Kto jest Twoim autorytetem? Kto jest Twoją inspiracją? Kto jest Twoim idolem? Na kim się wzorujesz? Kim chciałbyś się stać?

[MicMic]

3 godziny temu, Dalila_ napisał(a):

Tajemna nie ale fajnie że masz czas motywacje chęci i wgl stabilnosc psychiczną Xd na ta cala wiedze która zdobywasz. Szacun ode mnie

Miałem, w czasie przeszłym. Rzadko teraz już się uczę czegoś nowego. 

[kamysto]

5 godzin temu, Śmiercionauta napisał(a):

Moim największym autorytet jestem ja sam. Reszta  co najwyżej może mi imponować. 

 

Całe życie słuchałem prawie tylko siebie. Doprowadziło to do prawdziwej wiedzy i setek problemów i kilku tragedii. 

[którędy_do_lasu]

Myslę, ze mało jest osób, ktore faktycznie nie maja zadnych inspiracji czy autorytetow, bo jednak całe zycie podlegamy wpływom innych osób, mniej lub bardziej świadomie. Chocby rodzice, sa naszymi pierszywmi autorytetami, czy tego chcemy czy nie. Odrzucenie tego potem w dorosłym zyciu jest jedynie drugą stroną tego samego medalu.

[MicMic]

1 godzinę temu, którędy_do_lasu napisał(a):

Myslę, ze mało jest osób, ktore faktycznie nie maja zadnych inspiracji czy autorytetow, bo jednak całe zycie podlegamy wpływom innych osób, mniej lub bardziej świadomie. Chocby rodzice, sa naszymi pierszywmi autorytetami, czy tego chcemy czy nie. Odrzucenie tego potem w dorosłym zyciu jest jedynie drugą stroną tego samego medalu.

Bardzo mądrze prawisz. 

Ja zauważam, ku swojemu przerażeniu, że większość moich decyzji, a nawet uczuć ma swoje pochodzenie w rodzicach. 

To jest właśnie to. Nasze emocje są kształtowane przez opiekunów. To co lubimy. To co jest ważne. Wszystko to, co jest nieświadome, jeśli nie wiemy dlaczego coś wywołuje emocje, to dlatego ze nasi opiekunowie jakoś na to wpłynęli. 

Nie zawsze to muszą być rodzice, na mnie bardzo duży wpływ miał mój starszy brat. 

Tak więc, kurwa, w dużej mierze rację mieli oświeceniowi myśliciele, pisząc o tabula rasa. 

Ogólnie to pierdole to trochę. Nie ma czegoś takiego jak "prawdziwe ja" i inne pierdolenie. "Odkryj czego tak naprawdę chcesz" - chuja tam, jesteś tylko konstruktem swoich rodziców i pewnej potencjalności zawartej w genach. 

[Verinia]

1 godzinę temu, MicMic napisał(a):

Bardzo mądrze prawisz. 

Ja zauważam, ku swojemu przerażeniu, że większość moich decyzji, a nawet uczuć ma swoje pochodzenie w rodzicach. 

To jest właśnie to. Nasze emocje są kształtowane przez opiekunów. To co lubimy. To co jest ważne. Wszystko to, co jest nieświadome, jeśli nie wiemy dlaczego coś wywołuje emocje, to dlatego ze nasi opiekunowie jakoś na to wpłynęli. 

Nie zawsze to muszą być rodzice, na mnie bardzo duży wpływ miał mój starszy brat. 

Tak więc, kurwa, w dużej mierze rację mieli oświeceniowi myśliciele, pisząc o tabula rasa. 

Ogólnie to pierdole to trochę. Nie ma czegoś takiego jak "prawdziwe ja" i inne pierdolenie. "Odkryj czego tak naprawdę chcesz" - chuja tam, jesteś tylko konstruktem swoich rodziców i pewnej potencjalności zawartej w genach. 

