Skocz do zawartości
Nerwica.com

Zamach w Krakowie


shadow_no

Rekomendowane odpowiedzi

Pewnie w amoku przy prędkości źle ocenił odległości. 

Te analizy są takie trochę pod media.

Przy zmniejszeniu dystansu skuteczność broni długiej traci sens ze względu na trudniejszą manewrowość. W zwarciu zawsze przewagę ma krótka ze względu na możliwość szybszej reakcji co pozwala podjęcie bardziej dynamicznych działań i zastosowania o wiele lepszych technik.

Na dystansie do 15 m przy odpowiednim przeszkoleniu widać same plusy.

Duża przestrzeń robocza pozwala na wiele.

Dane statystyczne mówią jasno. Wymiana ognia występuje głównie przy odległościach do 5 m. Powyżej statystycznie nie następuje wymiana ognia. Dystans w klasycznym teście FBI został przez to pomniejszony o te odległości. 

To są dane z USA ale się przekładają na cały świat. Są wyjątki i jak widać da się. 

Perfekcyjnie wykonali swoją robotę. 

Ten co go zastrzelił to fuksem po trafieniu zza tego auta go dziabnął . Napastnik myślał, że już po nim a tu zonk.

Typowe tzw. krojenie tortu wystąpiło. 

Tak musiało być. Tam opatrzność czuwała bo gdyby tak ich tam nie było to by się skończyło o wiele gorzej. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

W dniu 16.11.2026 o 11:49, shadow_no napisał(a):

Ale to dotyczyło jakiejś jednej konkretnej osoby czy przypadkowo napotkanej? Bo ja jednak tu widzę różnicę i to znaczną między tym co opisałeś a tym co było w Krakowie

a zupełnie nie znałem tej nastolatki...
sytuacja była taka (typowa chyba dla mojej choroby)
w jakiejś sprawie sądowej sędzia odmówiła mi adwokata z urzędu - wystąpiłem o niego ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający mi uczestnictwo w sprawie
leczyłem się wtedy od pół roku i choć miałem nadzieję że uda się mi w miarę normalnie funkcjonować w tym brać udział w sprawach sądowych mnie dotyczących to okazało się że to poważnie pogarsza mój stan
więc wystąpiłem o adwokata z urzędu
jak dostałem pismo z odmową to się bardzo wkurzyłem
na tyle że ówczesnymi lekami nie mogłem tego opanować...
więc - przestałem brać leki z dnia na dzień - w sumie dwa tygodnie nie brałem
ale że sędzia miała dość charakterystyczne nazwisko to podkusiło mnie sprawdzić w necie kim jest
i tak odkryłemże ma dwie córki - jedną adwokatkę i drugą wtedy licealistkę
dowiedziałem się gdzie mieszka kim jest jej mąz etc etc
circa 15 min w sieci - ale nie przewidziałem skutków tej wiedzy

im się gorzej czułem tym bardziej myślałem o zamordowaniu z zemsty tej jej nastoletniej córki...
a czułem się gorzej z każdym dniem. To były najpierw luźne myśli które dało się odrzucić ale im dłużej to trwało tym były nachalniejsze pojawiły się sny o tej tematyce i w końcu nie mogłem myśleć o niczym innym.
Starałem się czymś zająć głowę - np. przeczytałem w 3 dni trylogię Tolkiena ale to pomagało tylko wtedy gdy czytałem.
Zrywałem się w nocy bo mi się realistycznie przyśniło ucinanie głowy tej nastolatki etc etc
Spotkałem się z lekarzem i zacząłem zanowu brać leki ale to dało znikomy efekt.
Na wszelki wypadek nie jeździłem do Lublina - bałem się że mnie podkusi do realizacji jakiejś.
Siedziałem więc sam na wsi i się z tym zmagałem.
A jeszcze wziąłem od lekarza skierowanie na oddział dzienny (lekarz stwierdził że na zamknięty nie widzi wskazań) - z tym że na to trzeba było poczekać...

