Cześć chciałbym pogadać o czym ważnym co zmieni wasze życie i doceni co macie

[nelypolishboy]

W dniu 28.10.2026 o 14:52, shadow_no napisał(a):

Czyli w skrócie mówiąc ćwiczenia fizyczne Cię uzdrowiły?

Tak ale codzienne a nie z przerwami co 2 lub 3 dzień bo wtedy kortyzol nie ma czasu na uaktywnienie się

[nelypolishboy]

W dniu 29.10.2026 o 08:29, Niewkopomonowana napisał(a):

jakieś 2 lata temu zakończyłam przygodę z treningami, bo na siłowni chciałam się popisać xD chuj wie przed kim. I wzięłam na dźwigni, duży ciężar na nogi - tak je do góry podnosisz, leżysz/siedzisz i powtarzasz - do górym, na dół. I wzięłam za dużo ciężaru, bo szło gładko. I szło, ale czułam w lewym kolanie jakieś przeskakiwanie, ale nie przerwałam. Dużo biegałam na bieżni i te schody. Jakies inne też ćwiczenia, ale sztangi nie tykałam, bo tam było jakieś dziwne rozłożenie, że sami faceci tam byli. No ale siłownia trwała krótko, bo potem jak stawałam na lewe kolano, to spadałam na ziemię. Okropność.. Do dzisiaj coś tam jeszcze siedzi, ale mniejsza. Przez wiele lat w sumie biegałam, rower - 2 godziny, prawie codziennie, ćwiczyłam w domu ze sztangą właśnie - przsiady i martwy ciąg, intwerwały, układy taneczne, dużo chodziłam. I to było regularnie przez wiele lat, oczywiście zdarzały się jakieś przerwy na parę dni, czy czasem tydzień, ale ogólnie prawie codziennie była ta aktywnośći. A najlepsze było uczucie po bieganiu: meta i ta euforia, adrenalina - niesamowite. Wtedy biegałam blisko lasu. No i ogólnie też kocham pływać. I teraz zostaje mi spacerowanie i pływanie: roweru już nie lubię jakoś, wolę szybki marsz itp. Każdy ruch jest istotny. Czy to w domu nawet jakieś porządki, czy to spacer, czy cokolwiek innego. Ważne żebyś to lubił. Wtedy robisz to, kochasz to, ale często trzeba się zmusić do wyjścia z chaty, a potem nawet nie wiesz jak mija 3 godzina twojego krążenia po mieście. Raz z górki, raz pod górkę, to tu, to tam. Sama moja trasa do domu to 3 km, więc też jest kawałek. No i moja praca to też chodzenie z pudłami  między innymi.

Aktywność fizyczna jest bardzo ważna. Jeśli nie masz siły i ochoty na mocne treningi, to rób lekki. Ja tez lubię roziąganie, jakiś pilates. No ale chciałabym znaleźć teraz coś innego, bo to już nuda dla mnie.

Sport pomaga, zwłaszcza jak robisz to regularnie. NIe musi to być jakiś wycisk 2 godzinny. Lepiej chyba częściej, reglarnie niż zacząć miesiąc góra dwa treningować do rzygu i zrezygnować  

A potem trudno wrócić. ALe każdy jesy inny. Mój brat chodził na boks, niestety pierwszą walkę przegrał i zrezygnował, potem studia i praca no i ma inne priortytety.

o kurczę to podobnie mam ze rowerem mi się nie chce bo na piechotę nie musisz się spieszyć i jest szansa że coś się wydarzy losowego niż rowerem. Co do treningu to polecam ci kalistenikę bo wtedy ćwiczenia nie są nudne i możesz robić różne pozy i akrobacje [i tym razem się popisać bez urazu xd] Na siłowni jest nuda robisz to samo cały czas zmieniasz tylko ciężar. A na kalistenice? odblokowujesz jakby co każdy poziom [sily] nowe ćwiczenie i trudność. To daje motywacji i ciągnie czlowieka do przodu bo nie robi tego samego i nie dostanie się od tego wegetacji. Szkoda że twój brat z powodu przegranej zrezygnował... jeśli to było coś co mocno go ciekawiło i dawalo mu szczęście w życiu to może niech do tego wróci chyba że ma lepsze teraz życie? pozdrawiam go i ciebie

W dniu 28.10.2026 o 14:52, shadow_no napisał(a):

Czyli w skrócie mówiąc ćwiczenia fizyczne Cię uzdrowiły?

W sumie biologiczna potrzeba czlowieka którą każdy powinien robić bo choć są minusy to są mniejsze od plusów ćwiczenia fizyczne

[shadow_no]

5 godzin temu, nelypolishboy napisał(a):

Tak ale codzienne a nie z przerwami co 2 lub 3 dzień bo wtedy kortyzol nie ma czasu na uaktywnienie się

U mnie takie zrywy są. Jak zaczynam ćwiczyć to zwykle co 2 dni pare miesięcy po czym przerwa pół roku albo lat kilka.

