Okropne psychiczne i fizyczne zmęczenie - jak się zmusić do aktywności?

[robertina]

35 minut temu, little angel napisał(a):

@robertina niestety nie wiem, co mogę więcej napisać, poza tym, że bardzo Ci współczuję  Wygląda na to, że każdy dzień jest dla Ciebie walką, nie jestem w stanie tego pojąć, nawet jak jesteś w domu, miejscu, które powinno być dla Ciebie schronem, wytchnieniem od wszelkiego zła... Leki jak to leki, maskują objawy, bez nich wszystko wraca do stanu domyślnego, dlatego potrzeba pracy własnej, z lekami jest łatwiej. Lęki nigdy nie znikną, jeśli nie będziesz się przełamywać... Co do sensu snucia się bez celu po osiedlu, mogłabym zadać pytanie, jaki ma sens snucie się bez celu po mieszkaniu? Tkwienie w nim, pomimo pogarszającego się zdrowia (coraz słabsza odporność) i samopoczucia (stres na wszystko, co się rusza), jest lepsze? No możesz pójść do łóżka, schować się przed światem, ale on nie zniknie... A znikasz Ty  

 

No tak, ale dlaczego muszę zaczynać od rzeczy, która jest najtrudniejsza że wszystkich, z pominięciem tych najprostszych? To tak, jakbyś ucząc kogoś matematyki zaczynała go uczyć od sinusów i cosinusów z pominięciem nauki mnożenia i dzielenia. Przyszłam tutaj po praktyczne rady, jak się zmusić do aktywności a nie po porady, jak zafundować sobie zaostrzenie. Czy uważasz, że jest w moim życiu cokolwiek co jest tym mnożeniem, czy koniecznie muszę zacząć od cosinusów?

[robertina]

1 godzinę temu, którędy_do_lasu napisał(a):

U mnie zmuszanie sie do czegokolwiek zawsze przynosilo efekt odwrotny, jakby na zasadzie przekory, a jesli nawet zadziałalo, to tylko na chwilę, a potem było jeszcze gorzej, kompletnie nic juz mi sie nie chciało. Moze sprobuj sie NIE zmuszać i zobacz, co sie stanie.

 

Nie zmuszam się od dwóch lat i efekt jest taki, że siedzę i nic nie robię mając przy tym koszmarny nastrój i poczucie zmarnowanego czasu. MUSZĘ się zacząć zmuszać, bo inaczej chyba wpadnę w depresję.

Edytowane 6 Października 2025 przez robertina

[robertina]

1 minutę temu, Mic43 napisał(a):

nie jarają Cęę spocone ciałka?

 

@robertina a może zaczniesz pisać pamiętnik? malować? może szukać mena na portalach randkowych?

 

Chciałabym być w stanie skupić się na moich własnych zainteresowaniach, poczytać dobrą książkę, obejrzeć film czy napisać post na bloga. Nie czuję się na siłach szukać nowych hobby, kiedy stare leżą nieruszane miesiącami, choć zmuszenie się do nich przez 5 minut poprawia mi samopoczucie na kilka godzin.

[robertina]

32 minuty temu, little angel napisał(a):

Nie nazwałabym tego w pełni grą komputerową, a raczej przeglądarkową, piszę w html/css/js. To gra w formie powieści wizualnej. Tyle w skrócie, bo to nie o mnie wątek  

 

Robisz grę komputerową? Wow. Przyznam szczerze, że ja najbardziej na świecie chciałbym założyć stronę internetową, albo dwie. Tyle, że nie umiem pisać stron i nie wiem czy jest to możliwe za darmo, bo konta w banku nie mam i nie byłabym w stanie jej opłacać.

[robertina]

6 minut temu, Verinia napisał(a):

Na jakiej platformie masz bloga?. blogger?

 

Nie, na instagramie. Próbowałam założyć na bloggerze, ale przez 2 lata nikt nawet tego bloga nie wyświetlił a jak założyłam go jeszcze raz na instagramie uzyskałam 200 obserwujących w 3 miesiące.

 

Ale ja nie myślałam o blogu tylko o stronie internetowej.

[Gość minou]

Ja bardzo często odczuwam wręcz paraliżujące wyczerpanie, ale teraz wiem, że to od ADHD.