Oczywiście, że rodzice mają duży wpływ. ALe nie do końca. Jest w nas również zapisany genetycznie stwór, który albo będzie tym, albo tamtym. No bo skąd te choroby? Nie wiemy. Duża rolę odgrywają, w naszym ksztaltowaniu, - równieśnicy. To co oglądamy, to czego słuchamy. Też ma na nas wpływ. I w ogóle chyba wszystko... I tak powoli, powoli tworzy się nam konstrukt osobowości, temperamentu, charakteru, potencjalności jakiejś choroby. Geny i środowisko. To jedno łączyć się może z drugim. Zresztą...nie znam się. To są moje teorie, i to co się gdzieś usłyszało.

Zresztą nie jesteśmy juz tymi, którymi byliśmy x lat temu. ZMieniliśmy się. ZMieniły nas nasze wyobory, nasz decyzje i ogólnie całokształt życia.

Poza tym autorytety się zmieniają, co nie zmienia faktu, że w jakiś sposób nas ukształtowały.

Edytowane 31 Grudnia 2025 przez Verinia

[MicMic]

1 godzinę temu, Verinia napisał(a):

Oczywiście, że rodzice mają duży wpływ. ALe nie do końca. Jest w nas również zapisany genetycznie stwór, który albo będzie tym, albo tamtym. No bo skąd te choroby? Nie wiemy. Duża rolę odgrywają, w naszym ksztaltowaniu, - równieśnicy. To co oglądamy, to czego słuchamy. Też ma na nas wpływ. I w ogóle chyba wszystko... I tak powoli, powoli tworzy się nam konstrukt osobowości, temperamentu, charakteru, potencjalności jakiejś choroby. Geny i środowisko. To jedno łączyć się może z drugim. Zresztą...nie znam się. To są moje teorie, i to co się gdzieś usłyszało.

Zresztą nie jesteśmy juz tymi, którymi byliśmy x lat temu. ZMieniliśmy się. ZMieniły nas nasze wyobory, nasz decyzje i ogólnie całokształt życia.

Poza tym autorytety się zmieniają, co nie zmienia faktu, że w jakiś sposób nas ukształtowały.

No tak, rówieśnicy, rodzice, geny. Ale mam wrażenie że to co jest od rodziców, to jest najbardziej nieświadome i najbardziej czujemy, że to jest to nasze 'ja'. Geny to raczej tylko pewne predyspozycje, które można rozwijać bądź nie. Nie ma genu czy zestawu genów odpowiadającego za złożone cechy charakteru albo to, że lubimy to, czy co innego. Tam są pewne ogólne informacje. 

 

Ja np. doszedłem ostatnio, że moja chęć do poświęcania i brania na siebie jakiegoś cierpienia, to tak naprawdę chęć powiedzenia ojcu albo matce (albo obojgu w pewnym stopniu)

- zobacz jak się staram, jaki jestem silny! Wezmę na siebie całe zło i cierpienie. Wszystkie problemy i trudności, uniosę to. Zobacz jaki jestem odpowiedzialny! Jeśli tylko w ten sposób będziesz traktować mnie poważnie, to ok. Ale zauważ mnie! 

Edytowane 31 Grudnia 2025 przez MicMic

[alone05]

W dniu 29.12.2025 o 15:18, Chongyun napisał(a):

Nie mam autorytetu, nie pasjonują mnie ludzie.

 

Ja też nie mam autorytetu.

[marra]

Inspiracji może być wiele głównie są to osoby które coś potrafią i chętnie się tym dzielą... od takich osób można się uczyć. 

Raczej nie ma takich osób do których chciałabym się upodobnić... jeśli już to właśnie poprzez inspiracje. Bez nazwisk (nie wymienię) : )

Edytowane 6 Stycznia przez marra

[burzowo]

Ja sama 

Póki nie słucham innych jest dobrze.

Jak słucham tych pseudo mądralińskich to szkody same.

[cynthia]

2 godziny temu, burzowo napisał(a):

Jak słucham tych pseudo mądralińskich to szkody same.

Kim dla Ciebie są ci "mądralińscy"? O kim mówisz?

[burzowo]

W mediach w internecie jest chaos informacyjny ,Dlatego nie mam autorytetu.

[Żaba Monika]

Autorytet kojarzy mi się że ślepym zaufaniem i nie przepadam za tym słowem. Nikt nie jest idealny, każdy się czasem myli i ma słabości.

