-
Postów
3 715 -
Dołączył
Treść opublikowana przez Dryagan
-
Utrata zaufania w związku
Dryagan odpowiedział(a) na ksynoheks22 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
@ksynoheks22 żeby było jasne – ja nie twierdzę, że ona jest materialistką ani że „poleciała na kasę”, a potem uciekła, gdy zrobiło się trudniej. Tego nie wiem. Widzę tylko to, co sam opisujesz. Bardziej chodziło mi o coś innego: o kryzys, który pojawia się na bardzo wczesnym etapie relacji, bo pół roku znajomości to naprawdę mało. Na takim etapie ludzie są jeszcze z takimi motylkami w brzuchu, działa chemia – buduje się obraz tej drugiej osoby na tym całym „zachwyceniu”. I nagle wchodzi życie z całą swoją brutalnością. Z tego co piszesz wynika, że próbujesz działać rozsądnie i nie udawać kogoś, kim w danej chwili nie jesteś. Ale dla drugiej osoby to nadal może być dużo. Nie dlatego, że jest pusta albo leci na pieniądze, tylko dlatego, że może nie być gotowa wchodzić w czyjś duży kryzys. Jedna osoba powie: „dobra, przejdziemy przez to razem”, a druga się przestraszy i uzna, że to dla niej za dużo. I to też jest ludzkie. Co do kolegowania się po związku – tu akurat ją rozumiem. Dla wielu osób układ „zostańmy kolegami” po świeżym rozstaniu jest nie do udźwignięcia, zwłaszcza jeśli są jeszcze uczucia. Sam z obecną żoną kilka razy się rozstawałem i wracaliśmy do siebie, więc wiem, że powroty się zdarzają. Ale one raczej nie dzieją się przez udawanie koleżeństwa, tylko wtedy, kiedy obie strony naprawdę chcą jeszcze raz wejść w relację. Dlatego ja bym nie łapał jej teraz za każde słowo jako dowód, że „ona na pewno chce wrócić”. Może chce, może nie chce, może sama nie wie. Natomiast jeśli mówi „albo związek, albo nic”, to moim zdaniem znaczy przede wszystkim: „nie chcę półśrodków, bo to będzie bolało”. I jeszcze jedno: zaufanie to jedno, ale poczucie bezpieczeństwa to trochę szersza sprawa. Można kogoś kochać, można widzieć, że jest zaradny, dobry i ambitny, a jednocześnie przestraszyć się sytuacji, w której nagle wychodzi tyle trudnych rzeczy naraz. Zwłaszcza kiedy część z nich była przemilczana. Tu chyba nie ma jednej prostej odpowiedzi typu „chodziło o kasę” albo „chodziło tylko o szczerość”. Raczej wszystko nałożyło się na siebie w najgorszym możliwym momencie. -
No dobra, ja bym to ujął tak: forum jest dla ludzi, ale ludzie są też trochę dla forum - bo jak nikt nie pisze, to zostaje tylko cyfrowy skansen i wspomnienia, że „kiedyś to było”. Nie róbmy z Forum świętej instytucji, której trzeba składać ofiary z wolnego czasu, snu i zdrowia psychicznego. Ale z drugiej strony, jak się nikt nie odzywa, nikt nie marudzi, nikt nie rzuci sucharem, nikt nie zrobi dramy o nic, nikt nie wróci po trzech latach z tekstem „a pamiętacie mnie?” - to co to za forum? Podsumowując: ludzie są ważniejsi niż forum, ale forum bez ludzi jest jak oberża bez piwa a spamowa bez spamu. Człowiek patrzy i myśli: no pięknie, tylko kto tu teraz będzie robił zamieszanie?