Nauczyłam się paru sposobów - często to wyczerpanie to raczej brak równowagi pomiędzy zmęczeniem psychicznym a fizycznym. Tzn psychicznie jestem wydrenowana, ale fizycznie za wiele w ciągu dnia nie robiłam i trudno mi wtedy odpocząć, bo ciało ma niezużytą energię, a umysł leci na oparach. Wtedy leżę na sofie, gapię się w sufit, albo telefon i niby nic nie robię, ale nie odpoczywam. Bardzo trudno mi się zmusić żeby ruszyć ręką albo nogą ale to zaleganie na sofie wcale nie regeneruje. Wtedy jedynym wyjściem jest zmusić się do aktywności fizycznej i wyłączenia mózgu. Zrobić coś, co da mi zadyszkę i podniesie puls. Kiedy równowaga między zużyciem energii przez umysł i ciało się wyrówna, zwykle mogę skutecznie odpocząć, a często wysiłek fizyczny jest takim odpoczynkiem dla umysłu, że po nim czuję wręcz, że mam znów sporo energii.

Inna kwestia to wyczerpanie które wynika po prostu z zaniedbania potrzeb. U mnie zwykle chodzi o dietę, bo snu nie zaniedbuje nigdy. Ale wyczerpanie czasem wynika ze złego odżywiania i też jak napisałam wyżej, z braku ruchu. Wtedy zadbanie o dobre nawodnienie, oraz o porządną dawkę warzyw, owoców, orzechów, kiszonek itd przez parę dni zwykle ląduje mi baterie. Mam wyciskarkę wolnoobrotową i kiedy czuję się ociężała i wiem, że to zaniedbanie diety, to mam dodatkową motywację, żeby oprócz poprawienia codziennej diety jeszcze dodać z 1-2 soki warzywno-owocowe dziennie. Staram się też wtedy codziennie pić kefir, zjeść kiszonego ogórka lub kilka łyżek kiszonej kapusty. Do tego herbatki ziołowe itd. I jeśli naprawdę jestem wyczerpana tak, że np spokojny spacer na świeżym powietrzu mnie nie pobudza tylko wyczerpuje, to śpię ile wlezie i piję dużo płynów. 

[robertina]

Ale ja tkwię w takim zastoju już WIELE LAT i odpuszczanie wpędziło mnie tylko w depresję i UTRWALIŁO ten stan. MUSZĘ się zmusić, bo tego chcę. CHCĘ DZIAŁAĆ! Nie czekać kolejne pięć lat aż mi się magicznie zachce leżąc w łóżku i słabnąc coraz bardziej. WIEM, że mi się nie zachce. To jest ślepa uliczka. 

Edytowane 16 Października 2025 przez robertina

[robertina]

53 minuty temu, little angel napisał(a):

samo to, że CHCESZ DZIAŁAĆ już jest jakimś motorem napędowym

do zdrowych nawyków żywieniowych też nie da się od razu zmusić, trzeba pomału je wprowadzać, jeśli się tego chce

 

no to jak, udało Ci się w ostatnim czasie "pozmuszać" trochę do rzeczy, które chciałaś zrobić? @robertina

 

O dziwo, udało. Jak na mnie to nawet sporo zrobiłam, choć zdecydowanie mniej niż chciałam i muszę sobie jeszcze opracować system działania, żeby lepiej to ogarniać.

[robertina]

5 minut temu, little angel napisał(a):

O, to super! Bardzo super! I jak każdy system, trzeba go dobrze opracować, przerobić, wdrożyć do życia, trzymam kciuki, że Ci się uda! 

 

Niestety nie mam wielkich nadziei, że się w tym utrzymam...