Jak w końcu trafiłem na ten dzienny to czułem się fatalnie - miałem nawet widzenie tunelowe i w ogóle czułem się jak jakiś zombie.
Na oddziale chciałem znaleźć moment żeby o tym porozmawiać - ale na grupówkach jest na to mało miejsca. Poza tym ludzie dość źle znoszą wynurzenia na takie tematy. Wydaje się że sciemniasz albo się kreujesz na kogoś a nie że opowiadasz o czymś co masz w głowie i z czym nie dajesz sobie rady.
Ogólnie to myśli mordercze nie były jedynym objawem, ani nawet nowym - były tylko intensywne jak nigdy dotąd. Spałem po 16-20 godzin dziennie, nie mogłem się skupić na niczym - praktycznie niemal nie funkcjonowałem. Czasem miałem myśli samobójcze - szczególnie pod koniec tego okresu kiedy byłem już tym bardzo zmęczony.
Trudno mi z dzisiejszej perspektywy to opisać ale te moje myśli wydawały mi się sensowne realne i konieczne - to co podsuwał mi mózg należało zrobić...
Jednocześnie wiedziałem że jestem chory i miałem gdzieś takie poczucie że to co odczuwam to jest chore.
Wiedziałem o tym ale opanować tego nie umiałem w żaden sposób.

Nie ukrywałem tego co się ze mną działo - starałem się o tym rozmawiać np z żoną czy psychologiem.
Tyle że to też mało dawało - nie przynosiło ulgi w każdym razie.

Na oddziale dziennym zaczęło mi się poprawiać z dnia na dzień - całkiem niespodziewanie.
Uczestniczyłem w zajęciach słuchałem ludzi starałem się żeby nie tylko tam siedzieć jak warzywo.
I efekt czy też nie efekt a koincydencja była taka że objawy fizyczne znikały - mogłem swobodniej chodzić przestałem widzieć tylko na wprost, zacząłem mieć poczucie że coś mogę a nie że tracę zdolność do kontroli samego siebie.
Poczułem się na tyle dobrze że wyszedłem z oddziału w bardzo optymistycznym nastroju.
Myśli mordercze nie znikły ale już nie były tak skonkretyzowane na konkretnej osobie - nawet się do nich przyzwyczaiłem trochę.
Np. usypiało mi się łatwiej gdy przed snem myśłałem o róznych sposobach pozbawienia człowieka życia.
Abstrakcyjnie to może brzmi ale faktycznie się zastanawiałem czy sensowniej udusić czy przerwać rdzeń kręgowy czy może wbić szpikulec w podstawę czaszki.
Żona mówiła mi że nie jest to za bardzo objaw zdrowia - liczę się bardzo z jej zdaniem (nawet po rozwodzie) ale jakoś mogłem wtedy funkcjonować więc lekcewarzyłem to.

Dopiero kilka miesięcy później przy kolejnym kryzysie (już mniej spektakularnym) - w rozmowie z lekarką która mnie nie przyjęła na oddział zamknięty w Abramowicach usłyszałem że takie myśli są kompensacyjne i że mają związek z próbą odzyskania poczucia sprawczośći.
Jakoś się tej tezy złapałem - tłumaczyła bowiem objaw i jakby go rozbrajała.
Ale żeby się w to wgłębić nie miałem siły wtedy.

Bo musze powiedzieć że myśli mordercze są bardzo niepokojące - bałem się ich realizacji.
Tym może bardziej że potrafię zabić z racji zawodu (nawet bez morbitalu) dużo większe zwierzęta niż człowiek. Wiem jak to zrobić praktycznie i szybko.
Wiedza potrzebna do bardzo rzadkich przypadków kiedy tak właśnie zrobić trzeba z powodów weterynaryjnych. Choć w praktyce masz na ogół ten morbital i możesz go podać np dosercowo to jednak bywa że możesz go nie mieć akurat a ranne zwierzę bardzo cierpi...

Od tej lekarki na izbie przyjęć dostałem receptę na pregabalinę i znów dała ona natychmiastowy u mnie efekt
w minimalnej zresztą dawce.
Biorę ją do dziś i funkcjonuję dość wysoko - pracuję ucze się etc.

