Tracę znajomych i mam to gdzieś - problem

[Gość]

Na siłę nie warto szukać. Po co mieć znajomych tylko po to, żeby się nazywało, że są... Ja z czasem to coraz mniej ludzi potrzebuję. Ale im jest ich mniej, tym bardziej doceniam tych, którzy są mi bliscy. Kiedyś zmuszałam się, żeby "bywać" tu i tam, łazić, gdzie mnie zapraszają mimo, że nie przepadałam za gadkami o bzdurach z ludźmi z którymi nie łączy mnie nic poza tym, że kiedyś chodziliśmy do jednej szkoły i na te same imprezy. Teraz już nie bywam w wielu miejscach, choć wciąż jeszcze mnie zapraszają - wolę ciepłą herbatkę i dobry film albo rozmowę z misiem, czy babski wieczór z przyjaciółką od sztucznych uśmiechów 15 osób z przeszłości.... I mam gdzieś, co o mnie myślą. Większość z nich nie wie, że jestem chora (a przebywanie w dużej grupie ludzi czasem naprawdę bywa horrorem!), tylko myślą, że uważam się za lepszą od nich i że jestem niemiła.... Ale to raczej ich problem, nie mój...

[Gość]

Czytając to wszystko co tu napisalismy... dochodze do wniosku ze w tym 'zawężaniu swojego kręgu znajomych' u kazdego z nas maczała palce nerwica..... prawda?

Jednak to choroba nas zmienia.

[Adaś2222]

Nie choroba, po prostu wszystkich lubić nie musisz :-)

[linka]

magdalenabmw, ale ja jej za to dziękuję, bo dzięki nerwicy w końcu dowiedziałam się czym jest przyjaźń....pozwoliła mi ptrzewartościować mój system wartości (ale masło maślane zrobiłam) ale teraz wiem na kim mogę polegać i że jak zadzwonię o 2 w nocy do kogoś i powiem, ze mi źle to posłucha a nie oleje

[tet]

Zgadzam się z Magdaleną.. choć może jest odwrotnie, na nerwicę zapadają ludzie o określonych cechach osobowości. Tak tak, też to znam - zawężenie kręgu znajomych, upodobanie kameralności.. nie ma co, moje grono wyklarowało się, kilka znajomości zakończyło z hukiem, teraz pozostali Ci najbardziej wytrwali. Chwała im i cześć

[Adaś2222]

Może mamy nerwicę dlatego, że mamy właśnie takie cechy osobowości?

[tet]

Powiedzmy sobie szerze - jesteśmy na nią podatni. Odkąd pamiętam zawsze byłam przewrażliwiona a Wy?

[Adaś2222]

Tak samo.

 

[Dodane po edycji:]

 

http://www.nerwica.com/czy-jako-dziecko-pami-tasz-nerwice-t17697.html

 

[Dodane po edycji:]

 

http://www.nerwica.com/czy-jako-dziecko-pami-tasz-nerwice-t17697.html

[Gość]

No ja już jako dziecko przejawialam nerwicę.

 

Kurcze, a więc wszyscy jestesmy podobni? Mamy podobne cechy charakteru, byc moze podobne osobowosci?

 

Moze TO jest klucz do wyleczenia?!

Moze odnajdziemy te cechy i bedziemy nad nimi pracowac?

 

Odkryliscie Ameryke :)

[Adaś2222]

Nawet taki temat w nn założyłem, ale był mało popularny ;(

[tet]

To teraz ma szansę się zrehabilitować Pewno to jakieś zmutowane, szaleńcze geny. "Gen nerwicy", no dalej odkrywcy. Pole do popisu dla biologów

[Gość]

Jest coś w tym, co napisała Linka. Właśnie myślałam o tym, co przez ostatnie 12 miesięcy zrobiła ze mnie nerwica i dokąd mnie doprowadziła - byłam w naprawdę bardzo ponurych i kiepskich stanach, prawie się wykończyłam, ale patrząc na to wszystko z dzisiejszej perspektywy - bardzo się wiele o sobie przez to wszystko dowiedziałam. Nerwica pojawia się często, gdy organizm, czy coś wewnątrz nas usiłuje nam coś powiedzieć, o czymś zaalarmować. Ja na przykład nauczyłam się nie krzywdzić siebie i to bardzo ważna nauka dla mnie była.

