Co sądzicie o Woodstocku? Byliscie?

[Lusesita Dolores]

Kiedyś mogłabym napisać tak, że wieczór był fenomenalny, pełno znajomych, idealnie zróżnicowane rytmy, moje uszy, ludzie kręcący się dookoła i uśmiechający się przy każdym kontakcie wzrokowym, pełna gama dźwieków której da się ponieść a nad ranem zwariowany powrót.

A teraz nigdy w życiu. Cisza, samotność i łóżko. Bawię się dobrze w odpowiednim towarzystwie i miejscu.

 

[brum.brum]

Teraz, Doktor Indor napisał(a):

U mnie to nie jest kwestia lęku, ale nawet gdyby była, to jest to bardzo uproszczone stwierdzenie. Jakby to było takie proste to psycholodzy nie byliby potrzebni. Boisz się ciemności – to idź do piwnicy ze zgaszonym światłem a ci przejdzie. Boisz się wysokości – skocz na bungee. Bo to przecież takie proste. Taką radę może dać kolega za darmo a nie psycholog za pieniądze.

 

Terapia ekspozycyjna czasem działa, a czasem nie. Jeśli stosuje się ją nieodpowiedzialnie (lub jeśli psycholog jest zbyt tępy, żeby o tym wiedzieć, co też się niestety zdarza i w moim przypadku raz się zdarzyło), to można zrobić sobie psychiczną krzywdę (co w moim przypadku też się zadziało, długo musiałem dochodzić do siebie po genialnych pomysłach tej, z perspektywy czasu, niedouczonej baby).

Rozumiem i szanuje Twoją opinie. Po tylu latach terapii masz pełne prawo do tego. Ja się jednak nie zgodze z Tobą w tym temacie. Nie raz się przekonałem ( codziennie się w pracy przekonuje ), że mierzenie się z tym co nas przeraża ma jednak pozytywny wydźwięk. Nie jest to łatwe, wręcz przeciwnie. Pisząc konkretnie: w pracy mam osobę która wywołuje sama obecnością u mnie paraliż, odrętwienie, zamrożenie. Sposób w jaki mówi do pracownikow jak dla mnie jest na granicy mobbingu. No ale wiem, że to mój lęk i doświadczenia w poprzednich pracach z osobą o podobnym stylu zarządzania ludźmi, tak na mnie działa. Konfrontuje się z tym. Jest to zajebiscie trudne. Ja nawet przestałem chodzić na przerwę, byle unikać tej osoby. A i tak ciągle zmuszony jestem do interakcji poprzez obowiązki. „Strach ma wielkie oczy” i to prawda. Mam nadzieję, że za jakiś czas napisze Wam, że jest znaczna poprawa i już mnie to tak bardzo nie przeraża 

[Doktor Indor]

Trzymam kciuki.

 

[Lucy32]

@Lusesita Dolores ja tez tak mam.Nie wiem czy to wynika z mojej choroby czy ze sie juz starzeje i wiele rzeczy,znajomosci przewartosciowalam.Z wiekiem i doswiadczeniem czlowiek jakos tak przygasa może?Tez lubie spokój i wyciszenie sie,relaks jak by mozna to nazwac relaksem to tak. @Doktor Indor i tez lubie kryminalne podcastyA powyzsze pytanie bylo wlasnie o czas przeszly.Na chwilę obecną,jestem tez swojego rodzaju introwertykiem.Nie koniecznie potrzebuję w nim towarzystwa (oprocz swoich najbliszych osob.)czy imprez.

Pewno bym się nie wybrala juz na Woodstock.Ale wtedy było fajnie.I nie bylam takim samotnikiem.

[Lucy32]

Godzinę temu, brum.brum napisał(a):

Rozumiem i szanuje Twoją opinie. Po tylu latach terapii masz pełne prawo do tego. Ja się jednak nie zgodze z Tobą w tym temacie. Nie raz się przekonałem ( codziennie się w pracy przekonuje ), że mierzenie się z tym co nas przeraża ma jednak pozytywny wydźwięk. Nie jest to łatwe, wręcz przeciwnie. Pisząc konkretnie: w pracy mam osobę która wywołuje sama obecnością u mnie paraliż, odrętwienie, zamrożenie. Sposób w jaki mówi do pracownikow jak dla mnie jest na granicy mobbingu. No ale wiem, że to mój lęk i doświadczenia w poprzednich pracach z osobą o podobnym stylu zarządzania ludźmi, tak na mnie działa. Konfrontuje się z tym. Jest to zajebiscie trudne. Ja nawet przestałem chodzić na przerwę, byle unikać tej osoby. A i tak ciągle zmuszony jestem do interakcji poprzez obowiązki. „Strach ma wielkie oczy” i to prawda. Mam nadzieję, że za jakiś czas napisze Wam, że jest znaczna poprawa i już mnie to tak bardzo nie przeraża 

Też jak leki mi dobrze działają,to mniej się przejmuje ludzmi ktorzy mnie w pracy denerwuja.Mam taka jedna najmadrzejszą.Ale ja się odszczeknę albo zlewam,a potem jeszcze się z tego pośmieje.Rozne byly akcje.Mam inne fajne kolezanki.Ktore zawsze za mna stoja a ja za nimi.

[brum.brum]

54 minuty temu, Doktor Indor napisał(a):

Trzymam kciuki.

 

Dziękuję