Natomniast coś mi z tego doświadczenia zostało.
Wiem że się nie ma tak naprawdę poczucia choroby własnej - z wewnątrz - nie ma autokrytycyzmu.
A motywacja do realizacji jest bardzo silna.
Wydaje się też że zrealizowanie myśli przyniesie ulgę.
że mózg tworzy wizję rzeczywistości której się bardzo trudno przeciwstawić.
Jest to wiedza o tym jak czuje się i funkcjonuje człowiek w takiej sytuacji. Oczywiście każdy z nas jest inny i nie sądzę by dało się przełożyć 1 do 1 własne doświadczenia na innych.

Po drugie -choroba psychiczna to nieprawidłowe działanie organu jakim jest mózg. Nie da się jej opanować bez leków.
Po trzecie — za to jak myślimy odpowiedzialne są szlaki wytworzone w naszym mózgu przez lata. Owszem czasem nagłe zdarzenia mogą wywołać chorobę a właściwie jej ostre objawy. Zdarzenia te mogą być bodźcami zewnętrznymi ale mogą także wydarzyć się w samym mózgu (klasyczny przykład to udar).

W stanie, który sam przeżyłem, myśli o zabiciu nie były „poboczne”. Były centrum. Wydawały się logiczne, konieczne, niemal jedynym sensownym ruchem. Nie towarzyszyło im uczucie „ja wariuję”. Raczej: świat jest taki, a to, co podsuwa mózg, jest adekwatną odpowiedzią. Gdyby wtedy nie było osób z zewnątrz, które widziały zmianę zachowania, i gdybym sam nie miał już wcześniejszej świadomości, że jestem chory, opór byłby znacznie słabszy. Motywacja do wykonania była silna. Dopiero leki, które zmieniły chemię, dały przestrzeń na refleksję.


Coś więc myślę że mógłbym do zrozumienia sprawcy zamachu w Krakowie wnieść.
Część zachowań Oksińskiego wydaje mi się że rozumiem a części nie...
To jest jednak patrzenie nie z zewnątrz a jakby z wewnątrz od strony tego co się czuje.
Np widzę wewnętrzny sens w zabijaniu przypadkowych ludzi - znam taką motywację która do tego prowadzi.

 

Życiorys.pdfTechnik weterynarii, były polityk, niedoszły prawnik.
Diagnoza w 2023 F32.8 Depresja atypowa

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

W dniu 16.11.2026 o 09:49, Verinia napisał(a):

da się to zrozumieć, ale nie da się usprawiedliwić

no jasne o usprawiedliwieniu tu nie ma mowy

zresztą usprawiedliwienie jest chyba zawsze jednak pewnym złudzeniem

no bo co by tu można było powiedzieć -zanim stoczył przegrany pojedynek dokonał dwu różnych czynów zabił skrupulatnie rodzinę i zabił kilka przypadkowych osób
nadał swemu życiu albo jego końcówce znaczenia na zasadzie non omnis moriar
albo raczej Non solus mortuus sum
"I see my red head, messed bed, tear shed
Queen bee, my squeeze
The stage it smells, tells, hells bells
Misspells, knocks me on my knees
It didn't hurt, flirt, blood squirt
Stuffed shirt, hang my on a tree
After I count down, three rounds
In Hell ill be in good company"


to niczego nie usprawiedliwia 

 

 

W dniu 19.11.2026 o 10:05, Fuji napisał(a):

Tak musiało być. Tam opatrzność czuwała bo gdyby tak ich tam nie było to by się skończyło o wiele gorzej. 

Cała nadziej nasza w Opaczności która czuwa.