[lily was here]

Ogolnie uwazam ze nie ma sie co zmuszać jesli nie ma ochoty / jest uczucie wyczerpania to widocznie organizm wymaga odpoczynku. Zwłaszcza osoby introwertyczne które sie spalają w kontakcie z ludzmi regenerują sie bardzo przez sen. Z 2 str tak jak ktos wyżej pisze łatwo wtedy wpasc w jakaś stagnacje i ten stan niechcenia sie pogłębia (chociaz tytuł tenatu  brzmi stan wyczerpania - wg mnie przy wyczerpaniu trzeba isc za organizmem). Mówią ze ruch kroki na świeżym powietrzu to jakaś profilaktyka a ciezko o profilaktykę jak sie chce wiec w pewnym momencie delikatnie trzeba sie pewnie przymusić. Wg mnie złoty środek jak jest stan wyczerpania to dać sobie spokoj i nie wyrzucać sobie ze powinnam robić x yz ale jak są lepsze dni probowac to wykorzystać. I na pewno małymi krokami na spokojnie coś probowac wykorzystując lepsze dni 

i do innych sie nie porównywać ze ktos tam robi pełno rzeczy albo spotyka sie 18 x w tygodniu z kims tylko robić to po swojemu. Nie każdy ma takie same potrzeby kontaktu.

Edytowane 16 Października 2025 przez Krejzi1

[robertina]

11 godzin temu, Krejzi1 napisał(a):

Ogolnie uwazam ze nie ma sie co zmuszać jesli nie ma ochoty / jest uczucie wyczerpania to widocznie organizm wymaga odpoczynku. Zwłaszcza osoby introwertyczne które sie spalają w kontakcie z ludzmi regenerują sie bardzo przez sen. Z 2 str tak jak ktos wyżej pisze łatwo wtedy wpasc w jakaś stagnacje i ten stan niechcenia sie pogłębia (chociaz tytuł tenatu  brzmi stan wyczerpania - wg mnie przy wyczerpaniu trzeba isc za organizmem). Mówią ze ruch kroki na świeżym powietrzu to jakaś profilaktyka a ciezko o profilaktykę jak sie chce wiec w pewnym momencie delikatnie trzeba sie pewnie przymusić. Wg mnie złoty środek jak jest stan wyczerpania to dać sobie spokoj i nie wyrzucać sobie ze powinnam robić x yz ale jak są lepsze dni probowac to wykorzystać. I na pewno małymi krokami na spokojnie coś probowac wykorzystując lepsze dni 

i do innych sie nie porównywać ze ktos tam robi pełno rzeczy albo spotyka sie 18 x w tygodniu z kims tylko robić to po swojemu. Nie każdy ma takie same potrzeby kontaktu.

 

Nie jestem introwertyczka i właśnie przez to cierpię podwójnie, bo od ostatnich 9 lat jedyni ludzie z jakimi rozmawiam to są rodzice. Czuję się jak w więzieniu. Choć fakt, że i wcześniej za bardzo nie miałam znajomych, bo jakoś tak trafiałam na każdym etapie edukacji na takie paniusie, tipsy, drinki, faceci - a ja byłam skromną, skupioną na nauce dziewczyną, więc to nie mogło się udać. Ale zawsze jedna czy dwie znajomości gdzieś były a teraz nic.

 

Gdybym miała słuchać swojego organizmu to bym te 10 lat przeleżała w łóżku, bo wyczerpania się czuję CALY CZAS, tu nie ma lepszych dni. I, zauważyłam, że im bardziej nic nie robię tym ten stan sie pogarsza, więc muszę to po prostu ukrócić gwałtownie.

Q

[Gość minou]

W dniu 3.10.2025 o 16:28, mała_mi123 napisał(a):

Generalnie z tych audycji wynika, że każdy kto choruje przewlekle będzie miał niestety ten zespół chronicznego zmęczenia. A chorób przewlekłych jest multum, np.: Hashimoto, celiakia, nieswoiste choroby zapalne jelit, nadciśnienie, cukrzyca, choroba wieńcowa, itd. 

Wiesz, moja praca polega często na takim ćwiczeniu zadawania pytania „dlaczego” dopóki nie dojdziesz do martwego punktu. Celem tego jest znalezienie źródła problemu i rozwiązanie go.
 

Np w pracy to będzie „zarządzanie zmianą się nie powiodło, bo komunikacja była chaotyczna a wytyczne sprzeczne”. Dlaczego komunikacja była chaotyczna? Bo ktoś rzucił pracę i nowa osoba nie do końca wiedziała co komunikować. Dlaczego nowa osoba nie wiedziała? Bo nie było dokumentacji z dokładnym opisem. Dlaczego nie było tego opisu? Bo jak strategia powstawała, firma była dużo mniejsza i wystarczyły ustne umowy. Dlaczego itd itp. Na końcu zostaje prawdopodobny powód i można zaplanować rozwiązanie. 

