Brak snu i lęki nerwicowe.

[Hellboj]

Cześć.  To mój pierwszy wpis tutaj. Proszę o wyrozumiałość,  jeśli czytacie coś podobnego po raz setny,  ale chciałam opisać dokładnie swój przypadek. 

Mam 25 lat, a ataki nerwicy zaczęły się u mnie jakoś ok 18stki.  Były częste, prawie co noc. Nasilaly się w sytuacjach stresowych czy po alkoholu.  W wielu 20 lat zamieszkałam u swojego chłopaka i na początku ataki były takie jak zawsze, ale chyba ze względu na jego obecność stopniowo ich ilość oraz intensywność zmniejszyły się.  Na około półtora roku w ogóle zapomniałam co to atak nerwicy.  Zasypialam jak dziecko,  spałam do rana,  no po prostu zwykły człowiek bez swoich urojen. Niestety miesiąc temu sytuacja życiowa zmusiła mnie do wyprowadzki z jego domu i wprowadzenia się z powrotem do swojego rodzinnego. No i się zaczęło... pierwszy tydzień był ok. Spałam normalnie ale już z tyłu głowy moje nerwicowe lęki się uaktywnialy. Teraz nie śpię już druga noc z rzędu przytłoczona swoimi lękami, bólem i ciężkością w klatce piersiowej,  dretwieniem lewej ręki i oczywiście ogromnym strachem przed śmiercią.  Jestem bardzo zmęczona marzę o śnie ale jak tylko Oko się przymknie to zaraz wybudza mnie nagły skurcz serca A za chwilę jego kołatanie i strach że to na pewno już tym razem zawał... czy uważacie że moja nerwica wróciła przez to że znowu mieszkam w swoim domu i podświadomie przypomina mi się że to tutaj miały miejsce wszystkie moje najgorsze  ataki? Czy może dlatego że śpię znowu sama po tylu latach spania obok kogoś kto sama obecnością hamowal moje ataki,  a gdy przyszły pomagał się z nimi uporać? Jestem prawie pewna że gdyby był obok mnie spalabym teraz normalnie... Nie wiem co będzie dalej.  Jak mam zasnąć wiedząc że za chwilę obudzi mnie strach i ból... boję się że tak będzie już co noc i w końcu padne z wycieńczenia. Wstydzę się dzwonić do chłopaka i zameczać go przez telefon swoimi nerwicowymi problemami. 

Pozdrawiam wszystkich nerwicowcow którzy nie mogą spać i myśleć o niczym innym niż ten irracjonalny strach...

[KoalaLala]

dlaczego wstydzisz się zadzwonić do swojego chłopaka powiedzieć o swoim lęku? to nie jest dobre. rozmawiasz z nim o tym w ogóle?

psychoterapeuta i psychiatra pomogą Ci się ze wszystkim uporać, nie bój się leków, które pozwolą Ci spać spokojnie