Aktywne wątki (bez zabaw/bez offtop)

a i zapomnialem dodac ze nadal was kocham mimo ze wy mnie coraz mniej ;*

To, że lek obniża próg drgawkowy (a robi to wiele psychotropów) nie oznacza od razu wywołania napadów padaczkowych.

What Is Movement Disorder Treatment? Movement disorder treatment focuses on managing neurological conditions that affect how the body moves. These conditions can lead to symptoms such as tremors, stiffness, slow movements, and difficulty with coordination. The aim of movement disorder treatment is to reduce these symptoms and help individuals maintain independence in their daily lives. Common Symptoms to Recognize Movement disorders can present in different ways depending on the condition. Common symptoms include shaking, muscle rigidity, balance problems, and involuntary movements. Some individuals may also experience difficulty with fine motor tasks like writing or buttoning clothes. Recognizing these signs early can help in seeking timely care. Causes and Underlying Conditions Movement disorders are often linked to issues in the brain areas that control movement. Conditions such as Parkinson's disease, essential tremor, and dystonia are among the most common causes. In some cases, symptoms may also result from injury, medications, or genetic factors. Care and Treatment Approaches Movement disorder treatment usually involves a combination of methods. Medications are often prescribed to control symptoms and improve movement. Physical therapy helps strengthen muscles and improve balance, while occupational therapy supports daily activities. In some cases, advanced treatments like deep brain stimulation may be considered. Results and Long-Term Management The results of movement disorder treatment can vary depending on the condition and how early it is diagnosed. While some disorders cannot be completely cured, proper treatment can significantly improve quality of life. Long-term management often includes regular follow-ups, lifestyle adjustments, and consistent care. Learn More About Treatment Options If you want to explore detailed information about available care and expert guidance, you can visit: https://www.parkinsonsmdcare.com/

Słabo. Kręci mi się w głowie, źle spałam, w dodatku nie wzięłam śniadania do pracy, a zanosi się, że bufet u mnie w pracy dzisiaj chyba nieczynny

U mnie ok, bez zmian. Już się przyzwyczaiłam, że nie mam problemów z nastroje. Kto by pomyślał, bo jeszcze nie tak niedawno ranki były w porządku, ale za to po południu zaczynała się Dolina, a wieczory były bolesne. Wyprostowalo mnie. Już nastrój nie zajmuje mi całej głowy i całego dnia. Znalazło się miejsce na inne rzeczy, inne sprawy.

Pytałeś dlaczego chciał przelecieć córkę? Nie miał uczuć ojcowskich do niej?

Znów tajemniczo piszesz. Ale jeśli coś jest dla Ciebie zle czy masz na myśli alkohol czy związek to zadbaj o siebie i zaopiekuj się sobą

Głupia i samotna - to mnie definiuje. xD

NIe mówię nikomu, kompletnie nikomu. Czy to psychiatra, psycholog, czy rodzina ta bliższa i dalsza. Nie mówię o swoich myślach i planach samobójczych. Bo po co. Jak zniknę, to na zawsze, na własnych warunkach bez krzyczenia dookoła. Bo nie pragnę zrozumienia i pomocy a jedynie spokoju i wiecznego snu.

Czytam to i... Powiedzcie, że komuś z was udało się z tego otrząsnąć, bo ja się tak czuję całe życie. Powiedzcie, że komuś się udało. Tłumiłem to całe lata, ale każde kolejne odrzucenie- rodzina, rówieśnicy, kobiety, środowisko w pracy- boli coraz bardziej, a ja się pozwalam tak traktować. Tym razem już somatyzacja nastąpiła, gorzej widzę, coś jak zapalenie zatok i zatyka mi uszy. Ciągle szukam potwierdzenia, że po coś jestem na zewnątrz, bo w sobie nie potrafię.

Mi to mówili że mam urojenia hipochondryczne, w końcu wylądowałem na SOR, musieli po karetkę aż dzwonić Życie w PL jest tak piękne że przypomina w pewnych aspektach życie na Syberii. No ale pół roku później czuję się lepiej niż nawet przez ostatnie 5 lat, więc może "było warto"...

Może być tak że brakuje rozszerzenia zdjęcia i go system nie przepuszcza, da się to sprawdzić w konsoli w chrome - podajecie błąd administracji i może go naprawi. Ja kiedyś wysyłałem pliki przez e-PUAP i tak doszedłem że API zwraca 500'kę na pliku.

Mam pytanie do osób, które też są lekooporne czy trudno im dobrać leki. SSRI, SNRI w żadnych dawkach nie pomagają mi na depresję. Pomógł Bupropion, ale nie mogę go brać... przez inne skutki uboczne. Coś tam czytam o Brintellixie i niby on działa tylko na serotoninę i to silnie - co oznacza że będę chodzić śpiąca i zmęczona?? Bo tak miałam nawet na wenlafaksynie. Ale coś tam moduluje inne neuroprzekaźniki. Jak to w praktyce działa i wygląda, jak się sprawdza bądź nie? Bo niewiele mam opcji, prawie żadnej już...

Czy ktoś brak przy dodatkach nadkomorowych ?? Mam zażywać na początek 1 mg reboksetyny czy jelsi mam lekko ponad 100 dodatków nadkomorowych na dobę to wolno ten lek brać czy jest definitywnie zakazany wtedy?

skutków ubocznych od razu a faktycznych efektów to tak 2-3 tgygodnie

Ja nie lubię krytykować nikogo, jakbym krytykowała to miałabym wyrzuty sumienia. Jak kogoś nie lubię to go unikam i mam spokój. Krytyka najbardziej niszczy tego kto krytykuje.

