Konsekwencje nadużywania narkotyków i alkoholu

[Epion]

Witam, mam 23 lata i nie radzę sobie z konsekwencjami jakie wyrządziły mi narkotyki i alkohol. Ćpałem i piłem od 14 roku życia jestem uzależniony od amfetaminy,marihuany i alkoholu a oprócz nich to dużo więcej zażywałem i mieszałem, Przez narkotyki i alkohol 2 razy wylądowałem w szpitalu psychiatrycznym i mam depresje, ciągły lęk z lękiem napadowym, lęki przed ludzmi, boję się wyjść z domu zaburzenie osobowości F60.8 do tego zaburzenia funkcji poznawczych i wykonawczych (głównie z pamięcią,uwagą i przetwarzaniem informacji) i dyslekcje.przyjmuje leki trochę pomogły bo wstaje z łóżka częściej ale czuję się kompletnie nie poradny życiowo , pustka w głowie, spowolnione myślenie ciężko mi złożyć dłuższe sensowne zdania i ogólnie interesuje się psychologia np to nie mogę przyswoić wiedzy. normalnie nie chce się żyć tak i nie wiem co mam zrobić 

[Dalila_]

Bardzo mi przykro, twoja historia jest podobna do osoby która znam, Ale on zamiast w psychiatryku to więzieniu. Ale schizy i próby samobójcze. A czy dobrze czulbys się wśród na początek osób z podobnymi problemami, może jakiś odwyk, Monar, jakieś spotkania w grupach aa. Ten znajomy to w monarze mu się nie podobało wytrzymał 4 miesiące. Ale za to na odwyku tak, miał tam kolegow i planował jeździć na spotkania jakieś takie w tym szpitalu jak skończył odwyk. może też byś na początek znalazł tam pewien sposób socjalizacji. Może bliscy by Cię wspierali i zawozili na takie spotkania. Zawsze coś. Powodzenia

[Kiusiu]

Właściwie to wspomniane tu uzależnienia, depresja i zaburzenia lękowe mają jedną zasadniczą cechę wspólną: są toksycznymi schematami myślowymi. I wyjście z nich oznacza zerwanie właśnie z takimi toksycznymi schematami myślowymi. Nie oznacza samego zaprzestania czegoś ani po prostu poprawy stanu psychicznego i nastroju, tylko wiąże się z czymś większym i głębszym.

Jak ktoś od 14. roku życia zmaga się z uzależnieniami, to można przypuszczać, że w jego rodzinnym domu i/lub relacjach koleżeńskich było coś mocno nie tak i że najprawdopodobniej zmaga się z traumą lub traumami. Które zresztą, w postaci PTSD, też są toksycznymi schematami myślowymi.

W dniu 26.04.2025 o 14:18, Epion napisał(a):

nie chce się żyć tak i nie wiem co mam zrobić 

Poszedłeś na terapię, szukałeś pomocy u specjalistów? Co próbowałeś z tym zrobić?

[Dalila_]

Nie zapominajmy o uzależnieniu fizycznym, te twarde narkotyki czy alkohol to uzależniają fizycznie i psychicznie. Więc nie tylko toksyczne schematy myślowe 

[Kiusiu]

W dniu 24.06.2025 o 00:54, Dalja napisał(a):

Nie zapominajmy o uzależnieniu fizycznym, te twarde narkotyki czy alkohol to uzależniają fizycznie i psychicznie.

W sumie masz rację - tyle że wystąpienie uzależnienia fizycznego bez wcześniejszego pojawienia się uzależnienia psychicznego jest niemożliwe. Kolejność jest taka, że najpierw pojawia się uzależnienie psychiczne, a najwyżej później fizyczne (przy czym, akurat uzależnienie fizyczne od etanolu to już skrajny przykład bardzo zaawansowanego alkoholizmu, jego ostatniego stadium). I to do niego się odniosłem. Jest bardziej "pierwotne" od fizycznego. Dlatego wspomniałem o toksycznych schematach myślowych.

Uzależnienie zaczyna się jako toksyczny schemat myślowy - jest jego zalążkiem. To, co dzieje się później, jest tego skutkiem, następstwem.