Niestety - coś zyskałam i coś też straciłam. Życie

[Gość]

Tylko mam nadzieje ze znjaomi nie odsuwaja sie od nas bo przez chorobe stalismy sie nie do zniesienia...

[Gość]

magda czèsto siè nad tym zastanawiam!i niestety ale wydaje mi siè ze ta nasza nerwica niezle daje popalic naszym znajomym;moja jedyna przyjaciolka ostatnio zarzuca mi ze fochy strojè no coz.na nk znajomych full a tak naprawdè to pic.dobrze ze to forum mam

[Gość]

Ja tez sie ciesze ze mam to forum, odczuwam Was mentalnie jako moich przyjaciol. Moze wlasnie psychole powinni sie z psycholami przyjaznic i byloby ok...

[fobia]

hmmm... ja tez ostatnio zauwazylam ,ze przyjaciol coraz mniej... zostala garstka i to wiekszosc daleko...

[Adaś2222]

Sądzę, że to nie wina nerwicy nie wiem czemu

[LucidMan]

Sądzę, że to nie wina nerwicy nie wiem czemu

.. I masz rację

[Gość]

Panowie, argumenty !

 

Więc czego wina? Co mam zrobic?

[Adaś2222]

Miło Cię widzieć LucidMan ;-) magdalena może po prostu to nie jest towarzystwo dla Ciebie to tego wina

[tracący sens życia]

A ja mam ostrą depresję i pewnie pare innych jednostek klinicznych i powiem wam że ja nie tracę przyjaciół z prostej przyczyny: nigdy ich nie miałem, zawsze ludzie mnie izolowali od najmłodszych lat do dziś

[Adaś2222]

Wszystko zależy od środowiska, ja miałem dużo przeprowadzek i wiem, że w różnych miejscach ludzie są różni. Z jednymi mogę się dogadać z innymi nie.

[Gość]

Ja będę się jednak upierać, że nerwica ma swój wkład w stosunki z ludźmi (inne czynniki pewnie też). Przecież człowiek w nerwicy stroni od ludzi - to taki syndrom charakterystyczny, ja sama się odsunęłam od niektórych znajomych - całkowicie świadomie wielokrotnie się izolowałam od nich, najpierw miałam wyrzuty sumienia, a potem było mi już z tym dobrze. A moja ex-przyjaciółka się ode mnie odsuwała stopniowo - im gorszy mój stan był, tym bardziej się odsuwała, aż któregoś dnia odmówiła mi pomocy, a ja wylądowałam w szpitalu.

Więc będę się upierać przy tym, że nerwica nie jest chorobą, która przyciąga do nas ludzi.............

[Gość]

Moje zdanie jest takie jak Korby. Jednak po zachorowaniu na nerwicę wytworzyla sie u mnie pewna socjofobia, napewno to ma wplyw na moje relacje z ludzmi bo np nie mam ochoty chodzic na spotkania, wole w domu zostac.

 

I w sumie tez sie zcesto przeprowadzalam, mam 20lat i juz trzeci dom. Pewnie i to ma związek. Wogole to zauwazylam ze na wsi ludzie są milsi...

[fobia]

tez sie moge pod tym podpisac, ze nerwica ma na nasze zycie towarzyskie ogromny wplyw. przypomnial mi sie poczatak mojej nerwiy- ciezko bylo mnie z domu wyciagnac, nie chcialam wychodzic nigdzie,nie mialam ochoty na jakies spotkania a na dodatek zaczelam wtedy nowa prace i spotkalam nowych ludzi ktorzy chcieli mnie lepiej poznac a ja sie zamykalam coraz bardziej... dopiero jak leki zaczely dzialac i zaczelam czuc sie nieco lepiej to zaczelam sie na nich otwierac i nawet mi sie udalo z nimi zakumplowac