Pseudofilozoficzne popłuczyny o miłości.

[MicMic]

Jak sobie pomyślę, ile czasu potrzeba żeby zbudować z kimś jakąś sensowna więź, wzajemne zaufanie, przywiązanie, przyjaźń to robi mi się  bardzo źle. Gdyby nie zauroczenie, fascynacja i inne gówna, to chyba nikomu by się nie chciało tego wszystkiego budować. Mózg wręcz musi być wyłączony, bo to się jakoś chujowo kalkuluje. Inwestujesz czas, energię, zasoby i nawet nie wiesz czy wszystko się nie spierdoli w ciągu kilku miesięcy. Może przestaniesz się komuś podobać? Może Twoja, partnerka przestanie się podobać Tobie? Może, kurwa, jakieś zjebane, losowe, aktywacje połączeń nerwowych doprowadzą do sytuacji, że pewnego pięknego dnia zaczniesz czuć do partnerki jakąś wielką niechęć? Albo nawet nie muszą to być losowe aktywacje, może się, kurwa, okaże, że mama była dla Ciebie niemiła 30 lat wcześniej i nagle nastąpiła emanacja owej ukrytej latami traumy? Może okaże się, że latami tłumiłeś niechęć do blondynek/brunetek /chudych/grubych/za mądrych/za głupich/seksualnie wyzwolonych/świętojebliwych/cycatych/płaskich/wrażliwych/empatycznych/samolubnych? I pewnego dnia owa niechęć nagle wypierdoli z pełną mocą? A może coś podobnego nagle zadzieje się z Twoja partnerką i pewnego pięknego dnia powie Ci, że ją brzydzisz? 

Pierdolę brak kontroli nad nawet  najmniejszymi aspektami rzeczywistości. 

[minou]

O matko! Skrzywiłam Cię moimi biologicznymi teoriami o braku romantycznej miłości??

 

Odniosę się tylko do ostatniego zdania: trzeba zaakceptować brak kontroli. Z chęci kontroli rodzi się presja i nerwica. Zaakceptowanie niepewności to w zasadzie warunek jako takiego szczęścia w życiu. 

[shadow_no]

@minou 

 

57 minut temu, MicMic napisał(a):

Jak sobie pomyślę, ile czasu potrzeba żeby zbudować z kimś jakąś sensowna więź, wzajemne zaufanie, przywiązanie, przyjaźń to robi mi się  bardzo źle.

A jakbyś miał to wszystko na pstryknięcie palcem to byłoby lepiej?

Pomysl przez chwilę jaka to by była nuda. Bez całych tych podchodów, niepewności i dawania czegoś z siebie. 

 

59 minut temu, MicMic napisał(a):

Może przestaniesz się komuś podobać? Może Twoja, partnerka przestanie się podobać Tobie?

No i co z tego? Przecież o tym że życie nie jest idealne to wszyscy wiemy. Jakby to działało tak że jak już znajdziesz oblubienicę i miałbyś pewność że będzie na stałe bez względu na wszystko co zrobisz i co zrobi ona to przecież to byłoby pojebane

[linka]

Podchodząc tak do tematu to .

..nie warto nic. Bo w końcu po co gotować sobie obiad - a może ci nie będzie smakował. Po co kupowac sobie bluzę - a może za dwa dni ci się nie będzie podobać, po co iść na studia górnicze (choć to twoja pasja od kiedy pamiętasz) a może za 2 lata ci się znudzi ? 

Za dzień, dwa, miesiąc, rok może nas tu mie być więc może warto - bo to daje nam endorfiny. Daje w życiu coś z czego jesteśmy dumni. Fajny związek daje stabilizację, spokój, oparcie, fajne rozmowy, dobry seks - a jeśli coś nie wypali - no cóż, z tego składa się życie nie ?

[Dalila_]

Popłuczyny.... piękne słowo będę jej lubić i używać!!!

Czytając ten post, myślę yeah mój pomysł z twoimi wątkami taki sztos. dziękuję 

No więc ja np nie ufam ludziom, to jest taka obronną pozycja, robisz amortyzację, miłość twoja Cię nie zniszczy całkowicie, podniesiesz się. Czyli masz związki na świecie całe życie prawie trwające idealnie A nagle chuj. Moze ktoś inny. To musi być druzgocacy cios