W dniu 24.06.2025 o 08:46, Mic43 napisał(a):

Nie redukujemy wszystkich zaburzeń do schematów myślowych.

Nie redukuję wszystkich zaburzeń - wspomniałem raptem o czterech, i tylko te cztery miałem na myśli. Nie więcej. I owszem, było to z mojej strony pewne uproszczenie, jednak chodziło mi o rdzeń tych rzeczy. Jasne jest, że zaawansowana depresja, nerwica czy zespół stresu pourazowego są czymś więcej, i wiążą się z większą ilością rzeczy, a także problemów dla osoby cierpiącej na to.

W dniu 24.06.2025 o 08:46, Mic43 napisał(a):

Toksycznych? Co najwyżej nieadaptacyjnych w danej epoce lub kulturze.

Jeśli dla osoby dotkniętej zaburzeniem wiąże się z psychicznym bólem i cierpieniem, wtedy nie jest to kwestia bycia nieadaptacyjnymi. Jeśli coś wiąże się z emocjonalnym bólem i cierpieniem, jest czymś ciążącym, to wtedy jest toksyczne. Podobnie zresztą jest z relacjami - zdrowe relacje są stabilne i przewidywalne, a przy tym budujące, a gdy stają się źródłem cierpienia i są destrukcyjne, niestabilne i nieprzewidywalne, to są toksyczne.

Choć ogólnie, masz rację o tyle, że psychiatria jest w dużej mierze subiektywna, a właściwie to jest najbardziej subiektywną i nieścisłą z dziedzin medycyny. I że zaliczanie pewnych rzeczy do normalnych lub nienormalnych jest w znacznym stopniu wynikiem kultury i epoki. Tutaj przyznaję rację antypsychiatrii - na której temat też się kiedyś wypowiedziałem. Podobnie, trudno nie przyznać antypsychiatrii racji w kwestii walczenia o prawa pacjentów psychiatrycznych.

W dniu 24.06.2025 o 08:46, Mic43 napisał(a):

A dużo "zaburzeń" jest następstwem traum wczesnodziecięcych lub traumy pokoleniowej w ogólności,

Tak, też kiedyś stwierdziłem, że Polacy jako naród mają traumę pokoleniową. Choć, co ciekawe, w Polsce to pojęcie nie jest szeroko znane, w odróżnieniu od np. Kolumbii, która ma ikoniczne "Sto lat samotności" G. Garcii Marqueza, a Polska nie ma odpowiednika tego dzieła. Szkoda (choć w jakimś sensie można powiedzieć, że "Granica" Nałkowskiej troszeczkę do tego nawiązuje).

Na pewno jest tak, że DDA, jako osoby współuzależnione, są obciążone i o wiele bardziej narażone na to, by same stać się uzależnionymi. Są też obciążone traumami i nasiąkłe negatywnymi doświadczeniami. Bardzo możliwe, że autor tego tematu to też DDA, a w każdym razie człowiek z dysfunkcyjnej, patologicznej rodziny. Gdy w rodzinie wszystko jest w porządku, to zwykle chyba nie jest tak, że 14-letni syn z takiej rodziny jest już uzależniony od amfetaminy, marihuany i etanolu - no chyba że bardzo wcześnie w szkole wpadł w bardzo złe towarzystwo i postanowił z jakiegoś powodu zerwać ze wszystkim, co jego porządna rodzina sobą reprezentuje. Ale to już raczej o wiele mniej prawdopodobne niż pochodzenie z patologicznej rodziny.

 

Nie pomijam tego, choć w poprzednim poście faktycznie o tym nie wspomniałem.

[Dalila_]

Książka Marqueza jest o traumie leel mi bardziej wyglądała na Ferdydurke, granica to bardziej powielanie schematów rodziny. też mi się podobała fest oł je. 

