Aktywne wątki (bez zabaw)

Ktoś wie czy jak się odstąpię leki to powstaje PSSD ale jak się wróci na leki to PSSD w dużym stopniu mija tak bo leki przywracają w jakimś tam stopniu libido co nie?

Z tymi studiami to najciężej jest jeśli jakiś zawód wymaga uprawnień/papierka. Wtedy tego nie przeskoczysz, faktycznie. Ale w innych zawodach to hmmmm, czego np. nie można się nauczyć samemu/poza studiami? Przeczytałem tą część kilka razy i nie rozumiem jednak tych zdań. Internet rozróżnia kto jest z bogatych rodzin i wielkich miast a AI powoduje, że znika z małych miast i zostaje czyste AI o_O o co tu chodzi Nie czaje totalnie co masz na myśli

Same here Najważniejsze, że sama się ze sobą lepiej czujesz i to widać

Ja znam jednego Tomka z pracy.Wesoly facet z humorem zawsze rozsmieszy a i serducho ma gdzie trzeba. Mozna na niego liczyc.

Jutro będzie nowy lepszy dzień.Zobaczysz

Na szczęscie działa przycisk "następna >>" skorzystałem wiele razy bo niektóre piosenki jakie ludzie wrzucali/wrzucają mocno nie w moim klimacie. Ale ta różnorodność ma swoje plusy. Już moja własna playlista się poszerzyła o kilka pozycji z tych naszych playlist

To + duża senność to powód dla którego zawsze prędzej czy później zmniejszam dawkę. No i takie mocne spłycenie emocji też wkurza czasem. Chociaż na to też swoje plusy. Rexetin na fajną podziałkę na pół a to pół da się też w miarę łatwo złamać na pół. Nie musi to być idealnie równo bo paroksetyna na długi czas półtrwania więc się wyrownuje

@Magda199090 daj sobie jeszcze chwilę skoro już zaczęłaś i jesteś względnie na początku po zmianie dawki. Ale jeśli masz lęki to wróć do pomysłu lekarki z paroksetyną bo to ona jest w tym jak John Rambo w Rambo

Nie wiem czemu to piszę. Czuję się samotna. W zasadzie to mam dach nad głową, jedzenie w lodówce, mój tata wykrzyczał by mi w takiej sytuacji że niczego mi nie brakuje przecież. Mieszkam w wynajętym pokoju i nie jestem pewna czemu to piszę, chyba w formie pamiętnika, bloga? Zwykle strasznie mi wstyd ale w zasadzie są jeszcze bardziej mroczne miejsca w sieci. Od jakiegoś czasu w sumie moje życie dzieje się głównie w moich snach. Dziś piątek a spędziłam go w domu, jak kazdy dzien ostatnio procz marketu. Ogarnęłam jakieś podstawowe rzeczy przy sobie, co i tak było wyzwaniem. Mama tylko pisze 'wroc do domu, tata kupi ci kfc' w reakcji na toze jest u mnie cieżko. i takie tam. Kiedyś byłam dawcą komórek szpikowych dla mamy, ale mrozi mnie jak mama używa zwiazanych z tym sformułowań. Pisze do mnie w odpowiedzi na moje zdjęcie roslinek 'moja (twoja) krew' zaproszenie do scalenia sie w jedno Jest mi niedobrze od takich rzeczy. Może obserwator nic by zlego w tym nie zauważył ale mi to przeszkadza. Wychodzę od laptopa do lodówki zeby coś przegryźć, porobię sobie zdjecia na których stworze fałszywa rzeczywistość tego jak wygladam, jak chcialabym wygladac... Juz nie wiem co jest prawdziwe. Mam isc na terapie i wiecie co? Nic mi nie pomogą. Może teraz mozna powiedzieć że wszytsko zależy od nastawienia... I ze sie nie uda z takim nastawieniem. Wyglada na to ze jestem co najmniej aspoleczna. Mowie co najmniej nie bez powodów. Ale strasznie chcialabym byc z kimś blisko. I skarcicie mnie. A wiecie co? Ja wiem jaka jestem, przeciez ja mysli nie moge w kupe złożyć tyle lat ekstremalnej patoli w domu tylko po to by... Nie umiem skorzystać z terapii. Za duzo barier. Moja glowa to nieprzyjemne miejsce Jest duzo gorzej niz wygląda cale zycie autodestrukcja byla ode mnie pożądana w domu, nie umiem w zycie,jest zupa a ja widelcem