 

To samo można zrobić ze wszystkim. 

Dlaczego jesteśmy zmęczeni?

Bo chorujemy fizycznie lub psychicznie.

Dlaczego nie leczymy tych chorób?

Leczymy, ale mało skutecznie.

Dlaczego leczenie nie jest skuteczne?

Bo mało wiemy o chorobach psychicznych i autoimmunologicznych.

Dlaczego mało o nich wiemy?

Bo są skomplikowane i skupiamy się na nich od niedawna.

Dlaczego są tak skomplikowane?

Bo nie bardzo wiemy, co je powoduje.

Dlaczego tego nie wiemy?

Bo być może skupiamy się na nie tym co trzeba.

Dlaczego skupiamy się na nie tym co trzeba?

Bo jesteśmy przyzwyczajeni do chorób, które mają jedną przyczynę i tą przyczynę można znaleźć i wyeliminować, a te choroby są inne.

Dlaczego te choroby są inne?

Bo wydają się dotyczyć wielu systemów, narządów i mieć wiele przyczyn.

Dlaczego nie skupiamy się w takim razie na holistycznym podejściu?

Bo lekarze nie są do tego szkoleni.

 

-> to jest możliwa przyczyna nr. 1. 

Oczywiście są lekarze, którzy mają holistyczne podejście.

Dlaczego ludzie nie wybierają takiego lekarza?

Bo podejście holistyczne jest sprzeczne z naszymi przyzwyczajeniami i oczekiwaniami.

Dlaczego jest sprzeczne?

Bo jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że chorobę zwalcza się robiąc badanie, dostając receptę i przechodząc leczenie.

Dlaczego ciężko nam zmienić przyzwyczajenia?

Bo podejście holistyczne zakłada, że choroby cywilizacyjne wynikają ze stylu życia.

Dlaczego to jest problem?

Bo zmiana stylu życia jest bardzo trudna.

Dlaczego?

Bo nasze społeczeństwo uznaje niezdrowy tryb życia za normę, a zdrowy tryb życia za karę. 
Dlaczego jeszcze?

Bo zmiana trybu życia jest ciężka jeśli jesteś chory, zmęczony, nic Ci się nie chce, no i brakuje jasnych wytycznych.

 

-> to jest możliwa przyczyna nr. 2

 

Te „dlaczego” można poprowadzić w różny sposób, zadać różne pytania, ale (dopóki nie naginasz faktów), badania pokazują, że osoby robiące to ćwiczenie osobno na tym samym pytaniu wyjściowym zwykle dochodzą do podobnych wniosków - tylko inną drogą rozumowania

 

Wszystkie choroby, które wymieniłaś, plus jeszcze wiele innych powodujących zmęczenie, to w większości choroby cywilizacyjne. Żeby się ich pozbyć, lub im zapobiegać, trzeba prowadzić zdrowy tryb życia, zachowując higienę fizyczną i psychiczną. Całościowe podejście jest bardzo ważne, nie wystarczy jeść 5 porcji warzyw dziennie, jeśli notorycznie się zamartwiasz, nie wystarczy być mistrzem medytacji jeśli całymi dniami się nie ruszasz itd.

 

 

Piszę to po raz nie wiadomo który na tym forum, pewnie na darmo.

Zawsze znajdzie się ktoś, kto napisze że żył 100% zdrowo przez ileś miesięcy i poczuł się tylko gorzej, depresja go wręcz dobiła, zgaga paliła a ciśnienie było nie do uregulowania… cóż. 

Ludzie zawsze będą podważać prawa fizyki, biologii i ogólnie naukę, jeśli w jakiś sposób (czasem nieświadomie!) pozwala im to zostać w strefie komfortu.

To tak jak mówienie, że nadwaga nie zawsze wynika ze spożywania nadmiaru kalorii. Że niby można jeść zdrowo i odpowiednie porcje i tyć, bo jest się chorym na to czy tamto. To oczywiście nie jest prawda i jest mnóstwo badań udowadniających, że osoby które tyją i twierdzą, że jedzą zdrowo i mało, po prostu zupełnie źle szacują to „zdrowo i mało”. Że jak zanotują w dzienniku każdy zjadany kęs i wypijane napoje z kaloriami, to przyjmują tych kalorii więcej niż potrzebują. Albo, że poprzez głodzenie się i inne złe nawyki żywieniowe ukierunkowane na szybkie chudnięcie, dane osoby rozwaliły sobie przemianę materii i teraz organizm potrzebuje z roku albo i więcej, żeby się wyregulować. 