Trauma pokoleniowa to rodzenie się z traumą bo cały naród albo gromada nie wiem jaskiniowcow miała ja bo przyczyna x, A dziedziczenie traumy to po jakimś przodku konkretnym z przeszłości. Dla mnie jakaś nadinterpretacja granicy. U marqueza teraz widzę 

[Fobic]

Panie @Epion mam podobnie jak pan, codzienne otępienie umysłowe i brak tej bystrości oraz reakcji umysłu. Teraz to trochę co innego bo byłem w szpitalu podobnie jak pan przez alkohol i narkotyki więc jeszcze uczę się od nowa np. pisać na klawiaturze, miewam jakieś problemy z koordynacją ruchową, ale nie jestem kaleką żeby nie było.

 

Nadmienię też tylko, że dla mnie zaburzenia lękowe uogólnione nie do końca są schematem myślowym, a czymś bardziej pierwotnym, instynktem walki lub ucieczki. Zaburzenia wyniosłem wbrew pozorom z moich lat młodości w domu, a nie jak wszyscy dookoła twierdzą, że wszystko co złe pojawiło się przez narkotyki. Oczywiście czeka mnie zamknięty ośrodek na  okres 4-6 tygodni, co może być trochę mało.

 

Inicjacja narkotykowa w wieku 14 lat i wpadnięcie w nałóg to bardzo zły czas. Organizm jeszcze się rozwija, a tymczasem musi walczyć z ciężkimi toksynami przez większość czasu. Nie powinny pana dziwić lęki wszelkiego rodzaju, a tym bardzie coś takiego, jak zaburzenia poznania funkcji poznawczych czy wykonawczych.

 

Tak w ogóle, to jakbym czytał siebie, "nieporadny życiowo, nie chce mi się żyć i nie wiem co mam zrobić". Najlepiej nic głupiego proszę pana, dbać o siebie w miarę umiejętności. Oraz nie dokarmiać swojego głodu narkotywego nigdy więcej. Amfetamina i marihuana przejdą bez większego echa, ale alkohol to już inna bestia i mam nadzieję że czuje się pan już w miarę dobrze, albo przynajmniej jest jakaś opieka farmaceutyczna. Mógłby opcjonalnie napisać jakie leki pan bierze, chociać skoro czuć jakąkolwiek poprawę, uznałbym to za sukces.

[kamysto]

Zacząłeś w bardzo wczesnym wieku. Ja jako nastolatek paliłem trawke i to mi zniszczylo psychike mocno. Potem jako dorosly po diagnozie F20 bralem afmetamine. Nie chce o tym mowic. Jak chcesz cos zapytac to pisz na priv.

[mała_mi123]

19 minut temu, MlodyKapi napisał(a):

Walczę z ostrym cieniem mgły

 

To jest świetne:

 

"Ciemny oddech w zielonych gałęziach.

Małe niebieskie kwiaty fruwają wokół oblicza

Samotnego, złotym tupotem

Zamierają pod drzewem oliwnym.

Na pijanych skrzydłach pierzcha noc.

Jak wolno krwawi uległość,

Powolne kapanie rosy z kwitnącego ciernia.

Litości promieniste ramiona

Obejmują rozbite serce".

 

Georg Trakl - Śpiew więzionego kosa

 

 

[kamysto]

Ja mam taką teorie, że człowiek ucieka przed "pustką". Będąc uzależnionym ta pustka mnie gonila i musialem zarzywac.

 

teraz jak jestem trzezwy, to tez pustka potrafi mnie gonic, bo mam duzo zadan ktore musze realizowac

[kamysto]

Ta "pustka" to może demon jakiś albo śmierć. Będąc uzależnioniym balansuje się między życiem i śmiercą. Może to dlatego?

[shadow_no]

2 godziny temu, brum.brum napisał(a):

Albo jakieś emocje. Może brak sensu w zyciu? 

Troje moich znajomych przez uzależnienie odebrało sobie życie. Sensu życia myślę, że nie stracili bo wydawało się, że ciągle walczą mimo wielu trudności. Ale niestety będąc pod wpływem racjonalna część myślenia jest często wyłączona i tak się to czasem kończy

[kamysto]

W dniu 25.02.2026 o 17:35, brum.brum napisał(a):

Albo jakieś emocje. Może brak sensu w zyciu? 

Prawda, której nie chcemy poznać. Bo stracimy swoje szczęście, ale to iluzja, bo możemy odnaleźć inne szczęście.