Cześć, czy ktoś z Was zmagał się z czymś podobnym i rzeczywiście udało mu się z tego wyjść? Od ponad 8 lat leczę się z powodu zaburzeń nastroju, ale bez większej poprawy. Od ostatnich 4 lat czuję się niemal całkowicie odcięty od pozytywnych emocji. Nie miałem trudnego dzieciństwa ani żadnych poważnych traumatycznych doświadczeń w okresie dorastania. Jedyne, co pamiętam, to problemy żołądkowo-jelitowe, z którymi zmagałem się mniej więcej od 15. roku życia, w tym IBS (zespół jelita drażliwego) i SIBO (zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego). Wydaje mi się, że przyczyniały się one do utrzymującego się przez długi czas obniżonego nastroju. Po około 3 latach udało się w dużej mierze opanować problemy fizyczne, a mój stan psychiczny również się poprawił. Później, pewnego wieczoru na imprezie, wypiłem bardzo dużą ilość alkoholu, a przed pójściem spać przyjąłem jak zwykle duloksetynę. Następnego ranka obudziłem się z poczuciem, jakbym był zupełnie innym człowiekiem. Doświadczałem niezwykle silnego lęku, odrętwienia emocjonalnego i psychicznego oraz poważnych objawów depresyjnych. Od tamtej nocy minęły 4,5 roku, a ja nadal nie wróciłem do stanu, w jakim byłem wcześniej. Dwukrotnie przebywałem na oddziałach psychiatrycznych. W tamtym okresie zdiagnozowano u mnie mieszane zaburzenie osobowości z dominującymi cechami borderline. Jednak po latach bardziej szczegółowej diagnostyki ostatecznie wykluczono tę diagnozę, ponieważ nie wykazuję typowych dla zaburzenia osobowości borderline (BPD) objawów, takich jak niestabilność emocjonalna, ryzykowne zachowania czy skłonności autodestrukcyjne. Od tamtej pory próbowałem praktycznie wszystkich dostępnych rodzajów leków: SSRI, NDRI, leków przeciwpsychotycznych, esketaminy, a także lisdeksamfetaminy, którą zacząłem przyjmować po zdiagnozowaniu u mnie ADHD w zeszłym roku. Próbowałem również terapii zastępczej testosteronem, ponieważ jego poziom był u mnie dość niski. Korzystałem też z różnych rodzajów psychoterapii, hipnoterapii, akupunktury oraz rozmaitych technik relaksacyjnych. Żeby nakreślić nieco kontekst mojego życia: obiektywnie rzecz biorąc, wszystko układa się bardzo dobrze. Od 4 lat jestem w szczęśliwym, pełnym miłości związku. Pracuję w branży, w której zawsze chciałem pracować. Mam hobby i pasje, w których jestem naprawdę dobry — przede wszystkim rysowanie i fotografię. Prowadząc własną działalność, zarobiłem też całkiem sporo pieniędzy jak na swój wiek. W zasadzie wszystkie elementy mojego życia wydają się być na swoim miejscu. A jednak nieustannie odczuwam przygnębienie. Nie potrafię tak naprawdę doświadczać radości, współczucia ani wdzięczności. Mam wrażenie, że wewnętrznie jest we mnie bardzo mało przestrzeni na autentyczne przeżywanie życia. Przez większość czasu po prostu próbuję przetrwać. Nie potrafię być obecny w danej chwili. Ciągle muszę uciekać w jakieś zajęcie, żeby mój umysł był czymś pochłonięty. Wiem też, że mam problem z oddzieleniem pracy od czasu wolnego, ponieważ rysowanie jest jednocześnie moim zawodem i jednym z głównych hobby. Myśle też że w moim życiu jest dużo lęku. W zasadzie o wszystko, że zostanę sam, że nie spełnię swoich ambicji, że nie mam pomysłu na nowe prace, że się za wolno rozwijam , że nie urodziłem się kimś innym, że dolar spada/ rośnie. Dosłownie każda duperela sprawia że czuję lęk Często doświadczam bardzo silnych spadków energii, zazwyczaj po południu. W takich momentach odczuwam intensywną nudę, pustkę, smutek i ogólną niechęć do wszystkiego, co mnie otacza. Jednocześnie zdarzają się chwile, kiedy czuję się stosunkowo normalnie. Potrafię pracować, mam mnóstwo pomysłów i wydaje mi się, że wszystko jest w miarę dobrze. Niestety, ten stan nigdy nie utrzymuje się zbyt długo.