No ale w przypadku zdrowego życia, jest cała masa osób, które w to „nie wierzą”. I twierdzą, że próbowali ale to nie działa. A są tak naprawdę tylko dwie możliwości - albo te osoby są całkowitym ewenementem naukowym, których prawa biologii nie dotyczą, albo po prostu próbowali źle. 

[robertina]

3 godziny temu, minou napisał(a):

Wiesz, moja praca polega często na takim ćwiczeniu zadawania pytania „dlaczego” dopóki nie dojdziesz do martwego punktu. Celem tego jest znalezienie źródła problemu i rozwiązanie go.
 

Np w pracy to będzie „zarządzanie zmianą się nie powiodło, bo komunikacja była chaotyczna a wytyczne sprzeczne”. Dlaczego komunikacja była chaotyczna? Bo ktoś rzucił pracę i nowa osoba nie do końca wiedziała co komunikować. Dlaczego nowa osoba nie wiedziała? Bo nie było dokumentacji z dokładnym opisem. Dlaczego nie było tego opisu? Bo jak strategia powstawała, firma była dużo mniejsza i wystarczyły ustne umowy. Dlaczego itd itp. Na końcu zostaje prawdopodobny powód i można zaplanować rozwiązanie. 

 

To samo można zrobić ze wszystkim. 

Dlaczego jesteśmy zmęczeni?

Bo chorujemy fizycznie lub psychicznie.

Dlaczego nie leczymy tych chorób?

Leczymy, ale mało skutecznie.

Dlaczego leczenie nie jest skuteczne?

Bo mało wiemy o chorobach psychicznych i autoimmunologicznych.

Dlaczego mało o nich wiemy?

Bo są skomplikowane i skupiamy się na nich od niedawna.

Dlaczego są tak skomplikowane?

Bo nie bardzo wiemy, co je powoduje.

Dlaczego tego nie wiemy?

Bo być może skupiamy się na nie tym co trzeba.

Dlaczego skupiamy się na nie tym co trzeba?

Bo jesteśmy przyzwyczajeni do chorób, które mają jedną przyczynę i tą przyczynę można znaleźć i wyeliminować, a te choroby są inne.

Dlaczego te choroby są inne?

Bo wydają się dotyczyć wielu systemów, narządów i mieć wiele przyczyn.

Dlaczego nie skupiamy się w takim razie na holistycznym podejściu?

Bo lekarze nie są do tego szkoleni.

 

-> to jest możliwa przyczyna nr. 1. 

Oczywiście są lekarze, którzy mają holistyczne podejście.

Dlaczego ludzie nie wybierają takiego lekarza?

Bo podejście holistyczne jest sprzeczne z naszymi przyzwyczajeniami i oczekiwaniami.

Dlaczego jest sprzeczne?

Bo jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że chorobę zwalcza się robiąc badanie, dostając receptę i przechodząc leczenie.

Dlaczego ciężko nam zmienić przyzwyczajenia?

Bo podejście holistyczne zakłada, że choroby cywilizacyjne wynikają ze stylu życia.

Dlaczego to jest problem?

Bo zmiana stylu życia jest bardzo trudna.

Dlaczego?

Bo nasze społeczeństwo uznaje niezdrowy tryb życia za normę, a zdrowy tryb życia za karę. 
Dlaczego jeszcze?

Bo zmiana trybu życia jest ciężka jeśli jesteś chory, zmęczony, nic Ci się nie chce, no i brakuje jasnych wytycznych.