Ale mam zamiar wrócić znowu do regularnej siatkówki bo to dużo frajdy zawsze dawało

[Verinia]

12 godzin temu, nelypolishboy napisał(a):

o kurczę to podobnie mam ze rowerem mi się nie chce bo na piechotę nie musisz się spieszyć i jest szansa że coś się wydarzy losowego niż rowerem. Co do treningu to polecam ci kalistenikę bo wtedy ćwiczenia nie są nudne i możesz robić różne pozy i akrobacje [i tym razem się popisać bez urazu xd] Na siłowni jest nuda robisz to samo cały czas zmieniasz tylko ciężar. A na kalistenice? odblokowujesz jakby co każdy poziom [sily] nowe ćwiczenie i trudność. To daje motywacji i ciągnie czlowieka do przodu bo nie robi tego samego i nie dostanie się od tego wegetacji. Szkoda że twój brat z powodu przegranej zrezygnował... jeśli to było coś co mocno go ciekawiło i dawalo mu szczęście w życiu to może niech do tego wróci chyba że ma lepsze teraz życie? pozdrawiam go i ciebie

kalistenica? O, to potężny sport. Wymagający. W sumie to jak ćwiczyłam w domu, to lubiłam ze sztangą przysiady i martwy ciąg. Lubię też szpagaty, i inne takie  Lubię też taniec z Marshall Fitness - na yt. Oni tak super tańczą, do kilkuminutowych hitów i masz tyle tych układów. Wciągnęłam się w to kiedyś mocno i uczyłam układów, a dawały w kość i nie były nudne dla mnie, bo to lubię. Fajnie byłoby iść do klubu na trzeźwo potańczyć po prostu, ale moje miasto nie posiada żadnego klubuxD Oczywiście są kluby fitness i inne takie. Nie wiem. Ja jakoś na razie stawiam na spacery i ewentualnie ćwiczenia z ciałe, ale obczaję tę kaliniestykę bardziej. Chciałabym znaleźć coś, co mnie mocno zmęczy, a jednocześnie będzie mnie pochłaniać. W zasadzie nie sztuka iść na siłownię, czy biegać kilka miesięcy, a potem to rzucić w cholerę. Jak już się zaczyna, to się to robi, dlatego trzeba znaleźć odpowiednią dla siebie dziedzinę i właśnie tak jak mówisz, która stawia poprzeczkę  Mój brat też zrezygnował, bo miał potem maturę i studia i niestety dostał boleriozy i już był mocno osłabiony i do tej pory się leczy. Tzn boleriozy nie ma, ale nadal jest bez siły i dostał na to wenlafaksyne od neurologa. Wątpię, że teraz by miał wgl czas i siłę na jakiś sport, ale boks bardzo lubił, a potem kickboxing przez całe liceum chyba te dwa sporty uprawiał. Ostatnio poprosił mnie, żebym zrobiła prawy i lewy - i pokazał jak to zrobić i zrobiłam parę razy, a on, że ooo, dobrze. Ale to nie moja bajka chyba xD Boję się bicia.

[Verinia]

7 godzin temu, shadow_no napisał(a):

Ale mam zamiar wrócić znowu do regularnej siatkówki bo to dużo frajdy zawsze dawało

o, to fajny sport, ja jednak mam traumę siatkową z gimnazjum xD nie umiałam serwować, i zawsze beka ze mnie, że frajerka nawet nie umie zaserwować. 

jak już to poszłabym na piłkę nożną, bo od dziecka mój tato piłkarz mnie uczył podawania, karnych i kiwania. Zajebiste to było.

[Maat]

Pływanie polecam.

Moja głowa jest szczęśliwa wtedy

[Verinia]

Godzinę temu, Maat napisał(a):

Pływanie polecam.

Moja głowa jest szczęśliwa wtedy

po pływaniu jest taki relaks. Wszystkie mięśnie są takie "miękkie". 

[shadow_no]

W dniu 31.10.2026 o 08:48, Niewkopomonowana napisał(a):

o, to fajny sport, ja jednak mam traumę siatkową z gimnazjum xD nie umiałam serwować, i zawsze beka ze mnie, że frajerka nawet nie umie zaserwować. 

jak już to poszłabym na piłkę nożną, bo od dziecka mój tato piłkarz mnie uczył podawania, karnych i kiwania. Zajebiste to było.

Polecam https://pilkanahali.pl/ można znaleźć sobie swoją ekipe na swoim poziomie umiejętności.