Są przecinaki do tabletek w aptekach

Nie myślałam wtedy takimi kategoriami, poza tym gdzieś z tyłu głowy miałam myśl że i tak tę kawalerkę mi da prędzej czy później bo jestem jej jedyną wnuczką. xd

ja mam wrażenie, znów że głowa mnie boli jak ją biorę... i dziwne mam sny.... zastanawiam sie czy to jest lek dla mnie.

No raz w życiu ich o coś poprosiłem. Raz. Nie jestem nieśmiały chyba raczej. Ja się spotykam z odrzuceniem wiecznie. No i tez podświadomie wybieram osoby niedostępne emocjonalnie, albo unikowe. Ja się chcę zaangażować, walczę z moim głodem bliskości, temperuję go jak tylko mogę, ale w końcu i tak dla nich to jest za dużo i nie umieją mi dać tego czego ja potrzebuję. Odchodzą i nie mówią dlaczego. Miałem wiele takich sytuacji, że spotykałem się z takim entuzjazmem i zainteresowaniem. Mam flashbacki z herbatki z taką Agnieszką (napisałem to imię... bo tak miała na imię). Siedzieliśmy w jakiejś knajpie przy takim stoliczku dla dzieci małym dla beki. Złapała mnie tak za obie dłonie i mi szczebiotała jak to jestem je szczęściem i w sumie to na następny dzień już mnie widzieć nie chciała nawet. Schowała się za ścianą. Z tydzień później ją przypadkiem minąłem to mi rzuciła takim lodowatym "cześć" z taką miną jakby miała rzygnąć na mój widok. W sumie nie wiem po co akurat o tym piszę, chyba zmęczony jestem po trudach dnia i bredzę. Minęło kilka lat, a mnie to tak wkurwia, czasami potrafię się obudzić w środku nocy nie wiedzieć czemu z taka myślą. W ogóle przez większość życia czuje się jakbym wszystkim jakoś zawadzał. I źle mi samemu i czuję jakby mnie wszystko jakoś ominęło, jest jeszcze jakaś presja, że już późno dla mnie. Albo słyszę od kogoś, że to fajnie, że taka czysta karta, ale potem za jakiś czas mówią że to jakaś czerwona flaga (a ja nie nie jestem żadnym komunistą! :P), bo jak nikt mnie do tej pory nie chciał, to szkoda na mnie czasu. Odniosłem też wrażenie, że jak mówię komuś, że pracuję zdalnie i zaszyłem się w lesie, to spotykam się z jakąś nadinterpretacją. I tak, ja nie doceniam, ale Wy drogie Panie, trochę przeceniacie te moje zasoby xD

To mi chyba lepiej wyszło

Mam pewien problem. A mianowicie, mam dużo książek do przeczytania. I niestety czytam kilka książek naraz. Dziś wzięłam się za lekturę starej książki o pisaniu poezji. Taka naukowa dosyć. Stare wydanie, co dodaje jej uroku. Podoba mi się. Chcę robić notatki. Mam zaczętą książkę, również naukową, o psychologii. Czytam fragmentami książkę z poezją Lany del Rey i jeszcze dwie zaczęte No tragedia. I dostałam teraz na urodziny książkę kryminalną, ale ją pozostawię na wieczory. No i mam dużo książek, które są na półkach i czekają aż je przeczytam. Czuję presję, że za mało czytam. Jestem zła na siebie. w szpitalu czytałam w weekendy książki, często jedną w jeden dzień. A teraz? wszystko mnie rozprasza.

1) TAK-653 - firma Takeda 2) Brenipatide (GLP-1 i GLP) - Eli Lilly 3) Azetukalner - (kanały potasowe) Badania kliniczne III fazy są prowadzone również w Polsce.

Apropo ruchu LGBTXYZ. Oto flagi z którymi się utożsamiam. Niektóre identyfikują mnie, niektóre to, co lubię.

No to moja Pani doktor bywa niemiła dla pacjentów. NIektórzy się jej mega boją. Zawsze stresowali się przed wizytą poranną lekarzy. Ja też trochę, przyznaję. Zwłaszcza pod koniec jak już chciałam iść do domu. Ale pewnego razu czułam, że muszę zajrzeć do gabinetu lekarzy. Poszłam wtedy i powiedziałam im, że chciałabym przed urodzinami wyjść do domu, jak najszybciej itd. No to lekarz (taki inny) powiedział, że za tydzień w środę. Chciałam to potwierdzić na wizycie i zapytałam. Lekarka, jakaś inna, powiedziała, że mam jak na razie poziom litu 0,6. Moja lekarka powiedziała wtedy, że jestem jej pacjentką i że przyjdę do niej na wizytę i badanie. Pozwolili mi wyjść szybciej, tzn. w tę środę o której mówili. Podnieśli mi dawkę litu, gdy wyszłam ze szpitala. Wypisane leki na 2 miechy. Nie czuję żadnych skutków ubocznych brania litu. Ale niedługo pójdę zbadać poziom litu i na kontrolę do lekarki. Lubię ją i ona lubi mnie. Nie boję się jej, choć bywa ostra. Jakoś tak doceniam to ile dla mnie zrobiła. Dużo mi pomogła. Brałam przeróżne leki. Ale wiecie z czego się najbardziej cieszę? Z tego, że nie mam urojeń. Nawet w szpitalu nie miałam. To dla mnie nowość, bo każdy pobyt w szpitalu był niestety często trudny dla mnie. Często występowała psychoza hardkorowa. Raz byłam w pasach. A ten ostatni pobyt był najlżejszy i najfajniejszy. Czułam się tam dobrze, choć oczywiście po pewnym czasie już chciałam wyjść. Ale naprawdę nie żałuję, że tam poszłam. Pomogli mi bardzo.