-
Utrata zaufania w związku
Dryagan odpowiedział(a) na ksynoheks22 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
Zgadzam się z @Dalila_ Pół roku znajomości, trzy miesiące związku, to jednak bardzo mało, żeby mówić o pełnym poznaniu drugiego człowieka. Na początku działa zauroczenie, chemia, ekscytacja, potrzeba bliskości, i wtedy naprawdę łatwo widzieć relację jako wyjątkową, niemal idealną. To nie znaczy, że uczucia są nieprawdziwe. One mogą być bardzo intensywne i szczere. Ale to jeszcze nie jest ta miłość „po przejściach”, sprawdzona przez codzienność, kryzysy, choroby, rodzinę, mieszkanie, pracę i wszystkie te mniej romantyczne elementy życia. W historii @ksynoheks22 chyba właśnie tak się stało: trudna rzeczywistość zderzyła się z etapem zakochania. Z jednej strony było dużo czułości, bliskości i zachwytu, a z drugiej nagle wyszło, że są poważne problemy. I to mogło być dla niej za dużo na tak świeżą relację. -
Oj tam, oj tam… Spamowa, Oberża, Wrony - każda epoka miała swoje święte przybytki, swoich stałych bywalców, legendy i osoby, po których wiadomo było, że dzień spokojny nie będzie. Bywało różnie: raz miło i nostalgicznie, raz absurdalnie, raz tak, że człowiek tylko robił kawę i zastanawiał się, co tu się właściwie przed chwilą odjebało. Ale najważniejsze, że Forum żyje. Zmieniają się wątki, nicki i klimaty, pojawiają się „osobowości” - w dobrym, złym i kompletnie nieklasyfikowalnym znaczeniu, ale coś się dzieje. A jak się dzieje, to znaczy, że jeszcze nie czas by zamykać tę budę A ja teraz rzadko, ale zaglądam. Mam nadzieję, że moje sprawy powoli się rozwiążą pozytywnie i znajdę czas, żeby bywać częściej.
-
Utrata zaufania w związku
Dryagan odpowiedział(a) na ksynoheks22 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
@ksynoheks22 napiszę Ci coś może trudnego, ale uczciwego. Z własnego doświadczenia (a mam już trochę lat na grzbiecie i różne doświadczenia) wiem, że czasem takie sytuacje nie rozbijają się wyłącznie o „komunikację”, „zaufanie” czy „niedostępność emocjonalną”. Czasem chodzi po prostu o bardzo konkretną rzecz: stabilność życiową i finansową. Straciłeś pracę, nie masz pewnego dochodu, nie możesz dalej wynajmować mieszkania, masz za sobą upadłość konsumencką, pomagasz finansowo rodzinie, a do tego doszła choroba mamy. To jest ogromny ciężar. I oczywiście można powiedzieć, że ukrywałeś to ze wstydu albo żeby jej nie obciążać - ale z jej perspektywy mogło to wyglądać inaczej: że zaczyna budować przyszłość z kimś, kto nie ma w tym momencie stabilnego gruntu pod nogami. I być może trzeba dopuścić też taką możliwość, że ona nie chce być w relacji z mężczyzną w tak trudnej sytuacji. To nie musi znaczyć, że jest zła, pusta albo wyrachowana – chociaż tak też bywa (ja tak miałem kiedyś). Ludzie mają różną gotowość do wchodzenia w cudze kryzysy, zwłaszcza po kilku miesiącach znajomości. Dla jednej osoby to będzie „damy radę razem”, dla innej - sygnał alarmowy i poczucie zagrożenia. Dlatego nie budowałbym całej tej sprawy tylko wokół pytania: „jak odbudować zaufanie?”. Bo może problemem nie jest wyłącznie zaufanie. Może problemem jest też to, że ona zobaczyła, w jakim miejscu życiowo jesteś, i uznała, że nie chce albo nie umie w to wejść. I to warto zobaczyć bez obrażania jej, ale też bez oszukiwania siebie. Relacja była świeża — trzy miesiące związku to bardzo krótko, żeby druga osoba była gotowa wejść z Tobą w tak duży kryzys. -
@Melodiaa widzę, że podłapałaś nostalgię za dawnymi czasami
-
@Melodiaa ja nie tęsknię za panią prawnik, może dlatego, że po urodzeniu mojej córki pisała do mnie na facebooku okropne rzeczy. Po prostu jakby się wylała cała jej frustracja, że ona nie ma dziecka. Zresztą od początku mnie wkurzała tym wyniosłym sposobem bycia. Owszem - Oberża przez moment napędzała Forum, ale czasem też negatywnie.
-
@Kris0x0000 o tak! Mnie natomiast szczególnie denerwuje „w każdym bądź razie”. Mam wrażenie, że ta forma coraz śmielej wchodzi do języka publicznego - słychać ją w mediach, a spotkałem się z nią nawet w artykule naukowym. Drażni mnie też coraz częstsze używanie słowa „oboje” tam, gdzie chodzi o dwóch mężczyzn.
