czy dostaliście konkretną "diagnozę"?

[Lord Cappuccino]

(...) diagnozę zaburzenia osobowości jeszcze jako nastolatek

 

Według zaleceń PTP zaburzeń osobowości nie powinno się diagnozować przed 18 rokiem życia.

[depas]

Nie pamiętam już dokładnie ile miałem wtedy lat, ale raczej było to kiedy byłem już 'późnym' nastolatkiem, więc całkiem możliwe że miałem już ukończone 18 lat.

[depas]

Nie pamiętam już dokładnie ile miałem wtedy lat, ale raczej było to kiedy byłem już 'późnym' nastolatkiem, więc całkiem możliwe że miałem już ukończone 18 lat.

[Ferdynand k]

Powiedzcie mi czy zab osobowości można zdiagnozować po 1 wizycie ?

[Ferdynand k]

Powiedzcie mi czy zab osobowości można zdiagnozować po 1 wizycie ?

[Oszukany]

Gdy poszedłem do psychiatry żeby dostać skierowanie na psychoterapię to po rozmowie z przemiłą zresztą panią doktor nie spytałem jak ta dupa co mi jest.

Natomiast terapeutka nie chciała mi powiedzieć. Powiedziała że unika podawania konkretnych terminów. Ja jednak bym chciał wiedzieć.

I trochę mnie to nurtuje. Sam trochę się domyślam ale nie mam pewności i ta niepewność jest irytująca.

Czyli moja sytuacja jest taka jak wiele podobnych.

Zastanawiam się czy po jednej wizycie mogłem dostać trafną diagnozę i mam wrażenie że gdybym coś wtedy usłyszał od tej psychiatry to wcale nie musiało być zupełnie celne.

[Oszukany]

Gdy poszedłem do psychiatry żeby dostać skierowanie na psychoterapię to po rozmowie z przemiłą zresztą panią doktor nie spytałem jak ta dupa co mi jest.

Natomiast terapeutka nie chciała mi powiedzieć. Powiedziała że unika podawania konkretnych terminów. Ja jednak bym chciał wiedzieć.

I trochę mnie to nurtuje. Sam trochę się domyślam ale nie mam pewności i ta niepewność jest irytująca.

Czyli moja sytuacja jest taka jak wiele podobnych.

Zastanawiam się czy po jednej wizycie mogłem dostać trafną diagnozę i mam wrażenie że gdybym coś wtedy usłyszał od tej psychiatry to wcale nie musiało być zupełnie celne.

[poem]

Ja dostałam diagnozę, choć obawiam się, że to co mi zdiagnozowano nie jest prawdą a jedynie sprawiam takie wrażenie, a do moich prawdziwych problemów nikt nie ma dostępu. Po prostu moje objawy nie są bardzo nasilone, a to co mnie naprawdę boli jest gdzieś głębiej.

[poem]

Ja dostałam diagnozę, choć obawiam się, że to co mi zdiagnozowano nie jest prawdą a jedynie sprawiam takie wrażenie, a do moich prawdziwych problemów nikt nie ma dostępu. Po prostu moje objawy nie są bardzo nasilone, a to co mnie naprawdę boli jest gdzieś głębiej.

[Gość]

Mi też nikt nie mówił i się wszyscy oburzali na pytania czy jakieś samo określanie się tego typu, więc ja podczytuję czasem to co napisane jest w wywiadzie lekarskim, gdy mam możliwość no i też na skierowaniu od psychiatry było wypisane... A sama bym nie zapytała, udaję, że właśnie mi wszystko jedno bo teraz to właściwie tak jest - nieważne co mam zdiagnozowane, mogłabym nie mieć nic a czuć się tak jak czuję, coś by to zmieniło?

[Gość]

Mi też nikt nie mówił i się wszyscy oburzali na pytania czy jakieś samo określanie się tego typu, więc ja podczytuję czasem to co napisane jest w wywiadzie lekarskim, gdy mam możliwość no i też na skierowaniu od psychiatry było wypisane... A sama bym nie zapytała, udaję, że właśnie mi wszystko jedno bo teraz to właściwie tak jest - nieważne co mam zdiagnozowane, mogłabym nie mieć nic a czuć się tak jak czuję, coś by to zmieniło?

[mark123]

W moim przypadku diagnoza raczej będzie mieć bardzo duży wpływ na dalsze postępowanie.

[poem]

Ja dostałam diagnozę, choć obawiam się, że to co mi zdiagnozowano nie jest prawdą a jedynie sprawiam takie wrażenie, a do moich prawdziwych problemów nikt nie ma dostępu. Po prostu moje objawy nie są bardzo nasilone, a to co mnie naprawdę boli jest gdzieś głębiej.

Miałam rację w tym co napisałam kilka miesięcy temu

Teraz niedawno odkryłam czym jest ten "głębszy, prawdziwy problem". Faktycznie nie mam silnych objawów, ale jednak... obsesyjne myśli zaburzają obraz siebie i świata.

[Gość]

zastanawia mnie czemu tylko ja od T. dostałam konkretną diagnozę

bo większość z Was pisze, że nie dostała...