Na pewno inspirują mnie niektórzy ludzie, a raczej pewne ich zachowania. Te, które mi się podobają, często staram się naśladować, bardziej lub mniej świadomie. Na przykład podobała mi się praktyczność mojej babci i jej realizm. Zero sentymentalizmu czy nostalgii wybielającej przeszłość, do tego miała świetne zdolności przystosowywania się do nowych sytuacji. 

Podobają mi się też kobiety, które potrafią się wyłamać że stereotypowych oczekiwań i stawiają na siebie. Taka postawa zawsze mi imponowała, zapewne dlatego, że byłam wychowywana zupełnie inaczej i zazdrościłam innym takiej asertywności.

Podoba mi się także racjonalne i naukowe myślenie, nie poddawanie się emocjom i skupianie się na poszukiwaniu prawdy zamiast udowadnianiu swojej racji. 

W sumie dużo różnych zachowań mi imponuje i wiele się nauczyłam od innych, czasem przypadkowych ludzi.

[MicMic]

6 godzin temu, Żaba Monika napisał(a):

Autorytet kojarzy mi się że ślepym zaufaniem i nie przepadam za tym słowem. Nikt nie jest idealny, każdy się czasem myli i ma słabości.

Na pewno inspirują mnie niektórzy ludzie, a raczej pewne ich zachowania. Te, które mi się podobają, często staram się naśladować, bardziej lub mniej świadomie.

Mądrze. 

[cynthia]

23 godziny temu, burzowo napisał(a):

W mediach w internecie jest chaos informacyjny ,Dlatego nie mam autorytetu.

Media i internet akurat nie jest żadnym autorytetem. Wręcz przeciwnie. Zajrzyj głębiej: w literaturę, historię, filozofię, naukę. Jeśli kogoś autorytetem jest influo na instagramie to jednak coś jest nie tak z tym człowiekiem. 

[Kiusiu]

W dniu 18.01.2026 o 23:59, Żaba Monika napisał(a):

Nikt nie jest idealny, każdy się czasem myli i ma słabości.

To jest jasne i dość oczywiste. Natomiast uznawanie kogoś za autorytet nie musi przecież oznaczać ślepego zaufania ani bezkrytycznego podążania. Można uznawać kogoś za autorytet w jakiejś konkretnej dziedzinie czy aspekcie, a przy tym w pełni uznawać jego omylność i niedoskonałość.

Np. osobiście cenię i lubię Bralczyka, co nie oznacza, że zgadzam się z nim w każdej kwestii - np. uważam, że jak najbardziej można mówić, że ulubione zwierzę umarło, a nie zdechło.

Podobnie, lubię i cenię Miodka, choć też nie w każdej kwestii się z nim zgadzam, i nieraz mówię "w Ukrainie", uznając tę formę za jak najbardziej poprawną.

 

A z postaci historycznych, inspirującą postacią był chociażby Bertrand Russell (jego esej "Dlaczego nie jestem chrześcijaninem" i tekst o czajniczku są świetne), choć jego publiczne wypowiedzi na temat broni atomowej, USA i geopolityki były zależne od jego wolt i zmian zdania, i akurat wobec tego aspektu jego działalności pozostaję krytyczny. Wybitne umysły i geniusze też się mylą i popełniają błędy. "Nawet małpy spadają z drzew".

 

Też jestem mocno krytyczny wobec wszelkich ślepych wyznawców, którzy swoje tzw. autorytety traktują jak jakieś nieomylne guru, a siebie uznają za oświeconych, bo poznali "prawdę" objawioną im przez tego guru. Nawet w internecie nieraz napotyka się na takich ludzi - co jest paradoksalne, biorąc pod uwagę, że dzięki internetowi wiedza jest na wyciągnięcie ręki, a i weryfikowanie informacji jest dużo łatwiejsze. No ale z drugiej strony, to w internecie jest więcej antynaukowych bzdur niż gdziekolwiek indziej.

W dniu 18.01.2026 o 23:59, Żaba Monika napisał(a):

Podoba mi się także racjonalne i naukowe myślenie, nie poddawanie się emocjom i skupianie się na poszukiwaniu prawdy zamiast udowadnianiu swojej racji. 

Tu też zgoda.

