-
Postów
3 715 -
Dołączył
Treść opublikowana przez Dryagan
- Poprzednia
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- Dalej
-
Strona 2 z 126
-
Opieka nad trudnymi/starzejącymi się członkami rodziny
Dryagan odpowiedział(a) na autodestrukcja2 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
Z autem to nie jest „nigdy więcej”, tylko chwilowe odebranie przywilejów. Po świeżym zawale, utracie przytomności, niskim ciśnieniu i zawrotach głowy lekarz uznał, że może jednak nie powinienem na razie prowadzić samochodu, bo może mi się słabo zrobić albo coś. Trudno się z tym kłócić, choć moje poczucie niezależności ma na ten temat inne zdanie. Jeśli rehabilitacja pójdzie dobrze, ciśnienie się ustabilizuje i nic niepokojącego się nie wydarzy, to przy kolejnej kontroli wrócimy do tematu. Od ojca najwyraźniej też dostałem coś w spadku. On zawał, ja zawał. Do rodzinnego pakietu genetycznego dorzuciłem jeszcze własny stres, przemęczenie i przekonanie, że człowiek może wszystko. Wyszła bardzo udana mieszanka. -
Opieka nad trudnymi/starzejącymi się członkami rodziny
Dryagan odpowiedział(a) na autodestrukcja2 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
Mam nadzieję, że wrócę do pełnej sprawności. Lekarze też raczej tego nie przekreślają, tylko teraz pilnują, żebym nie próbował wrócić do dawnego tempa za szybko. Po zawale można normalnie żyć, tylko już chyba nie tak beztrosko jak wcześniej - leki, kontrole, rehabilitacja, pilnowanie ciśnienia, wysiłku i stresu. Największy problem jest taki, że człowiek zaczyna czuć się lepiej szybciej, niż naprawdę jest zdrowy. Ojciec ma 80 lat. Kilka lat temu też przeszedł zawał, ma chorobę wieńcową, słabszą wydolność, problemy ze stawami i ogólnie coraz mniej samodzielności. Nie ma demencji, kontakt ma normalny, tylko fizycznie coraz gorzej sobie radzi. I zrobił się przez to strasznie marudny. Kiedyś mnie to bardzo irytowało, bo wszystko było nie tak, za wolno, nie po jego myśli. Teraz chyba pierwszy raz zacząłem go trochę rozumieć. Jak całe życie byłeś samodzielny i nagle musisz czekać, aż ktoś ci pomoże, coś poda, zawiezie albo zrobi za ciebie, to ta bezsilność bardzo łatwo wychodzi złością. Co zabawne, sam teraz zaczynam reagować podobnie. Widocznie pewne rzeczy najlepiej rozumie się dopiero wtedy, kiedy samemu człowieka dopadną. -
Opieka nad trudnymi/starzejącymi się członkami rodziny
Dryagan odpowiedział(a) na autodestrukcja2 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
Bardziej chodziło mi o to, że nagle nikt nie oczekuje, że wszystko ogarnę, wszędzie pojadę, wszystkich zawiozę, coś załatwię, posprzątam, przypilnuję i jeszcze normalnie pójdę do pracy. Wręcz przeciwnie - teraz jak próbuję się za coś zabrać, to słyszę, że mam usiąść i zostawić. A jeździć autem i tak mi nie wolno. Oficjalnie lekarz zabronił mi się przemęczać, dźwigać, forsować i żyć na pełnych obrotach. A nieoficjalnie rodzina chyba wyciągnęła z tego wniosek, że przez najbliższy czas nie wolno mnie eksploatować w żadnej formie. Wszyscy nagle pilnują, żebym przypadkiem nie podniósł nawet za dużo. Chodzą kurna na palcach i uważają, żebym się nie denerwował. Nawet ojciec w rozmowie telefonicznej powstrzymywał swój język -
Opieka nad trudnymi/starzejącymi się członkami rodziny
Dryagan odpowiedział(a) na autodestrukcja2 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
Powoli wracam do życia, ale nigdy juz nie będzie tak samo. Chociaż może i lepiej -
Opieka nad trudnymi/starzejącymi się członkami rodziny
Dryagan odpowiedział(a) na autodestrukcja2 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
To dość świeża sprawa - zawał miałem trzy tygodnie temu. Nie wiem jak będzie dalej. Na razie sam potrzebuję pomocy. -
