Ataki (jak wyglądają, jak sobie radzimy)

[shadow_no]

2 godziny temu, Niewkopomonowana napisał(a):

Myślę, że różnica może być taka, że ja się derealizacji nie boję. Mam ją tyle lat i o niej zapominam, ale w każdej chwili mogę stanąć i pomyśleć, czy ona jest i jest cały czas. To jest coś jak stan po marihuanie, jeśli ktoś pali. Na początku derealizacja była czasami, aż zadomowiła się i już nie wywołuje to na mnie wrażenia. Jestem ciągle jakby za szybą i świat jest jak we snie. Przeszkadza mi to głównie, gdy kwetiapina zaczyna działać, bo to ją pogłębia. Czuję się wtedy już jak po jakichś mocnych narkotykach i czasem mam wtedy ataki paniki.

A jak to się ma w kontekście depersonalizacji? Bo ja to dosyć wyraźnie rozróżniam i sama derealizacja jeszcze jest do udźwignięcia ale gdy pojawia się depersonalizacja to robi się już grubo. A to zwykle jest pod czas mocniejszego ataku. Ostatnio tak miałem tydzień temu i tak miękko się robi że nie czuje czy zaraz nie upadne. Niby jestem a jednak mnie nie ma i wszystko to taki autopilot brrrr. Nie wiem czy ktoś mógłby się do tego przyzwyczaić  okropne uczucie

[szymeknofk]

shadow_no sam nie wiem, bo pierwotna idea była inna (poprawa nastroju z częstych dołów), ale już o pierwszego dnia wyszły lęki (takie u mnie klasyczne). Może wywołane tym lekiem, a może już to siedziało i czekało (u mnie wraca co kilka lat jak się nazbiera). No to dodano brintellix, żeby te lęki ogarnąć. A rok akademicki od 1 października. I tu już muszę podejmować decyzje, bo nie mogę czekać do ostatniej chwili. 

 

 

Niewkomponowana, serdeczne uściski.

 

 

[Niewkopomonowana]

15 godzin temu, shadow_no napisał(a):

A jak to się ma w kontekście depersonalizacji? Bo ja to dosyć wyraźnie rozróżniam i sama derealizacja jeszcze jest do udźwignięcia ale gdy pojawia się depersonalizacja to robi się już grubo. A to zwykle jest pod czas mocniejszego ataku. Ostatnio tak miałem tydzień temu i tak miękko się robi że nie czuje czy zaraz nie upadne. Niby jestem a jednak mnie nie ma i wszystko to taki autopilot brrrr. Nie wiem czy ktoś mógłby się do tego przyzwyczaić  okropne uczucie

Ja mam i to i to. I mnie objawia się to tym, że np. mój głos jest dla mnie obcy, twarz, ciało, i czuję się takich duchem. Czasem się potrafiłam zastanawiać, czy inni czują moja obecność mimo, że realnie z nimi jestem, ale to jest tak mocne uczucie: jesteś duchem i żyjesz w innym świecie dodatkowo.

Edytowane 14 godzin temu przez Niewkopomonowana

[shadow_no]

22 godziny temu, szymeknofk napisał(a):

shadow_no sam nie wiem, bo pierwotna idea była inna (poprawa nastroju z częstych dołów), ale już o pierwszego dnia wyszły lęki (takie u mnie klasyczne). Może wywołane tym lekiem, a może już to siedziało i czekało (u mnie wraca co kilka lat jak się nazbiera). No to dodano brintellix, żeby te lęki ogarnąć. A rok akademicki od 1 października. I tu już muszę podejmować decyzje, bo nie mogę czekać do ostatniej chwili. 

Dla lękowca wg mnie bupropion może nasilać lęki. Ja go rozważałem jako wspomagacz przy PSSD wywołanym paroksetyna ale zrezygnowałem właśnie z uwagi na to że może nasilać lęki. Ja na Twoimi miejscu był pogadał z lekarzem że teraz lęki wyszły na pierwszy plan i je trzeba ogarnąć a to może oznaczać zejście z bupropionu

 

10 godzin temu, Niewkopomonowana napisał(a):

Ja mam i to i to. I mnie objawia się to tym, że np. mój głos jest dla mnie obcy, twarz, ciało, i czuję się takich duchem.

Tak właśnie. Chociaż u mnie najbardziej to "oddzielenie" wydaje się być związane ze wzrokiem. Widzę wtedy jakby wszystko bardziej tunelowo, robi się fov 300 i kompletnie nie czuje rzeczywistości świata wszystko wydaje się obce i życie jest jakby poza moim postrzeganiem. Niby żyje w danej chwili ale a chwila nie jest ludzka a ja nie jestem człowiekiem tylko samą... Myślą i lękiem 

[szymeknofk]

shadow_no, dzięki za zainteresowanie... jestem w kontakcie z lekarzem i jest przekonany do kombinacji. muszę dać sobie czas, ale jak możesz sobie wyobrazić bywa trudno, a choć się staram, to mentalne środki działania słabo dają radę, tzn. ja słabo daję radę. I zawsze wchodzi jakaś myślowa kontra, która metaforycznie podcina mi nogi