W kółko to samo

[ainoa]

Dlaczego tak bardzo męczy mnie mój lęk?  Udało mi się trochę zorganizować moje życie. Zmieniłam pracę na taką, która jest zupełnie nie wymagająca i jest w tej pracy na prawdę super. Pracuję na świeżym powietrzu. Zajmuję się sprzątaniem. Nawet zapisałam się do szkoły w której wszystko odbywa się zdalnie co jest dla mnie ogromną ulgą bo nie muszę wychodzić do ludzi. Nie to , że ich nie lubię. Po prostu czuję dyskomfort i wiecie chciałam dorobić kilka groszy bo myślałam, że czuję się już całkiem dobrze. Chyba się pomyliłam i to bardzo  

Znowu moja Ergofobia dała o sobie znać. Już samo szukanie ogłoszeń przyprawia mnie o mdłości , a ewentualne spotkania odmawiam po jednym dniu. Czy to będzie już tak zawsze ? Próbowałam różnych terapii. Nic nie pomogło w tym temacie. Czuję się bezsilna bo myślałam, że po ukończeniu szkoły pójdę gdzieś do biura na etat, ale nie widzę tego dobrze

[Kama_9393]

Witaj, nie wiem czy tak będzie już zawsze ale życzę ci żeby jednak nie i bardzo współczuję.

A może praca zdalna? za bardzo się nie znam ale może szukają gdzieś do pracy w możliwością pracy zdalnej-że nie byłby to dla nich problem?

Ja też mam nerwicę lękową od jakiś 17 lat. Są dni lepsze i gorsze. Staram się znajdować sobie jakieś zajęcie bo od roku nie pracuję (z powodu bardzo zaawansowanych zwyrodnień kolan, operacja nie wykluczona.)

 

Powodzenia, oby było dobrze.

[Verinia]

a jakie masz wykształcenie?

[czarna rzodkiew]

43 minuty temu, Kama_9393 napisał(a):

A może praca zdalna? za bardzo się nie znam ale może szukają gdzieś do pracy w możliwością pracy zdalnej-że nie byłby to dla nich problem?

Byłoby tak samo, a nawet gorzej, bo miejsce twojego odpoczynku staje się miejscem pracy i psychicznie czujesz się jeszcze gorzej. A weź się skontaktuj z kimś na Teamsie, napisz maila, nie wiedząc nawet jak ta osoba wygląda, jakie ma usposobienie, toż to taki paraliż, że z godzinę musisz się do tego nastawić.

 

2 godziny temu, ainoa napisał(a):

Czy to będzie już tak zawsze ?

Nie chcę ci niszczyć nadziei, ale też mam ergofobię, może nie jakąś silną, bo jednak pracuję na etacie, ale mogę sobie wyobrazić z czym się mierzysz i tak samo jak Ty zmieniałam prace a to na spokojniejsze z myślą, że będzie lepiej, a to ambitniejsze z myślą, że dam radę i będzie inaczej, i naprawdę to bez znaczenia, za każdym razem odczuwam to samo, nawet po 3 latach w jednej pracy czułam to samo. Nienawidzę czuć na sobie odpowiedzialności zawodowej, nienawidzę mierzyć się z nowymi zadaniami, ba, wszystkimi zadaniami, które są mi zlecane, nienawidzę kontaktować się z ludźmi, nienawidzę wszystkiego, co związane z pracą. Są dni lepsze (gdzie tej pracy jest mniej lub wcale*, kontaktów wcale) i gorsze (gdzie tej pracy jest więcej, kontaktów i spotkań od groma), jednak ten ucisk w klatce, taka wewnętrzna nienawiść i niechęć do robienia tego, czego nie chcę, a MUSZĘ, żeby mieć za co żyć, pozostają niezmienne. Każdego dnia od 18. roku życia zmuszam się do pracy. A tych prac miałam z 10. W każdej noszę tę samą maskę, z boku wyglądam jakbym po prostu sobie pracowała, ale w środku odbywa się 8-godzinna walka. A szukanie pracy to już w ogóle, tak jak piszesz, mdłości są na samą myśl. Nie zdziwię się, jak padniemy w końcu na zawał. Ja już przestałam wierzyć, że będzie lepiej.

*ale nawet gdy nic do roboty nie ma, to i tak stres jest, bo w każdej chwili ktoś może zadzwonić, napisać, czegoś chcieć

[Kama_9393]

53 minuty temu, czarna rzodkiew napisał(a):

Byłoby tak samo, a nawet gorzej, bo miejsce twojego odpoczynku staje się miejscem pracy i psychicznie czujesz się jeszcze gorzej. A weź się skontaktuj z kimś na Teamsie, napisz maila, nie wiedząc nawet jak ta osoba wygląda, jakie ma usposobienie, toż to taki paraliż, że z godzinę musisz się do tego nastawić.

 

Nie chcę ci niszczyć nadziei, ale też mam ergofobię, może nie jakąś silną, bo jednak pracuję na etacie, ale mogę sobie wyobrazić z czym się mierzysz i tak samo jak Ty zmieniałam prace a to na spokojniejsze z myślą, że będzie lepiej, a to ambitniejsze z myślą, że dam radę i będzie inaczej, i naprawdę to bez znaczenia, za każdym razem odczuwam to samo, nawet po 3 latach w jednej pracy czułam to samo. Nienawidzę czuć na sobie odpowiedzialności zawodowej, nienawidzę mierzyć się z nowymi zadaniami, ba, wszystkimi zadaniami, które są mi zlecane, nienawidzę kontaktować się z ludźmi, nienawidzę wszystkiego, co związane z pracą. Są dni lepsze (gdzie tej pracy jest mniej lub wcale*, kontaktów wcale) i gorsze (gdzie tej pracy jest więcej, kontaktów i spotkań od groma), jednak ten ucisk w klatce, taka wewnętrzna nienawiść i niechęć do robienia tego, czego nie chcę, a MUSZĘ, żeby mieć za co żyć, pozostają niezmienne. Każdego dnia od 18. roku życia zmuszam się do pracy. A tych prac miałam z 10. W każdej noszę tę samą maskę, z boku wyglądam jakbym po prostu sobie pracowała, ale w środku odbywa się 8-godzinna walka. A szukanie pracy to już w ogóle, tak jak piszesz, mdłości są na samą myśl. Nie zdziwię się, jak padniemy w końcu na zawał. Ja już przestałam wierzyć, że będzie lepiej.

*ale nawet gdy nic do roboty nie ma, to i tak stres jest, bo w każdej chwili ktoś może zadzwonić, napisać, czegoś chcieć

Aż przypomniała mi się moja praca... nikt tego nie zrozumie kto nie ma problemów natury psychicznej. Szłam do pracy i marzyłam żeby z niej wyjść. Po 6 latach chyba byłam tak wykończona psychicznie i fizycznie (praca fizyczna) że szłam do pracy ze łzami w oczach.