Skocz do zawartości
Nerwica.com

Czy Wasi rodzice są z Was dumni albo chociaż zadowoleni, czy może zmęczeni Waszą osobą?


rotten soul

Rekomendowane odpowiedzi

Często się nad zastanawiałem, kiedy rodzic myśli o swoim potomku z zadowoleniem, albo jeszcze lepiej z dumą. I chcę tu zaznaczyć, że chodzi mi o to w kontekście naszych zaburzeń, chorób i konsekwencji jakie na nas w związku z tym spadają. Wiecie dobrze, że wszystkie nasze przypadłości mocno utrudniają życie w świecie zdominowanym przez zdrowe jednostki, które sobie lepiej radzą, robią kariery, prowadzą ciekawe życie, częściej od nas zakładają rodziny itp. A nasi starzy mają dzieciaki z problemami, które dostarczają im regularnie zmartwień, trzeba często im pomagać czy wręcz zajmować się nimi dużo bardziej niż to w danym wieku wypada. 

Osobiście uważam, że nigdy nie dałem swojej matce powodów do dumy, za to sprawiałem wiele problemów i byłem zdecydowanie mniej zaradny niż moi rówieśnicy. Z wiekiem wcale nie jest lepiej, a wręcz coraz gorzej. Dostarczyłem jej w ostatnich latach, kilka chujowych informacji o sobie. Jestem z nią skłócony i nie gadamy ze sobą, nigdy nie dam jej wnuków. Nasza rodzina wymrze, więc cały jej wysiłek ostatecznie pójdzie na marne. Ciekawe co ona sobie może o tym myśleć. Pewnie za co ją spotkała taka kara, że taki syn musiał się jej właśnie trafić. Niby wielokrotnie powtarzała, że mnie kocha, ale sam już nie wiem ile w tym prawdy było. Macie takie przemyślenia też? Oczywiście pytanie kieruję do tych większych nieogarów życiowych.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Nie mam pojecia, nigdy mi nie powiedzieli czy sa ze mnie dumni. Moj tata juz nie zyje i on sie przynajmniej interesowal tym, co robie w zyciu i jak mi sie powodzi. Mama nigdy sie nawet nie zapytala gdzie pracuje ani co robie wiec watpie by byla dumna. Z drugiej strony nie osiagnelam jakichs spektakularnych sukcesow w zyciu, no ale jakos sobie radze, ja jestem z siebie dumna.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

2 minuty temu, Żaba Monika napisał(a):

Mama nigdy sie nawet nie zapytala gdzie pracuje ani co robie

Smutne i przykre.

 

3 minuty temu, Żaba Monika napisał(a):

ja jestem z siebie dumna.

I bardzo dobrze. To w sumie wydaje mi znacznie ważniejsze niż duma rodziców. Niestety nie odczuwałem tego nigdy.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Wychowałam się bez ojca, zginął w wypadku.

A mama - całe życie pesymistka - kompletnie mnie nie rozumiała.

Symptomy choroby miałam już jako nastolatka,dla mamy byłam po prostu trudnym dzieckiem, pyskatym, niewdzięcznym itd.
Nie czuję więzi z mamą,rzadko ją odwiedzam, była dla mnie raczej chłodna w obejściu.

Bardzo lubię się przytulać, również do obcych ludzi.I tak sobie myślę, że to braki przytulania z dzieciństwa 🫣

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

4 minuty temu, Maat napisał(a):

Wychowałam się bez ojca, zginął w wypadku.

Jak kobiety odczuwają brak ojca w rodzinie?

 

4 minuty temu, Maat napisał(a):

A mama - całe życie pesymistka

Zaraziła Cię tym pesymizmem?

 

6 minut temu, Maat napisał(a):

Bardzo lubię się przytulać, również do obcych ludzi

Jak tworzysz sytuację, w której przytulasz się do obcych ludzi?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×