Aktywne wątki (bez zabaw/bez offtop)

Pół roku temu skończyłam 3.letnią terapię w nurcie cbt, bo terapeuta odszedł z pracy. Efekty nie były specjalne, ale trochę mi to pomogło, choć nie na tyle, żebym mogła normalnie funkcjonować. T. sugerował, że powinnam zacząć kolejną terapię u innej osoby( chodziłam na NFZ). Nie wiem, czy ma to sens. Leczę się na depresję lękową od dzieciństwa,już 17 lat. Miałam już kilka długoterminowych terapii i nie doprowadziły one do poprawy. Psychodynamiczne wręcz szkodziły. Nie wiem, co robić. Nawet elektrowstrząsy mi nie pomogły. Myślicie, że terapia prywatna mogłaby być skuteczna? Ja zawsze miałam tylko na NFZ, pytam hipotetycznie, bo teraz nie ma takiej opcji finansowo, ale może kiedyś? Teraz w grę wchodzi tylko państwowo.

spokoj w głowie? Nic łatwiejszego! Fixed it@ Polecam się na przyszłość.

Dziękuję za dobre życzenia. Problem w tym, że kiedy nie reaguję na zaczepki siostry, to ona staje się coraz bardziej niemiła i oskarża mnie o to, że słucham się mamy, która każe mi nie reagować, gdy siostra mi dokucza i siostra poczytuje mi rzekome bądź aktualne słuchanie się mamy za "złe". Mama potrafiła źle zachowywać się wobec własnej córki, wyzywać ją za to, że jest otyła, używać wulgaryzmów na swoją córkę, być agresywną wobec niej.

xD made my day dzieki Kiusiu

Oj w gabapentynę nie chcę wchodzić, bo jakiś czas trąbili w wiadomościach, odkryto, że o 30 proc ryzyko demencji zwiększa.

Czy 75mg wenli, to jest skuteczna dawka leku na gad i nastrój? Lekarka kazała mi obniżyć ze 150mg, na której byłem kilka miesięcy, bo zacząłem się pocić dosyć mocno, gdy się stresowałem. Po obniżeniu jest lepiej z poceniem.

Dzisiaj na świecie jest tyle zagrożeń, że nie zdziwiłoby mnie nadejście nowej pandemii.

Odejdź Krzyśku z kangurami.

"[...] uznaje tak zwane “problemy” i przeszkody w moim życiu jako procesy rozwoju, a rzekome “nieszczęśliwe zrządzenia losu” jako doświadczenia oferujące możliwość wewnętrznego rozwoju" (c) Bernadette von Dreien

Chyba wszystko czego się dotknęłam ,sprzątanko, gotowanko i wiele innych rzeczy

Hello

Dzień dobry, czy można już skorzystać z terapii psylocybiną w Pl?

Ta może Fuji Jestem wzruszona.

Trzymam kciuki żeby pomogło i pomagało jak się będziesz decydował na następne zawsze:)

Spróbowałem mikrodawki truffli z psylocybiną i jak narazie po dwóch mikrodawkach nie odczuwam zwiększonego popędu w ogóle.

Dochodzą nowe długi (spirala zadłużenia) czy na tych 60k stanęło i teraz "tylko" odsetki? Innymi słowy - przyczyna tych długów nadal jest nierozwiązana (hazard, imprezy etc.) czy już jest stabilnie? Jeśli dług się nie powiększa to już sporo dobrej roboty wykonałeś. Jeśli już nie ma możliwości na polubowne załatwienie spraw (bo zazwyczaj z instytucjami finansowymi da się normalnie dogadać i rozłożyć spłatę na inne okresy) tylko np. masz wyrok i komornika, to... z nim też można się dogadać. Wszystkim stronom zależy na odzyskaniu hajsu. Więc wolą żebyś spłacał regularnie ale skutecznie niż unikał kontaktu. A z tego co mówisz to wyjście z długów załatwiło by sporo Twoich problemów

Dzięki serdeczne za powitania

To Twoje poczucie humoru... Czasem można pomyśleć, że poważnie piszesz

Nie, aszwagadę tylko biorę.

Ja na 90mg tez chodze czasem drażliwa,zwlaszcza po kawie.Licze ze to mi jeszcze przejdzie bo jestem 16dzien na tej dawce i dluzej mi sie ładuje za drugim razem.

Będę jednak brał tiapryd zamiast sulpirydu, ciekaw jestem czy poczuję jakieś jego efekty. Z tego co czytałem za jego działanie przeciwlękowe i uspokajające nie odpowiada wpływ na receptory dopaminowe, mechanizm ten nie jest znany.

