia o przepisy nadrzędne. Wszyscy z personelu z wyjątkiem cywilizowanego ordynatora robili mi na złość. Rozumiem, że po 22 jest cisza nocna, ale używanie laptopa do pisania bez odtwarzania dzwieku nie jest jej zlamaniem. Młody ordynator zrobił na mnie pozytywne wrażenie, bo chciał ucywilizować oddział, ale stary personel to głęboka komuna. Hitem było to, że trzeba było prosić się o podanie mi leków o iinych godzinach niż te na oddziale. Z wielką łaską otrzymywałem leki wedle własnego harmonogramu. Co chwile agresywni pacjenci wszczynali awantury, a personel to ignorował. Czułem się zagrożony i nie mogłem się dporosić kolejnych interwencji. Podania leków czy zapięcia w pasy. Przez pacjenta, któy we mnie po prostu wszedł jak gdybym nie istniał spadł mi telefon i pekla szybka... Dramat... Finalnie uzyskałem to co chciałem, ale musiałem ciągle walczyć o komfort i bezpieczeństwo

[Heledore]

@kukuruzu zdajesz sobie sprawę, że nie jesteś wyjątkowym płatkiem śniegu, żeby personel szpitala spełniał każdą Twoją zachciankę? Jak idziesz do jakiegokolwiek szpitala, to jednak są pewne zasady, którym musisz się podporządkować, żeby ogólne funkcjonowanie szpitala jakoś się odbywało. Wymuszając wydawanie leków "wg. swojego harmonogramu" zaburzasz pracę personelu- mają przez Ciebie więcej rzeczy do wykonania. W szpitalach nie dzieli się ludzi na pokoje ze względu na diagnozę, tylko na płeć- tak, jak w każdym innym szpitalu. W szpitalach psychiatrycznych trzeba się liczyć z tym, że nie trafiają tam ludzie zdrowi, tylko chorzy, w kryzysie, potrzebujący praktycznie całodobowej opieki i obserwacji. Pacjenci raczej sprawiają zagrożenie dla samych siebie niż dla otoczenia

Długie kable, owszem, stanowią niebezpieczeństwo. Jak nie właściciel coś będzie chciał sobie nim zrobić, to może znaleźć się inny pacjent, który może chcieć zrobić sobie nim krzywdę. Naprawdę, zrobić krzywdę sobie można wszystkim- stąd te obostrzenia. Także warto byłoby nie myśleć tylko o sobie i swoim "komforcie", ale także o innych...