-
118\87 jest dobre, 110\90 trochę niepokojące, bo mała różnica między dolnym a górnym. Poza ten dolny pomiar - 90 - jest na granicy normy. Ale takie pojedyncze wskaźniki nie muszą nic oznaczać, może być błąd pomiaru. Najlepiej sprawdzać codziennie i notować. No i oczywiście w momencie jak się stresujesz - wyższe ciśnienie jest normalne. Pomiar ma sens jak jesteś spokojny
-
kolorem filiżanki, albo może gatunkiem kawy - interpretacja dowolna
-
Dzień dobry Wszystkim Forumowiczom - od czasu do czasu będę do Was wpadać, ale ze względu na sytuację, nie mogę czytać wnikliwie i wszystkiego. Może mi ktoś streści co ciekawego na Forum się zadziało w ostatnim tygodniu??? A ja sobie zrobię przerwę i poczytam przy kawce...
-
Jeśli mogę doradzić to mnie też się wydaje - tak jak wyżej napisał @shadow_no, że najlepiej pisać w wątku Dalila_ Jeśli będziesz tam zadawać pytania i pisać swoje rozkminy - to przecież dobrze to pokaże Twoją osobowość. A użytkownicy nie tylko będą mieli okazję Ciebie poznać lepiej (a taka była idea), ale także wypowiedzieć się, no i również zadać jakieś pytania Tobie. Co nie znaczy, że nie powinnaś się też tutaj wypowiadać, albo w innych wątkach
-
No cóż, w wypadku zgłoszenia się do wojska należy najpierw sprawdzić jak to wygląda na stronie Ministerstwa Obrony Narodowej - jest tam wprost napisane w wymogach podstawowych, że trzeba mieć "zdolność fizyczną i psychiczną" Ktoś kto jest niestabilny psychicznie nie ma szans. Wojsko to nie jest samo „potrzebują ludzi”, tylko stres, presja, rozkazy, dyscyplina i dostęp do broni. Tu stabilność psychiczna naprawdę ma znaczenie, bo od opanowania i przewidywalności jednej osoby może zależeć bezpieczeństwo innych. To nie jest ocenianie człowieka, tylko elementarna ostrożność.
-
Nigdy bym nie śmiał twierdzić, że wszystkie piękne i seksowne babki są głupie, ani tym bardziej, że trzeba wybierać paszczura, żeby nie być posądzonym o bycie „pustym januszem”. Chodzi mi raczej o ustawianie sobie priorytetów. Atrakcyjność jest ważna, wiadomo, ale jeśli kobieta buduje swoją wartość niemal wyłącznie na wyglądzie, seksowności, byciu pożądaną i przyciąganiu uwagi, to trudno potem udawać, że ten przekaz nie ma znaczenia. Bo przecież często na pierwszy rzut oka widać, która dziewczyna ma coś więcej do zaoferowania, a która gra głównie rolą „pustej julki”. I nie chodzi o to, że uroda wyklucza charakter czy inteligencję — tylko o to, że sam wygląd nie wystarczy do zbudowania sensownej relacji.
-
Ja głównie tenis oglądam, bo akurat lubię. Oglądam nie tylko naszych zawodników czy zawodniczki, także innych - oczywiście w ważniejszych zawodach np. w szlemach. Teraz np. patrzę jak Rybakina gra ze Switoliną. Ale cieszy, że Iga gra lepiej
-
No bo na pierwszy rzut oka jędrne ciałko to podstawa na krótką metę każdy facet poleci, każdy się obejrzy jak ładna laska. No ja też. Nie jeste tu wyjątkiem. Ale na dłuższą metę człowiek się zakochuje jednak w umyśle. W całokształcie. Ja kiedyś miałem ładną seksbombę - do seksu była super, ale do niczego więcej.
-
Dokładnie tak było a jak definiujesz "pustego Janusza"?
-
Witam i pozdrawiam wszystkich serdecznie - już po południu więc bez kawki.