[Żaba Monika]

2 godziny temu, Kiusiu napisał(a):

 

 

Też jestem mocno krytyczny wobec wszelkich ślepych wyznawców, którzy swoje tzw. autorytety traktują jak jakieś nieomylne guru, a siebie uznają za oświeconych, bo poznali "prawdę" objawioną im przez tego guru. Nawet w internecie nieraz napotyka się na takich ludzi - co jest paradoksalne, biorąc pod uwagę, że dzięki internetowi wiedza jest na wyciągnięcie ręki, a i weryfikowanie informacji jest dużo łatwiejsze. No ale z drugiej strony, to w internecie jest więcej antynaukowych bzdur niż gdziekolwiek indziej.

Tu też zgoda.

Ludzie sa bardzo przywiazani do posiadania racji i czesto czuja sie zobowiazani do bronienia jej za wszelka cene jako swego honoru.

To bardzo rzadkie spotkac kogos, kto potrafi przyznac, ze sie pomylil lub potrafi sie wczuc w stanowisko drugiej osoby, w sumie to tez cechy, ktore mi sie podobaja. 

[Kiusiu]

8 minut temu, Żaba Monika napisał(a):

Ludzie sa bardzo przywiazani do posiadania racji i czesto czuja sie zobowiazani do bronienia jej za wszelka cene jako swego honoru.

Ogólnie masz rację - choć na szczęście zdarzają się ludzie, którzy są otwarci na zmianę zdania i reprezentują podejście, że zmiana zdania w obliczu dowodów jest aktem oświecenia, a nie porażki. Oraz że jest faktycznym stwierdzeniem, że teraz jest się mądrzejszym niż wcześniej. Np. osobiście nigdy nie byłem zbytnio przywiązany do tego, co twierdzę na jakiś temat i nie utożsamiałem się ze swoimi poglądami (z wyjątkiem kilku naprawdę zasadniczych i podstawowych kwestii ogólnych), i nie było dla mnie problemem przyznanie, że rację ma ktoś, z kim się nie zgadzałem.

 

Co uważasz o postaci, jaką był Henry D. Thoreau? Moim zdaniem, to naprawdę ciekawa, fascynująca i inspirująca postać.

[Żaba Monika]

7 godzin temu, Kiusiu napisał(a):

Ogólnie masz rację - choć na szczęście zdarzają się ludzie, którzy są otwarci na zmianę zdania i reprezentują podejście, że zmiana zdania w obliczu dowodów jest aktem oświecenia, a nie porażki. Oraz że jest faktycznym stwierdzeniem, że teraz jest się mądrzejszym niż wcześniej. Np. osobiście nigdy nie byłem zbytnio przywiązany do tego, co twierdzę na jakiś temat i nie utożsamiałem się ze swoimi poglądami (z wyjątkiem kilku naprawdę zasadniczych i podstawowych kwestii ogólnych), i nie było dla mnie problemem przyznanie, że rację ma ktoś, z kim się nie zgadzałem.

 

Co uważasz o postaci, jaką był Henry D. Thoreau? Moim zdaniem, to naprawdę ciekawa, fascynująca i inspirująca postać.

Nic nie sądzę, bo nie wiem nic na jego temat Dlaczego uważasz go za inspirującego?

[Nesia]

8 godzin temu, Żaba Monika napisał(a):

To bardzo rzadkie spotkac kogos, kto potrafi przyznac, ze sie pomylil lub potrafi sie wczuc w stanowisko drugiej osoby, w sumie to tez cechy, ktore mi sie podobaja. 

Lubię to podejście i nie mam problemu gdy widzę, że rozmówca potrafi również przyjąć moja perspektywę. Taki sposób komunikacji bywa bardzo budujący i aż miło gdy wymiana poglądów nie sprowadza się do walki o rację. Natomiast sztywne myślenie powoduje zmęczenie u mnie osobiście i jednocześnie moja elastyczność automatyczne zanika. Z góry wiem, że nie ma możliwości budowania na takim poziomie i raczej będzie trudno. Mogę zrezygnować z części siebie ale nie z całości. Jeżeli ktoś potrafi poddać się autorefleksji też nie mam z tym problemu. Porozumienie buduje się ponad podziałami ale trzeba też to potrafić. 

Edytowane 45 minut temu przez Nesia