"Ludzie pewni siebie wiedzą, co naprawdę się liczy. Wiedzą kiedy pominąć cudze opinie. Nie chwalą się ani nie kłamią, aby iść naprzód. Pewność siebie to wolność, która pozwala wyznaczać własne standardy i uwalniać się z pęt przymusu udowadniania sobie wszystkiego. Osoba pewna siebie nie boi się nieporozumień ani nie postrzega zmiany (opinii błędnej na trafną) jako przyznania się do tego, że jest gorsza, słabsza" (c) Ryan Holiday, Umysł niewzruszony

Biorę aktualnie 150 mg bupropionu. Lęków nie wzmógł nawet na początku. Tylko długo się wkręcał i nie dał pełnej remisji. Dopiero dorzucenie 10 mg wortioksetyny dało pełny efekt. A teraz 20 mg wortioksetyny i 375/450 mg pregabaliny na aktualne dolegliwości.

Wczoraj oglądałam film w telewizji i usnęłam w okularach na nosie.

no tak dlatego zaleca lekarz podzial np 1-1-1 lub 1-0-1 u mnie to samo po 16 juz czuc lekki zjazd i nawrot lekow

opadam z sił chcę żeby ktoś się pojawił łzy lecą dawno ich nie było to chyba prawda o mnie wiecznie płacząca nawet podczas śmiechu ratuj mnie bo nic nie pomaga na tę samotnię chcę żeby ktoś dobry tu był ale nikogo nie widać staram się żyć choć powodów z czasem coraz mniej nie radzę sobie wcale tak bardzo chciałam twoich dłoni twoich słów wspólnych snów zostają wieczne łzy odwieczne klejnoty to czego nie mogę wyrazić jest właśnie w nich.

kajzerka z serem kozim i papryką, banan

Ja jestem melancholikiem

Ojej... To troche mi nasuwa skojarzenie z Project Hail Mary

to be continued... :D

Tak to tylko tu zostawię:

Tak, dzięki. Sprawdzałam właśnie, że to norma. Trochę właśnie się obawiałam tego drżenia, ale i tak się cieszę, że lit w końcu jest terapeutyczny.

Wlosy i tak szybko odrastają,a mozna pokom inowac,i zmieniac fryzury. Ja mam takie różne koczki ktore lubie zakladac na kite.A podoba mi sie ostatnio taki platynowy u dziewczyn.

Ja w ogóle nie miałam brain zapps przy odstawianiu wenli. Odczuć odczułam odstawianie, ale same brain zapsy mnie ominęły.

moja zasłaniała mi oczy ręką jak w TV jacys panstwo zmierzali ku wymianie śliny

Doda jest obiektywnie atrakcyjna, ale nie dla mnie jakoś. Tzn. wiem że ładna i super figura, ale chyba jej charakter mnie odsuwa od oglądania z nią wywiadów. Nie wydaje się zbytnio autentyczna i mnie po prostu irytuje z gadki.