Ciągle Przeżywam Traumę-Pytanie

[Andy4000]

Hey,

 

Jak w nagłówku.Mimo od traumatycznego zdarzenia minęło kilka lat ciągle tym żyję.Nie umiem go się pozbyć z głowy.Tak sobie myślę że ta trauma jest ciągle niedomknięta w mojej głowie.Miałem w życiu wiele przykrych momentów ,ale jakoś ich tak nie rozpamiętuje  czy nieustannie o nich myślę.Czy ktoś mi podpowie czy to na pewno PSTD.I co się stało  z moją głową że "mój mózg nie może przetworzyć traumatycznego zdarzenia" tylko jest nadal odtwarzana i przeżywana bez końca.Na koniec dodam że nigdy nie miałem koszmarów sennych,myśli samobójczych itp rzeczy,tylko po pobiciu którego doznałem ,dostałem dużej niechęci do wychodzenia z domu.A jak wychodzę to dostaję dużego stresu niepokoju ,mam hiperczujność.Nie umiem przekonać swojej podświadomości że już wszystko ok ,że nie ma się czego bać. Pozdrawiam

[autodestrukcja2]

Hej, nie piszesz jak osoba z którą ,,coś jest nie tak" 

Wydaje mi się, że zależnie od kontekstu, innych doświadczeń, wlasnych uwarunkowan etc kazdy -traumę- moze przezyc, przezywac inaczej. 

Moze nie ma co pozbywać się tego na siłę, moze masz racje pisząc ze cos sie nie domknęło  a jedyną opcją jest pozwolić uczuciom wypłynąć na wierzch i je przezyc. Przezyc to znaczy przyjac wszelkie emocje i uczucia ktore sie wiaza z wydarzeniem a to nie zawsze jest mozliwe, dla mnie to jest jak quasi medytacja - moment/stan w ktorym uczucia w czysty sposob uderzają. Czasem to wraca po wielu miesiacach, czasem dopiero za ktoryms razem ( ale wymaga to juz pewnego spokoju ciszy i poczucia bezpieczenstwa/akceptacji ). Ja np 1,5 roku po pewnym ciezkim momencie ( ze tak to nazwe ) ktory byl konsekwencja innej traumy... czasami mam momenty kiedy wszystko wraca,  czuję rzeczywiscie masę rzeczy, wkurw, pozwalam sobie na płacz i zaczynam czuc siłę zeby wziąć nad tym przezyciem kontrolę, oswoic intelektualnie ( ja wtedy lubie pisac ) i zdecydowac gdzie sie chcę w zwiazku z tym w zyciu przemiescic. Trzeba dac sobie czas między innymi po to zeby przezyc to glęboko i szczerze a nie na siłę, czasami jest za wczesnie i rozmyslania o tym nie otwierają nic, odczucia są zamrozone. Daj sobie czas .

Procesowanie takich rzeczy jest trudne i wymaga pewnej siły ktorej sie nabiera dopiero z czasem, po traumie. Czsami warto miec wsprarcie w specjaliscie. 

Nie wychodzenie z domu to rzeczywiscie problem, ale zeby ,,przekonac" swoj mozg musisz po prostu mu ,,pokazac" ze jest okej. Jesli wierzysz ze rozum jest pierwszy w stosunku do uczuc ( a czytając Twoją wiadomość takie odnoszę wrażenie ) to znaczy ze musisz zdecydowac jakimi etapami i krokami działac i wychodzic z domu, zeby dostarczac swojemu mozgowi obraz bezpieczenstwa w zwiazku z sytuacją.

Ale moze problem tkwi własnie w tym przekonaniu ze jesli rozum powinien byc wazniejszy od uczuc i podswiadomosci to nie powinno byc w ogole problemu...  Bo to ze cos rozumiesz to nie znaczy ze przestaniesz czuc. Myslac inaczej wprowadzasz sie sam w poczucie braku sprawczosci, ktory moze prowadzic do lęku, ale to poczucie braku sprawczosci jest oparte na złych załozeniach. JEsli Twoją reakcją  na doznawanie tych nieprzyjemnych przezyc zwiazanych z traumą jest samokrytyka, to wprowadzasz się w błędne koło, spinasz, probujesz kontrolowac. Mozesz sprobowac odwrotnie - przyjąć że uczucia dyskomfortu po prostu są są. Nie unieważniaj ich i tym samym Twojego doswiadczenia. Pomimo racjonalnego przekonania cos czujesz- zaakceptuj to, przyjmij te uczucia, posluchaj swoich trzewi, wejdź w w to co czujesz, niech wybrzmi, wejdź w polemikę, stan mocno na ziemi tu i teraz, poczuj, pomysl nad tym, zdecyduj. Sam albo przy wsparciu terapeuty. 

Jesli to Ci da większy spokoj i jesli czujesz ze poczujesz sie bezpieczniej rozmaiwając o tym z psychologiem to mzoe byc pomocne, dałoby Ci pewną stałość. 

 

 

W dniu 10.06.2018 o 17:34, Andy4000 napisał:

 

Edytowane 25 Czerwca 2018 przez autodestrukcja2