Zmiana rozpoznania po kilku latach leczenia

[Neurotica_Lostica]

Cześć Wam, ten post będzie pół żartem, pół serio - leczę się od 2016 i zawsze miałam w dokumenty wpisaną depresję.

Jednak kilka dni temu odebrałam wypis z terapii grupowej z nowym rozpoznaniem - zaburzeniami osobowości. O depresji ani śladu.

Czy to znaczy, że moje leczenie przynosi skutek, skoro klinicznie weszłam na inny stopień mojego zaburzenia?

[lorana]

Ja przez 7 lat miałam zdiagnozowaną i wpisywaną depresję z lękami. Nagle, 2 lata temu, zmienili mi diagnozę na zaburzenia osobowości mieszane i inne. Dla mnie to nic nie zmienia,bo dalej objawy mam takie same jak wcześniej i wciąż biorę antydepresanty. W uzasadnieniu diagnozy mam wpisane: osobowość depresyjna, lękowa,unikająca, zależna.

7 godzin temu, Neurotica_Lostica napisał:

 

Czy to znaczy, że moje leczenie przynosi skutek, skoro klinicznie weszłam na inny stopień mojego zaburzenia?

Zaburzenia osobowości są uważane za coś trwalszego niż depresja i ponoć ciężej  je leczyć. Psychiatrzy często wpisują je na odczepnego, gdy leczenie farmakologiczne depresji nie przynosi skutków i chcą w ten sposób przerzucic odpowiedzialność za powodzenie leczenia na psychoterapię.

Sama chciałabym wiedzieć, na jakiej konkretnej podstawie lekarze zmieniają diagnozę depresji na zaburzenia osobowości. Bo rozumiem, gdyby wpisywać w dokumenty te oba zaburzenia obok siebie, ale tak całkowita zmiana frontu po latach leczenia?

 

 

[Gość weltschmerz]

Pozwólcie, że się podepnę tutaj, bo mam sytuację nieco inną, ale w pewnym stopniu podobną.

Otóż, po każdej wizycie u psychiatry wychodzę z receptą, ale bez diagnozy. Jedyną diagnozą, którą mi postawiono były zaburzenia adaptacyjne, co moim zdaniem jest bzdurą, ale wtedy jedyny raz byłem na fundusz i chyba lekarz po prostu musiał coś napisać. Twierdził, że nie widzi u mnie żadnych objawów depresji, choć mówiłem mu o myślach samobójczych, które wtedy miałem i poczuciu pustki.

Prywatnie byłem u różnych psychiatrów i jedna lekarka na kolejnej wizycie wprost mi powiedziała, że mam skłonności do depresji i mówiła o leczeniu dystymii, co dla mnie brzmiało jak sugestia, że jestem dystymikiem. Jednak nie dostałem na papierze żadnej diagnozy.

Ma ktoś podobnie? Czy może powinienem częściej gościć u specjalistów (obecnie to jest raz na około 3 miesiące, zależy to od moich pobytów w kraju) i dopiero po iluś wizytach wreszcie dowiem się, co mi jest i przestanę wychodzić z delikatnym wrażeniem, że jestem hipochondrykiem?

[Gość weltschmerz]

Dodam jeszcze, że ten od zaburzeń adaptacyjnych bez żadnych oporów wypisał mi receptę na bioxetin.

Do psychologa też chodziłem i wiadomo, że psycholog nie może wprost powiedzieć pacjentowi, że ma depresję, ale to, co usłyszałem w gabinecie też wskazywało na to, że jestem bardziej wychylony w stronę depresji niż "normalna" osoba.

[Gość Duża Mi]

Też jestem bez diagnozy, psychiatra wpisała mi zaburzenia adaptacyjne dopiero, gdy potrzebowałam skierowania na terapię. Natomiast gdzieś po drodze słyszałam już o zaburzeniach depresyjno-lękowych (i objawowo do tego mi najbliżej), zaburzeniach osobowości... więc oficjalnie nie wiem, co mi jest. Tylko z drugiej strony, czy w przypadku skutecznego leczenia diagnoza na papierze jest aż tak istotna?

[Disappear]

Tak sobie myślę, że depresja często bywa jedynie objawem a żeby rozpoznać głębsze zaburzenia trzeba trochę czasu, tyle że mam pewien rozjazd bo diagnozy stawia psychiatra a w moim przypadku wie może ze 20% tego co psychoterapeutka i jakbym potrzebowała się do jakiegoś zaburzenia oficjalnie dopisać to ta druga jest bardziej zorientowana.