Opieka nad trudnymi/starzejącymi się członkami rodziny
Dryagan odpowiedział(a) na autodestrukcja2 temat w Problemy w związkach i w rodzinie
Tak. U mnie to ojciec i chyba jedyny sposób, w jaki da się to jakoś pogodzić, polega na tym, że z czasem zaczynasz trochę patrzeć na niego jak na innego człowieka. Kiedyś to ja byłem od niego zależny i bardzo się go bałem. Teraz role się odwróciły i to on jest stary, schorowany i zależny od pomocy innych. Tylko że to nie działa tak, że wraz z wiekiem człowiek nagle zmienia charakter, a jeśli zmienia to często na gorsze. Ojciec nadal potrafił stawiać sprawę tak, jakby to było oczywiste, że mam się nim zajmować, bo jestem synem i to mój obowiązek. Nie patrzył jakim kosztem to się odbywa. Najtrudniej było wtedy, kiedy moja żona ciężko zachorowała, miała operację. Miałem wtedy na głowie dom, dziecko, opiekę nad nią, pracę i jeszcze ojca. A on nie chciał ani słyszeć o domu opieki, ani nawet o tym, żeby ktoś obcy przychodził do niego do domu. Chciał, żebym to ja wszystko ogarniał. I człowiek robi, bo z jednej strony pamięta wszystko, co było, a z drugiej patrzy na starego, chorego ojca i jednak nie potrafi powiedzieć: radź sobie sam. Przynajmniej ja nie potrafiłem. Dopiero kiedy dostałem zawału, coś się zmieniło. Ojciec chyba się przestraszył i zgodził się na płatną opiekę. A może moja żona po prostu tym razem postawiła sprawę jasno albo w ogóle go nie pytała. Szczerze mówiąc, nawet nie dociekałem. Więc chyba nie ma tu jednego sposobu na „pogodzenie” trudnej relacji z opieką. Można pomagać komuś i jednocześnie nadal pamiętać, że ten ktoś cię kiedyś ranił. Jedno nie unieważnia drugiego. -
Bardzo Ci dziękuję za wsparcie. Pozdrawiam serdecznie
-
Podobn Podobno jakieś lajtowe ćwiczenia, ale - uwaga: przewidziany jest też psycholog
-
Dzisiaj czuję się... trochę bardziej świadomy własnych ograniczeń, niż bym chciał. Kontrola organizmu zaliczona. Wynik z kategorii: jest lepiej, ale proszę sobie za dużo nie wyobrażać. Serce nadal pracuje słabiej, niż powinno, ciśnienie niskie, tętno też, a lekarz bardzo wyraźnie uprzedził mnie, żebym nie pomylił lepszego samopoczucia z wyzdrowieniem. Najgorsze jest właśnie to, że człowiek zaczyna mieć więcej siły i odruchowo chce wrócić do dawnego tempa. Tylko że organizm nadal wystawia za to rachunek. Od przyszłego tygodnia rehabilitacja. Czyli będę się uczył na nowo funkcjonować.
-
Nie zgodzę się z tym, że faceci są z natury prości jak budowa cepa i patrzą tylko na ładną buzię, duże cycki i to, czy kobieta dobrze wygląda u ich boku, czy jest dobra w łóżku. Tak samo nie kupuję wersji, że kobiety są z definicji głębokie jak studnia - chyba że mówimy o zupełnie innym rodzaju głębi niż zalety umysłu Jedni faceci są powierzchowni, inni nie. Jedne kobiety patrzą na człowieka jako całość, inne głównie na wygląd, status albo portfel. Płeć naprawdę nie daje tu immunitetu ani gwarancji jakości. Ludzie po prostu bywają różni. Nie pakowałbym połowy ludzkości do jednej szuflady tylko dlatego, że akurat łatwo ją podpisać. O, to mnie akurat cieszy Mnie po prostu nie leży ten bardzo delikatny, trochę zniewieściały typ - malowane paznokcie, mocno wystylizowany look, cała ta estetyka „picuś-glancuś”. Ale żeby nie było: męskość nie oznacza dla mnie chodzenia jak człowiek, który ostatni raz widział mydło w poprzednim sezonie. Facet ma być czysty, zadbany, dobrze ubrany, pachnieć normalnie, dbać o higienę i o siebie. Może używać kosmetyków i nadal wyglądać męsko - naprawdę jedno drugiego nie wyklucza. Tak samo z charakterem. Może być wrażliwy, czuły, opiekuńczy, mówić o emocjach. Dla mnie męskość nie polega na tym, żeby wyglądać jak drwal i komunikować uczucia wyłącznie chrząknięciem.