Dzieki!

Mam nadzieję, że to kiedyś nastąpi. Co do wolności to sobie ją dałem w pewnym sensie, od roku nikogo nie szukam, odpuściłem i czekam bardziej na coś co wyniknie bardziej w praniu niż będzie "celowo" nakierunkowane na dany rodzaj znajomości. Dzięki za miłe słowa

Ale skupienie to nie jest moja mocna strona

Dobra rodzina to nie ta, która się nie myli, tylko ta, która wie, do czego chce wracać. --- Rodzina nie jest „idealna”. Jest „żywa”. W psychologii rodziny od dawna wiadomo jedno: nie istnieją rodziny, które przez większość czasu funkcjonują „wzorowo”. Kłótnie, nieporozumienia, dystans, zmęczenie, chaos, kryzysy – to jest norma, a nie patologia. Rodzina to system żywy. A każdy żywy system: traci równowagę, odzyskuje równowagę, znowu ją traci, i znowu ją odzyskuje. To trochę jak oddychanie. Nie da się cały czas być na wdechu. --- Czym jest „szlak” w psychologii? Ten „szlak” to w języku psychologii coś bardzo konkretnego. Można go nazwać: wspólnymi wartościami (co jest dla nas ważne), tożsamością rodziny (kim jesteśmy jako „my”), bezpieczną bazą emocjonalną (jak się u nas rozmawia o emocjach), stylem więzi (czy wracamy do bliskości po konflikcie). To jest jak wewnętrzna mapa rodziny: > „Nawet jak się pogubimy, to wiemy, gdzie jest dom.” --- Dlaczego wspaniałe rodziny „zbaczają” przez większość czasu? Bo życie jest trudne. Bo ludzie są zmęczeni. Bo każdy ma swoje traumy, lęki, potrzeby. Bo emocje są silniejsze niż dobre intencje. Psychologia mówi wprost: większość interakcji w rodzinach jest niedoskonała. Rodzice reagują zbyt ostro. Dzieci zamykają się w sobie. Partnerzy ranią się słowami. I to się dzieje nawet w bardzo kochających domach. Różnica nie polega na tym, czy zboczą ze szlaku. Różnica polega na tym, czy potrafią wrócić. --- Co robi „wspaniała” rodzina po zboczeniu ze ścieżki? Nie robi nic magicznego. Robi rzeczy bardzo ludzkie: ktoś mówi: „Przesadziłam” ktoś mówi: „Jest mi przykro” ktoś wraca do rozmowy ktoś daje przytulenie zamiast ciszy ktoś próbuje jeszcze raz Czyli: naprawia więź. W psychologii to się nazywa repair – naprawa relacji po pęknięciu. I to jest najważniejsza umiejętność emocjonalna w rodzinie. Nie brak konfliktów. Tylko zdolność do powrotu. --- Rodzina jako kompas, nie jako autostrada Wielu ludzi myśli, że dobra rodzina to taka, która: nie krzyczy, nie rani, zawsze się rozumie. A psychologia mówi coś zupełnie innego: > Dobra rodzina to taka, która ma kompas, a nie perfekcyjną drogę. Kompasem są: miłość, szacunek, chęć bycia razem, gotowość do rozmowy, poczucie: „jesteśmy po tej samej stronie”. Droga może być kręta. Ale kierunek jest stały. --- Najgłębsza prawda To w gruncie rzeczy mówi coś bardzo kojącego dla ludzkiej psychiki: Nie musisz być idealny, żeby być dobrym. Wystarczy, że wiesz, kim chcesz być – i wracasz do tego, gdy się pogubisz. W skali rodziny oznacza to: Nie chodzi o to, żeby: nigdy nie krzyczeć, nigdy nie ranić, nigdy nie zawodzić. Chodzi o to, żeby: wracać do siebie, naprawiać, przepraszać, próbować jeszcze raz. --- I najważniejsze: Nie tylko „rodzin” jako pojęcia. Każdej osoby w relacji. Jeśli masz w sobie: refleksję, wrażliwość, chęć rozumienia, potrzebę sensu, to już jesteś kimś, kto ma kompas. Nawet jeśli czasem bardzo się gubi. I to właśnie jest ta cicha, prawdziwa definicja zdrowej rodziny: > Nie tej, która nie zbacza. Tylko tej, która zawsze wie, dokąd wraca.