Np. poziom "rekreacyjny" nie jest wymagający. Byle jako tako wiedzieć o co chodzi, jakie są zasady i można na spokojnie dołem serwować jeśli nie idzie górą

[autodestrukcja2]

Ja uważam, że przymusowa siatka w szkole to była przemoc...
Dzieci nie stworzone do pewnych gier nie powinny byc zmuszane do grania w nie...
Przez siatke to ja co najwyzej moglam skakać. Albo przez kozła... Albo biegać... albo cokolwiek. 

[autodestrukcja2]

21 godzin temu, shadow_no napisał(a):

można na spokojnie dołem serwować jeśli nie idzie górą

TO WSZYSTKO ROZWIĄZUJE

[shadow_no]

9 godzin temu, autodestrukcja2 napisał(a):

TO WSZYSTKO ROZWIĄZUJE

Ej no nie mów że nie idzie zacisnąć pięści i puknąć w podrzuconą piłkę, żeby w miarę prosto poleciała, chociaż raz na pare prób. Już dużo ludzi widziałem na rekreacyjnym poziomie którzy wydawali się trochę "asportowi" a po paru próbach zaczęło wychodzić. Kwestia treningu i podejścia, jak we wszystkim

[autodestrukcja2]

47 minut temu, shadow_no napisał(a):

Ej no nie mów że nie idzie zacisnąć pięści i puknąć w podrzuconą piłkę, żeby w miarę prosto poleciała, chociaż raz na pare prób. Już dużo ludzi widziałem na rekreacyjnym poziomie którzy wydawali się trochę "asportowi" a po paru próbach zaczęło wychodzić. Kwestia treningu i podejścia, jak we wszystkim

Może tak ale czy jest sens takiej gry gdzie się ledwo strzela ? Kiedy ostatecznie gra polega na rywalizacji jakby nie bylo ?

Edytowane Wtorek o 23:00 przez autodestrukcja2

[shadow_no]

13 minut temu, autodestrukcja2 napisał(a):

Może tak ale czy jest sens takiej gry gdzie się ledwo strzela ? Kiedy ostatecznie gra polega na rywalizacji jakby nie bylo ?

Ja np. chodzę głównie żeby się poruszać i to mój cel nr 1. A że nie lubię się ruszać bez sensu albo biegnąc bez sensu to rywalizacja u mnie musi być. Ale to nie cel sam w sobie. W sensie ja nie namawiam akurat na siatkówkę tylko odpisałem w nawiązaniu do komentarza o serwowaniu

[nelypolishboy]

Eh.. ostatnimi czasy dużo robię dla siebie i tak samo rozumiem biohacking, czyli zarządzanie swoim własnym ciałem, organizmem czy mózgiem. Wiem, jak działa neuroplastyczność i potrafię to u siebie w pewien sposób zhackować, ale nadal widzę, że wiele rzeczy wymaga po prostu czasu na zmianę. Zaczynam przez to rozumieć, jak będąc specem prawie od „wszystkiego”, można się nieźle wypalić i czuć, że nic z tego się nie ma. Chodzi mi o to, że potrafię robić grę 3D w Unity, potrafię zrobić muzykę (choć na razie nie pełną, tylko „loopy”, czyli zapętloną muzę), potrafię obsługiwać Fusion 360 do modelowania np. pod drukarkę 3D, potrafię montować, dobrze grać w gry... a i tak czuję, że nie robię czegoś niezwykłego. Nic dziwnego, że inteligentni ludzie mają w życiu ciężko.

 

Za każdym razem, jak widzę coś, co mi się podoba, dążę do tego, by to sprawdzić i zrobić. I choć zawsze mi się to prawie udaje, to co z tego, skoro potem mam w głowie: „cholera... teraz mam jeszcze więcej rzeczy, które trzeba doszlifować”. Ehhh, fajnie mieć tyle zainteresowań, ale przez dzisiejszy internet straciliśmy bycie „ciekawą osobą”, bo w sieci zawsze pokaże się ktoś lepszy.

 

A kiedy chcesz to komuś pokazać, to przez dzisiejsze TikToki, Instagramy i inne shorty ludzie są tak przebodźcowani, że zaraz zaczną cię porównywać z kimś innym że tamten umie więcej, a ten coś innego. Przez to posiadanie tych 4 czy 5 umiejętności wcale nie sprawia frajdy ani nie daje poczucia, że jest się kimś interesującym. Można powiedzieć, że samorozwój jednocześnie mnie uratował i zniszczył

Dodatkowo teraz zacząłem chcieć zrzeszyć społeczność na moim serwerze Discord, by ludzie znaleźli tam „coś prawdziwego” – czyli bez spiny i udawania po prostu rozmawiamy, pomagamy sobie i dzielimy się swoimi pasjami. Póki co nagrałem 3 filmy i choć jedna osoba już weszła (i moja ekipa), co jest już jakimś sukcesem, to utrzymanie tego może być ciężkie, mając na głowie tyle rzeczy, które robię.