-
@Niewkopomonowana @lily was here Facet oczywiście potrafi się zachwycić samym wyglądem. Jak byłem młodszy, to nawet przez jakiś czas wydawało mi się, że uroda i seks właściwie wystarczy, żeby zbudować związek. Miałem taką bardzo ładną, bardzo efektowną i, delikatnie mówiąc, dość pustą lalkę. Człowiek wtedy bardziej zakochuje się chyba we własnym wyobrażeniu niż w realnej osobie. Zresztą Prus już to dawno opisał. Wokulski też nie bardzo kochał Izabelę, tylko raczej to, co sobie na jej temat zbudował w głowie. Z wiekiem chyba coraz lepiej się rozumie, że sam wygląd wystarcza najwyżej do tego, żeby na kogoś popatrzeć. Żeby z kimś żyć, trzeba jednak czegoś więcej. Ale to już nam się zrobiły bardzo poważne rozważania jak na wątek, który - jeśli dobrze rozumiem - miał być głównie o tym, kto jest ładny Więc może zalety ducha zostawmy na osobny ranking, a tutaj jednak oceniajmy opakowanie.
-
No właśnie. Na szczęście ja już nie muszę się podobać młodym dziewczynom, więc mogę sobie spokojnie zostać przy swoim pokoleniowym wyobrażeniu, jak powinien wyglądać facet Żona jest zresztą starsza ode mnie, więc mój model zdążył przejść kontrolę jakości jeszcze według standardów pokolenia X. Tak że zetki mogą sobie malować paznokcie, nosić szerokie spodnie i robić, co chcą. Ja już nie startuję w tym konkursie.
-
Ej, ale ja naprawdę żartuję Nie traktuj tego poważnie co piszę Nie mam problemu z tym, że Ci się podoba. Bardziej mnie rozbawiło, że chyba właśnie zobaczyłem na własne oczy kolejną odsłonę wojny zetek z milenialsami. Dla mnie to po prostu bardzo delikatny typ urody i sam za nic nie chciałbym tak wyglądać. Widocznie każde pokolenie ma trochę inne wyobrażenie tego, co jest atrakcyjne. Więc bez obrazy i bez wina na pocieszenie Ja tylko z bezpiecznej odległości bronię honoru bardziej oldschoolowego modelu faceta. Bohun znowu awansował w rankingu, chociaż aktora nie cierpię.
-
O nie. Jeśli to jest obecnie ideał męskiej urody, to jako przedstawiciel starszego pokolenia składam oficjalny protest i proszę o przywrócenie Bohuna. Z nim przynajmniej przegrywam na zasadach, które rozumiem.
-
No pewnie nie jest, ale ja jestem młodszy jednak od niego. I to pewnie ze 20 lat!!!
-
Ależ ja nie Tobie zarzucam zazdrość. To ja jestem zazdrosny Ledwo człowiek przeżył zawał, a już musi konkurować z Bohunem sprzed trzydziestu lat. Naprawdę żadnej taryfy ulgowej!
-
Od dwóch tygodni to raczej życie odpoczywa ode mnie Ja na razie funkcjonuję w trybie oszczędzania energii: trochę chodzę, trochę czytam, trochę marudzę, że nie mogę robić wszystkiego jak dawniej. Jak widać, odpocząć od własnego życia jednak się da - tylko sposób realizacji zamówienia pozostawia sporo do życzenia.
-
@Lucy32 a bo co to za zachwyty. Z zazdrości tak...
-
Ja akurat jestem zdecydowanym przeciwnikiem cenzury i wszelkiego zamordyzmu, bo to bardzo łatwo zamienia się w lekarstwo gorsze od choroby. I chyba właśnie nie w tym rzecz, żeby po każdym takim zdarzeniu szukać kolejnego narzędzia do zakazania. Problem jest w tym, jak ludzie z tych rzeczy korzystają i co się dzieje wcześniej, zanim ktoś przekroczy granicę. Czy były sygnały, czy ktoś je zauważył, czy dziecko miało wsparcie, jakie miało środowisko, jak radziło sobie z emocjami i konsekwencjami własnych działań. Można oczywiście po każdym tragicznym wydarzeniu dokładać kolejne zakazy, filtry i zabezpieczenia. Tylko że zakazane bardzo często zaczyna kusić jeszcze bardziej, szczególnie młodych ludzi, więc sam zakaz potrafi dać efekt dokładnie odwrotny od zamierzonego. W pewnym momencie zamiast wychowywać ludzi zdolnych rozsądnie korzystać z wolności, zaczynamy budować im coraz ciaśniejszą klatkę. A to nie rozwiązuje źródła problemu.