Życiorys.pdfTechnik weterynarii, były polityk, niedoszły prawnik.
Diagnoza w 2023 F32.8 Depresja atypowa

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Godzinę temu, Przemek_Leniak napisał(a):

a zupełnie nie znałem tej nastolatki...
sytuacja była taka (typowa chyba dla mojej choroby)
w jakiejś sprawie sądowej sędzia odmówiła mi adwokata z urzędu - wystąpiłem o niego ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający mi uczestnictwo w sprawie
leczyłem się wtedy od pół roku i choć miałem nadzieję że uda się mi w miarę normalnie funkcjonować w tym brać udział w sprawach sądowych mnie dotyczących to okazało się że to poważnie pogarsza mój stan
więc wystąpiłem o adwokata z urzędu
jak dostałem pismo z odmową to się bardzo wkurzyłem
na tyle że ówczesnymi lekami nie mogłem tego opanować...
więc - przestałem brać leki z dnia na dzień - w sumie dwa tygodnie nie brałem
ale że sędzia miała dość charakterystyczne nazwisko to podkusiło mnie sprawdzić w necie kim jest
i tak odkryłemże ma dwie córki - jedną adwokatkę i drugą wtedy licealistkę
dowiedziałem się gdzie mieszka kim jest jej mąz etc etc
 

Dzień dobry. 
Mnie bardzo korci ( ale nie wiem czy mogę) spytać co to za sprawy w sądzie..
Niemniej przyznam, że kiedy zaczęłam czytać ten post to od razu poczułam, że wchodzę w świat szekspirowski. 

Pisze Pan, że nie było u Pana świadomości choroby ale jednak wcześniej pisał Pan, że nie zostawiał Pan tych myśli dla siebie, szukał Pan pomocy, narażał Pan się na krytykę, ocene.. zatem Pana zachowanie świadczy o świadomości tak jakby... tylko zasłoniętej kotarą. Tak mi się to czyta przynajmniej. 
To bardzo cenne, że Pan się z tym dzieli. 

Myślę, że strzelec z Krakowa się z nikim nie dzielił myślami... 
Może to też była jakaś zemsta? Albo inna forma odzyskiwania sprawczości... tylko że on nie zaryzykował tego, że prawdziwość jego przekonań zostanie przez kogoś podważona.;... raczej. Chyba że ktoś się pojawi i przyzna, że takie rozmowy z nim miał... Zło doskonale dojrzewa w odosobnieniu. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

30 minut temu, autodestrukcja2 napisał(a):

Dzień dobry. 
Mnie bardzo korci ( ale nie wiem czy mogę) spytać co to za sprawy w sądzie..
Niemniej przyznam, że kiedy zaczęłam czytać ten post to od razu poczułam, że wchodzę w świat szekspirowski. 

Pisze Pan, że nie było u Pana świadomości choroby ale jednak wcześniej pisał Pan, że nie zostawiał Pan tych myśli dla siebie, szukał Pan pomocy, narażał Pan się na krytykę, ocene.. zatem Pana zachowanie świadczy o świadomości tak jakby... tylko zasłoniętej kotarą. Tak mi się to czyta przynajmniej. 
To bardzo cenne, że Pan się z tym dzieli. 

Myślę, że strzelec z Krakowa się z nikim nie dzielił myślami... 
Może to też była jakaś zemsta? Albo inna forma odzyskiwania sprawczości... tylko że on nie zaryzykował tego, że prawdziwość jego przekonań zostanie przez kogoś podważona.;... raczej. Chyba że ktoś się pojawi i przyzna, że takie rozmowy z nim miał... Zło doskonale dojrzewa w odosobnieniu. 

Sprawy dotyczą byłych pracodawców - w sumie chodzi o to że pracowałem rok za darmo na dwa etaty
znaczy na jeden za darmo...
a na drugi - cóż wygrałem tą sprawę w której nie dostałem adwokata w tej części drugiego etatu acz dostałem 2 tys. z kawałkiem jedynie
trzecia sprawa toczy się od chyba 7 lat i nie widać końca ale tam mam adwokata z urzędu i to super gość
Choroba wymusiła to że się w te sprawy nie angażuję - każdy kontakt powoduje pogorszenie stanu
więc musiałem po prostu odpuścić...
nie zależy mi już na sprawiedliwości czy pieniądzach choć chodzi o kilkaset tysięcy w sumie...
rzecz w tym że pensje były wypłacane nieprawidłowo.
byłem magazynierem wtedy.