-
Dziękuję Wam za wszystkie miłe słowa, wiadomości i życzliwość. To naprawdę bardzo dużo dla mnie znaczy. Chcę jednak bardzo wyraźnie podkreślić jedno: nie odszedłem z Forum. To nie jest pożegnanie z tym miejscem ani zamknięcie jakiegoś etapu na zawsze. Nadal tu jestem, nie znikam i nie żegnam się z Wami definitywnie. Po prostu na jakiś czas musiałem wycofać się z funkcji administratora i trochę ograniczyć swoją obecność. Nie ma to nic wspólnego z Forum ani z Wami. Powód jest wyłącznie po mojej stronie — mam teraz w życiu różne sprawy, które muszę uporządkować i którym muszę poświęcić całą moja uwagę. Będę tu nadal zaglądać, choć zapewne rzadziej niż wcześniej. To więc nie jest odejście z Forum, tylko chwilowy krok w tył. Nie wykluczam też, że kiedyś wrócę do większej aktywności, a może nawet do samej funkcji administratora — oczywiście jeśli reszta ekipy wyrazi na to zgodę. Jeszcze raz dziękuję Wam za dobre słowa i za to, że jesteście
-
Kochani, chciałbym Wam powiedzieć, że odchodzę z funkcji administratora Forum i na jakiś czas wyłączam się z obecności tutaj. Nie jest to definitywne pożegnanie — nie kasuję konta, nie zamykam za sobą drzwi i nie mówię „żegnajcie” na zawsze. Po prostu przyszedł moment, w którym muszę się zatrzymać, odsunąć i pobyć poza tym wszystkim. Bardzo dziękuję Wam za wspólny czas — za rozmowy, obecność, wsparcie, humor, emocje i za wszystko, co składało się na codzienność tego miejsca. Możliwość bycia tutaj i współtworzenia Forum, także jako administrator, była dla mnie czymś ważnym. Cieszę się, że mogłem być częścią tej społeczności. Odchodzę z wdzięcznością i z przekonaniem, że Forum wiele dla mnie znaczyło i nadal będzie znaczyć. Na ten moment muszę jednak wyłączyć się z obecności tutaj, odsunąć od obowiązków i skupić się na sobie oraz na sprawach poza Forum. To nie jest pożegnanie na zawsze. Może jeszcze się odezwę, może jeszcze kiedyś wrócę — dziś po prostu potrzebuję ciszy i dystansu. Dziękuję Wam za to, że jesteście Trzymajcie się dobrze - Mikołaj
-
jesteś pewny tej decyzji? Proszę o potwierdzenie i kasuję
-
Ja bym jednak radził nie czerpać wiedzy o życiu w Turcji z romantycznych tureckich seriali. Ten plan ma kilka luk. Po pierwsze z rentą socjalną sprawa jest prosta: warunkiem jej przyznania i wypłaty jest zamieszkiwanie na terytorium Polski, więc pomysł typu „wyprowadzam się do Turcji i żyję z renty socjalnej z ZUS” średnio się klei. Co innego wypracowane świadczenia, bo te mogą być transferowane za granicę. Po drugie sama Turcja… Owszem, ładne widoki i słoneczko – super kraj na wakacyjny, turystyczny wyjazd, ale mieszkanie na stałe? Sytuacja kobiet tam to nie jest żaden lukrowany kadr z filmu. Chociaż jest lepiej niż w innych krajach muzułmańskich, to jednak przemoc wobec kobiet i dziewcząt jest tam powszechna. Więc fajnie pooglądać w serialu, gorzej trochę z codziennością. No i jeszcze to „życie jak król”. Średnio samotna osoba potrzebuje w Turcji minimum 645 dolarów miesięcznie, czyli ok. 2378 zł, i to bez czynszu. Jak doliczyć przeciętne mieszkanie 1-pokojowe, to robi się około 1067–1223 dolarów miesięcznie, czyli mniej więcej 3928–4504 zł. to jest takie minimum. Czyli tak: bywa taniej niż w Polsce, ale to nie jest żadna bajka z serii „pakuję walizkę i od jutra jestem księżniczką Stambułu”.
-
Brzmi jak klasyczna samospełniająca się przepowiednia – albo przynajmniej jak ustawienie sobie głowy w tryb „i tak nie wyjdzie”, który podcina skrzydła zanim człowiek w ogóle zacznie. Tylko warto to doprecyzować: czasem to nie jest myślenie magiczne, tylko prosta konsekwencja. Jak z góry zakładasz porażkę, to zwykle mniej się angażujesz, odkładasz naukę, odpuszczasz, nie prosisz o pomoc, a każdą trudność traktujesz jako „dowód, że miałem rację”. I potem wynik jest oczywiście… zgodny z przewidywaniem. Po co zatem chodzić na kurs, kiedy wchodzisz tam z nastawieniem na przegraną? Może po to, żeby potwierdzić sobie stary schemat: „ja zawsze tak mam”. Tyle że to jest strasznie kosztowne! Trochę mamy za mało danych, żeby się odnieść do Twojego posta. Co dokładnie sprawiło, że „wiedziałeś” wcześniej? Braki, lęk, brak czasu, prokrastynacja, zbyt wysoki poziom? Bo od tego zależy, czy problemem jest nastawienie, czy warunki i realny plan.