-
Weźcie się przestańcie zachwycać tym rosyjskim zwolennikiem Putina i wojny. Żadne tam z niego bożyszcze teraz. Popatrzcie sobie:
-
Dokładnie. I dodałbym tylko, że nie chodzi wyłącznie o social media. Dzieci od małego mają kontakt z ogromną ilością treści, które potrafią mocno odrealnić przemoc: gry, filmy, krótkie filmiki, nagrania krążące po sieci. W grze ktoś dostaje nożem, upada i za chwilę jest kolejna runda. W filmie śmierć trwa kilkanaście sekund i fabuła jedzie dalej. Dziecko widzi mnóstwo przemocy, ale niekoniecznie rozumie, czym naprawdę jest ból, ciężkie zranienie czy śmierć. I nie chodzi mi o prostą tezę „gry robią z dzieci przestępców”, bo to byłoby absurdalne. Bardziej o to, że u dziecka dopiero kształtuje się granica między fikcją a realnymi konsekwencjami. Jeśli do tego dołożą się problemy emocjonalne, złość, odrzucenie, złe środowisko, brak kontroli impulsów czy zwyczajnie brak dorosłego, który coś zauważy i zareaguje, to ryzyko rośnie. Rodzice są ważni, internet jest ważny, szkoła jest ważna, rówieśnicy są ważni. To zwykle nie jest jedna przyczyna, tylko cały zestaw rzeczy, które nakładają się na siebie.
-
Ja patrzę na to trochę z perspektywy ojca dziewięciolatki i dlatego mam opór przed prostym: „to wina rodziców” albo „to wina Internetu”. Telefon w szkole zresztą odpada z definicji, bo w podstawówkach jest teraz zakaz korzystania z niego. W domu też córka nie ma nieograniczonego dostępu do Internetu. Ma dziewięć lat, więc dla mnie to oczywiste, że musi mieć określony czas i zasady. Oboje z żoną dużo z nią rozmawiamy, wiemy mniej więcej, co ogląda, czym się interesuje i co dzieje się w jej klasie. Tylko nawet przy takim podejściu nie da się wychować dziecka w szczelnym pudełku. Ma koleżanki i kolegów, słyszy, co mówią inne dzieci, przynosi ze szkoły rzeczy, których u nas w domu nigdy by nie usłyszała, i styka się z cudzymi sposobami wychowania. I chyba właśnie dlatego nie kupuję prostego tłumaczenia, że skoro dziecko zrobiło coś strasznego, to rodzice na pewno „nie dopilnowali Internetu”. Rodzice oczywiście mają ogromną odpowiedzialność, ale nie są jedynym środowiskiem, w którym dziecko funkcjonuje. Jako ojca bardziej niepokoi mnie to, czy kiedy jakieś dziecko zaczyna naprawdę niepokojąco mówić albo zachowywać się inaczej, dorośli wokół niego to zauważają i reagują, zanim stanie się coś, czego już nie da się cofnąć.
-
Fizycznie jest już zdecydowanie lepiej. Mogę normalnie chodzić po domu, czytać, trochę pospacerować i nawet schody przestały wyglądać jak osobna dyscyplina olimpijska. Najgorsze jest to, że właśnie przez to zaczynam się czuć zdrowiej, niż prawdopodobnie jestem. Głowa coraz częściej mówi: „no dobrze, wystarczy tego chorowania, wracamy do normalności”, ale lekarze, żona i reszta organizmu najwyraźniej nie dostali tego komunikatu. Psychicznie nadal różnie. Przez kilka godzin potrafię właściwie o tym nie myśleć, a potem coś mocniej zabije, zakłuje albo zabraknie mi na chwilę tchu i przypominam sobie bardzo szybko. Chyba zaczyna się etap, w którym mniej walczę ze słabością, a bardziej z własną niecierpliwością.
-
Cześć chciałbym pogadać o czym ważnym co zmieni wasze życie i doceni co macie
Dryagan odpowiedział(a) na nelypolishboy temat w Kroki do wolności
Śmierci klinicznej to chyba jednak nie zaliczyłem Ale podobno było wystarczająco blisko, żebym dostał solidne ostrzeżenie. W pewnym momencie film mi się po prostu urwał, więc dalszą część znam już z relacji innych. A smok dziś całkiem przyzwoicie. Nadal bardziej jaszczurka na rekonwalescencji niż pełnoprawna bestia ziejąca ogniem, ale żyje, chodzi, marudzi i z dnia na dzień trochę lepiej dogaduje się z własnym organizmem. Czyli postęp jest.
- Poprzednia
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- Dalej
-
Strona 2 z 126