z tą świadomością to jest tak że jestem technikiem weterynarii (zostałem w międzyczasie)- to powoduje że mam niejako zawodowe zaufanie do lekarzy...
często robi się rzeczy które oni zlecają mając uczucie że samemu zrobiłoby się inaczej
ale pracując z nimi uczysz się tego że są to różne kompetencje - oni -lekarze są w swojej dziedzinie niezastąpieni - ufasz im zatem wiedząc żę są najbardziej kompetentni w diagnozie i leczeniu i że nikt ich w tym nie zastąpi...
Tak więc kiedy dość niespodziewanie dla mnie przyjechał do mnie psychiatra (opieka środowiskowa exCordis - CZP w Lublinie) i po rozmowie stwierdził że się musze leczyć to ja to po prostu przyjąłem na zasadzie - kompetentny gość wie co mówi a ja mam wykonać najlepiej jak potrafię
mechanizm zawodowy 

co do Oksińskiego - myślę że nie miał okazji dzielić się myślami ze specjalistami od psychiatrii ani od psychologii - może był introwertykiem?
to mogło być kluczowe dla eskalacji jego psychozy czy manii
"Zło doskonale dojrzewa w odosobnieniu" - tak też sądzę...

myślę że przeprowadził prywatną wojnę ze światem takim jakim go postrzegał
i zginęło 10 osób w tym on sam
moim zdaniem to chujowa sytuacja
źle się stało - cholernie źle...

w moim zawodzie a i w pracy która wykonuję (jestem opiekunem w DPS dla osób niepełnosprawnych w ) się stale przegrywa ze śmiercią
to bardzo dołujące ale nieuniknione niestety
nie mniej staramy się wyrwać każde życie z objęć śmierci 
bezsensowny zdawało by się trud...

a jednak wolę jakoś to niż pomysł który miałem na początku ostrej fazy choroby - by zaciągnąć się do wagnerowców i zabijać sojuszników mojego państwa (było to w lutym 2023)
państwa które jest mi wrogie ewidentnie
a mało brakowało a przedarłbym się przez granice na Białoruś i walczył może do dziś gdzieś w Donbasie.

Rozważałem wtedy też czyny podobne do tego co zrobił Osiński...
różnica jest niewielka - realizacja
Ta realizacja wydaje się krokiem milowym ale nim nie jest wcale
to po prostu nie tak że jest tu granica nie do przekroczenia
ona jest łatwo przekraczalna 
i nie chodzi o dostęp do broni wcale
bo to można zrobić na wiele sposobów
z podobnym fatalnym skutkiem

chodzi jednak o to by tak jak Oksiński nie robić
by życie szanować - by nawet kurwa jego mać - kochać!

"A ty siej. A nuż coś wyrośnie.
A ty – to, co wyrośnie – zbieraj.
A ty czcij – co żyje radośnie,
A ty szanuj to, co umiera. "
 


i skoro już Kaczmarski - nie bić żony także jest naszym zadaniem a nie tylko ładnie śpiewać
przegrać też myślę trzeba umieć...
spocząć w ziemi przegrawszy a nie uczyniwszy krzywd

Życiorys.pdfTechnik weterynarii, były polityk, niedoszły prawnik.
Diagnoza w 2023 F32.8 Depresja atypowa

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

co ja chciałem wyrazić?
otóż to jak szybko myśli mogą się zintensyfikować po odstawieniu leków, jak trudno je odsunąć, jak ważne jest, żeby nie bagatelizować wczesnych sygnałów i nie zostawać samemu. I że nawet przy bardzo silnej motywacji wewnętrznej można nie przejść do działania, jeśli jest leczenie i jakieś wsparcie. To nie jest „usprawiedliwianie sprawcy” – raczej świadectwo, że takie stany istnieją i że interwencja (farmakologiczna + nieizolowanie się) może je przerwać.

że się to nie stało szkoda.
coś myślę nie zadziałało - Oksiński zamiast pomocy dostał narzędzia do łatwej realizacji
bang bang bang po prostu

Życiorys.pdfTechnik weterynarii, były polityk, niedoszły prawnik.
Diagnoza w 2023 F32.8 Depresja atypowa

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×