Aktywne wątki (bez zabaw/bez offtop)

Dość dobrze. Ostatnio takie wyciszenie jakby.

Po jakiemu ja tu piszę,nie wiem.

Nie umiem być sam dla siebie propagandystą. Nie wiem skąd brać nadzieję. Wyczerpalem jej pokłady.

Zupełnie jakbym czytał o sobie. Całkowicie się z tym zgadzam. Ze smutkiem, ale się zgadzam .

Dlatego porównujemy to co widać. Nie daje to pełnego obrazu oczywiście, ale nie pogadamy szczerze z każdym do kogo się porównujemy. Bo to naturalne u człowieka. Dzięki temu możemy określić wartość innych ludzi, rzeczy, czynności, zjawisk itp. Także możesz się starać, ale i tak to robisz, niemalże bezustannie.

Mam wrażenie, że wypróbowałam już wszystkie dostępne opcje: - Ponad 20 leków przeciwlękowych – zerowy efekt. - Trzy rodzaje leków przeciwdepresyjnych – wystąpiły po nich reakcje alergiczne. - Pregabalina – zerowy efekt. - Nawet niewielkie dawki leków przeciwpsychotycznych – poza wyjątkowo realistycznymi koszmarami, które uniemożliwiały mi sen, nie przyniosły żadnego rezultatu. - Terapia poznawczo-behawioralna – nie działa. - Terapia ekspozycyjna – reaguję na nią inaczej, niż powinnam, więc również nie przynosi efektów. - EMDR – najwyraźniej mam zerwane połączenie między ciałem a emocjami; nic nie czułam, terapia nie zadziałała. - Terapia grupowa – pierwszego dnia uciekłam z płaczem, nie byłam w stanie wydobyć z siebie słowa; przy mojej fobii społecznej to rozwiązanie zupełnie się nie sprawdza. - Pobyt w szpitalu – objawy wręcz się nasiliły; przez miesiąc po wyjściu nie byłam w stanie mówić ani kontrolować własnych potrzeb fizjologicznych. Mój lęk jest tak paraliżujący, że uniemożliwia mi: - Opuszczanie domu. - Przebywanie samej w domu dłużej niż godzinę. - Wizyty w przychodni lekarskiej w celu wykonania badań. - Korzystanie z jakichkolwiek środków transportu. - Rozmawianie z kimkolwiek poza moimi rodzicami lub przebywanie w towarzystwie innych osób. - Zaspokajanie własnych podstawowych potrzeb (przez większość czasu). - I oczywiście – pracę zawodową. Czuję się tak uwięziona, że nie wiem już, co robić. Zmagam się z tym od blisko 30 lat. Z każdym rokiem jestem starsza i nie mogę dłużej pozostawać całkowicie zależna od innych. Moi rodzice to starsi ludzie i nie dają już rady się mną opiekować - sami zaczynają już potrzebować opieki. Chciałabym móc pracować, założyć rodzinę, prowadzić kanał na YouTube… a nie spędzać całe dnie w łóżku, płacząc z bezsilności. Czy ktoś z Was doświadczył czegoś podobnego? Co wam pomogło?

Zamykam swojego faceta w pokoju, zeby nie poszedl do sasiada. Albo do sasiadki po psikusa.

Na szczescie nigdy nie uzaleznilam sie od alkoholu. Czasem pije w celach towarzyskich, ale gdy nie pije to ani mi tego nie brakuje ani o tym nie mysle. W domu zawsze mam jakis alkohol otwarty gdy byli goscie, ktory ma juz x lat. W pandemii pilam duzo Baileys, ale potem mi sie znudzilo.

Myślałem, że ludzie co tam myślą, wyginęli jakiś czas temu.

Mama kazała mi obrać ziemniaki i wynieść śmieci.