 

Ja dostałam diagnozę od razu u każdego z trzech psychiatrów: ZOK czyli nerwica natręctw i lekka depresja. I bez diagnozy wiedziałam co mi dolega bo objawy są niestety bardzo typowe i nie da się ich pomylić... Na skierowaniu na terapię, też widziałam, że było napisane coś w stylu "powód terapii - ZOK"

Co najlepsze początkowo kiedy zapytałam jakie są szanse, że szybko wyzdrowieje, usłyszałam, że jestem pozytywnie nastawioną osobą, a takie osoby szybko wracają do zdrowia. Po kolejnych wizytach usłyszałam, że to może poooootrwać...

Ja zawsze zadaje dużo pytań i oczekuję odpowiedzi. Chcę wiedzieć co i jak. A przynajmniej potwierdzić to co już sama czuję.

[Lusesita Dolores]

Ja mam kilka diagnoz. Niektóre są błędne, bo moje zachowanie to była reakcja na leki a lekarze uważaja że ja sie tak ciagle zachowuje.

Najważniejsze ze lek który dostałam pomógł mi w pewnym stopniu na moje cierpienie.

[sleepwalker]

Bardzo dobry temat, wiele razy zastanawiałam się czy tylko ja nie mam konkretnej diagnozy. To co mi jest mogę wnioskować jedynie po lekach i rozmowach z psychiatrą, kiedyś też z psychoterapeutą, po treści książek czy tego co wyczytałam w internecie. Nie wiem czy lepiej jest wiedzieć czy nie wiedzieć. Wiem, że są lekarze którzy szczerze się przejmują, słuchają i ciągle dopasowują leczenie żeby polepszyć stan pacjenta, ale są też lekarze którzy coś tam sobie ponotują w swoim zeszyciku a i tak powiedzą jak za każdym razem "oto recepta, proszę przyjść za miesiąc".

[Gość]

mnie strasznie wkurzalo ze nie dostaję jasnej diagnozy, ale jednoczesnie myslalam sobie z tyłu głowy, ze w zasadzie to szukam jakiegos poczucia bezpieczenstwa i tozsamosci w granicach jasno nazwanego zaburzenia... teraz nawet nie chce sie zastanawiac... wiem ze jak poczytam o bpd o czymkolwiek to bedzie to pasowac, ale to na zasadzie syndromu studentow medycyny ktorzy czytając podręczniki czują ze chorują na wszystko o czym sie uczą...

 

wiem ze niektore nazwy zaburzen są potrzebne chociazby dla okreslenia kierunku w jaką idzie skrzywienie... wiec ok.

[Lord Cappuccino]

Odkąd przestałem się utożsamiać z diagnozą i potraktowałem ją tylko jako bardzo mały fragment siebie- a na pewien czas właściwie o nim zapomniałem- wyszło mi to tylko na dobre.

[Gość]

Otoz to.

[sleepwalker]

Ale gdy po wielu wizytach nie wiesz co w sumie z Tobą jest i jesteś odprawiany z kwitkiem "do zobaczenia za miesiąc"? Wtedy diagnoza chyba nie byłaby taka zła?

[Lord Cappuccino]

Ja kiedyś byłem zdania, że diagnoza jest czymś niezbędnym i potrzebnym, ale teraz już nie jestem tego taki pewien... Co Ci to da, że zaklasyfikują Cię jako F60.5, F20 albo F42? Tylko się niepotrzebnie zaszufladkujesz i utożsamisz z tym zaburzeniem, bedziesz postrzegała się przez jego pryzmat, zaczniesz sobie dopasowywać wszystkie objawy z kryteriów diagnostycznych. A człowiek jest czymś niesamowicie różnorodnym i złożonym, a nie tylko literkę f i liczbą.

[Gość]

Wlasnie, co Ci da ścisła nazwa... Tzn zeby zdecydować w jaki sposob sobie pomoc musisz wiedziec czy masz problem z lękiem podstawowym, czy nawykiem destrukcyjnego dla Ciebie myslenia utp itd, ale nadanie temu nazwy tylko daje poczucie tożsamości co przewrotnie może dać poczucie siły i odraczać wyzdrowienie co kolwiek mialoby to znaczyć.

[sleepwalker]

I tak się szuka... człowiek istota dociekliwa

 

A chcę wiedzieć, bo chcę coś z tym zrobić. Nie chcę się poddać, przynajmniej jeszcze nie.

[Lusesita Dolores]

a ja jestem za tym zeby lekarz stawial WLASCIWA diagnoze, bo np mam dwie F.60.3 i F20 i chcialam isc do szpitala leczyc nerwice i mnie nie przyjeli bo zobaczyli F.20 co jest bzdura. Krwa mac

[Muzykoholiczka]

Mam postawioną diagnozę, ale nie utożsamiam się z nią. Staram się nie myśleć o tym, co mi jest i każdego dnia walczę z wszelkimi przeciwnościami tak, aby żyło mi się w miarę normalnie. Wiadomo - czasem jest lepiej, czasem łapię dołka, ale się trzymam - to jest najważniejsze.