Brałem przez rok 375 mg pregabaliny i miałem straszne zaniki pamięci. Dwa tygodnie temu doszedłem już z redukcją dawki do 225 mg i nic mi się pamięć nie poprawia. Mial ktoś tak? Pamięć wróciła?

bardzo proszę o jakieś wsparcie bo oszaleje W 2023 roku w listopadzie zaczęłam brać Paroxinor. Brałam go sobie, brałam. W 2024 roku w październiku poznałam mojego chłopaka, z którym bardzo dobrze mi się zaczęło układać i zaczęłam też lepiej jeść i miałam mniej stresu, bo zmieniłam związek z toksycznego w normalny. No i w przeciągu ostatnich dwóch lat przytyłam 10 kg. Ja się bardzo z tego cieszę, bo miałam dużą niedowagę wcześniej. Teraz się bardzo dobrze czuję w swoim ciele i w ogóle. Tyle że bardzo się boję tego, że teraz jak nie biorę już Paroxinoru, bo dwa tygodnie temu odstawiłam, to boję się, że schudnę, a ja bardzo tego nie chcę. I ten lęk mnie aż paraliżuje po prostu, bo no nie chcę wyglądać znowu tak chudo jak kiedyś. No i nie wiem, czy macie jakieś doświadczenia związane z wagą.

To jest mega

usłyszałam, że jestem ekstrawagancka

Szukam kogoś, kto napisze do mnie długi list, psiknie go wodą kolońską lub perfumami Dior i dołączy bukiet róż, ewentualnie stokrotek, ale wolę róże.

nie będę go cytowac, ale wiem xD

u mnie 0,76 i myślę, że taki wynik jest zadowalający większy może bardziej zamulać wg mnie, także jest git zresztą pewnie może się wahać w zależności od ilości płynów

Dobra znowu pomyliłam nazwy. Przepraszam To jest dla mnie nielogiczne mam skojarzenie jak studia dzienne czyli stacjonarne. To na jakim ja byłam z noclegiem oddziale wieczorowym? Na zamkniętym byłam w takim razie. Co do terapii to może będziesz osoba której pomoże. Różnie jest pół na pół ale zawsze mówię że warto spróbować żeby wiedzieć

Zwiększona dawka do 225 mg, ale znów żadnej róznicy. Jeżeli to nie pomoże mam brać 300 mg.

Przebywanie z moimi kochanymi kotami.

a terapia? Nawet jeśli masz jakąś za sobą to może warto rozważyć powrót albo znaleźć coś nowego? Ps. Z ciekawości od jak dawna masz diagnozę?

W multi często są bardzo niskie dawki więc nie dziwne, że nic nie poczułaś. Po drugie witaminy i minerały się wzajemnie blokują w takim mixue np. cynk z miedzią

Aaa chodziło o fryzurę Xd lubię ja jest hot choć wybór czym wie różni fryzura kalafiora to też nie wiem więc chyba nie

wstałam o 4 xD No ale musiałam, bo muszę wcześnie się zjawić na badanie. A rano jestem jak muł z ogarnianiem się i czas na dojście tam, a nie wiem dokładnie do której tam jest czynne, więc chcę być na 7 lub 7:30

podejrzewam, że on nawet nie jest w stanie jej jakoś odpowiedzieć,a co dopiero walnąć z łokcia Nie jestem za biciem, ale np. mi to trudno się czyta, bo jestem osobą, która jak czuje wkurwa na kogoś od dłuższego czasu i mi się powoli zbiera, to następuje poluzowanie drzwi i boom! nie ma cię. Nie podnoszę głosu specjalnie, pada kilka mocnych zdań, słów i ta osoba się zamyka, albo drze ryja na mnie i jesto konfrontacja, która ostatecznie doprowadza do oczyszczenia. Chwilowego, czy dłuższego - zależy. Jednak nie potrafię długo milczeć - choć, tak robię to, nie startuję od razu, bo lubię łagodzić najpierw sytuacje lub ignorować swoją złość, ale jak to trwa i trwa, to musi dojść do eksplozji. Rozumiem, że każdy jest inny i można mieć swoje blokady, zaburzenia itp., ale czasem ten pierwszy krok do obrony swoich granic jest najtrudniejszy, a zarazem najważniejszy. Potem jest łatwiej. Samo się nic nie zrobi!!! I tutaj pisanie o siostrze, co jakiś czas nic Ci nie da, bo i tak nie korzystasz ze wskazówek, tylko szukasz wygadania się. Tak to czuję. Jeśli nie mam racji lub przesadzam, możecie mnie walnąć pod stołem w kostkę.