 

-> to jest możliwa przyczyna nr. 2

 

Te „dlaczego” można poprowadzić w różny sposób, zadać różne pytania, ale (dopóki nie naginasz faktów), badania pokazują, że osoby robiące to ćwiczenie osobno na tym samym pytaniu wyjściowym zwykle dochodzą do podobnych wniosków - tylko inną drogą rozumowania

 

Wszystkie choroby, które wymieniłaś, plus jeszcze wiele innych powodujących zmęczenie, to w większości choroby cywilizacyjne. Żeby się ich pozbyć, lub im zapobiegać, trzeba prowadzić zdrowy tryb życia, zachowując higienę fizyczną i psychiczną. Całościowe podejście jest bardzo ważne, nie wystarczy jeść 5 porcji warzyw dziennie, jeśli notorycznie się zamartwiasz, nie wystarczy być mistrzem medytacji jeśli całymi dniami się nie ruszasz itd.

 

 

Piszę to po raz nie wiadomo który na tym forum, pewnie na darmo.

Zawsze znajdzie się ktoś, kto napisze że żył 100% zdrowo przez ileś miesięcy i poczuł się tylko gorzej, depresja go wręcz dobiła, zgaga paliła a ciśnienie było nie do uregulowania… cóż. 

Ludzie zawsze będą podważać prawa fizyki, biologii i ogólnie naukę, jeśli w jakiś sposób (czasem nieświadomie!) pozwala im to zostać w strefie komfortu.

To tak jak mówienie, że nadwaga nie zawsze wynika ze spożywania nadmiaru kalorii. Że niby można jeść zdrowo i odpowiednie porcje i tyć, bo jest się chorym na to czy tamto. To oczywiście nie jest prawda i jest mnóstwo badań udowadniających, że osoby które tyją i twierdzą, że jedzą zdrowo i mało, po prostu zupełnie źle szacują to „zdrowo i mało”. Że jak zanotują w dzienniku każdy zjadany kęs i wypijane napoje z kaloriami, to przyjmują tych kalorii więcej niż potrzebują. Albo, że poprzez głodzenie się i inne złe nawyki żywieniowe ukierunkowane na szybkie chudnięcie, dane osoby rozwaliły sobie przemianę materii i teraz organizm potrzebuje z roku albo i więcej, żeby się wyregulować. 

No ale w przypadku zdrowego życia, jest cała masa osób, które w to „nie wierzą”. I twierdzą, że próbowali ale to nie działa. A są tak naprawdę tylko dwie możliwości - albo te osoby są całkowitym ewenementem naukowym, których prawa biologii nie dotyczą, albo po prostu próbowali źle. 

 

Z tym, że ludzie zawsze tyją ze złego żywienia się nie zgodzę. Znam osobę z bardzo ciężką niedoczynnością tarczycy (TSH 8 razy większe, niż norma), która prawie nic nie je, bo nie ma w ogóle apetytu i stale się rusza, bo ma fizyczną pracę a i tak jest otyła. Dosłownie ja z moimi ok 50 kg zjadam trzy razy więcej, niż ona. Zdaniem lekarzy winna jest tarczyca i mogłaby nic nie jeść a i tak by tyła.

 

Ale z innymi rzeczami, owszem. Tyle, że ja poległam już na pytaniu "dlaczego nerwica trwa u mnie tak długo" - nie wiem. Jestem w terapii od 15 lat, biorę leki od 10. Tyle, że ani jedno ani drugie nie działa. Coraz częściej myślę, że winna jestem ja i to, że nie znam życia bez nerwicy i podświadomie boję się, że sobie nie poradzę. Ale ja to naprawić, nie mam pojęcia.

[Happyandsad]

W dniu 18.10.2025 o 15:53, robertina napisał(a):

Coraz częściej myślę, że winna jestem ja i to, że nie znam życia bez nerwicy i podświadomie boję się, że sobie nie poradzę. Ale ja to naprawić, nie mam pojęcia.

Od kiedy tylko pamiętam towarzyszył mi lęk, niskie poczucie wartości, wstyd, stres, itd. w przypadku kontaktu z innymi ludźmi, a potem rozciągnęło się to na inne sprawy. Nie znam innego życia. Nie mogę powiedzieć sobie - kiedyś żyłem jak normalny człowiek! Chcę do tego wrócić!
Często myślę sobie, że może nie jest mi dane aby było inaczej, lepiej. Boję się tego co byłoby gdyby było lepiej. I tak samo nie mam pojęcia jak sobie z tym poradzić. 
Znaczy, może i jakieś pojęcie mam, ale niestety nie potrafię zrobić tych kroków do przodu. Tak aby coś zaczęło się zmieniać. 
I tutaj również mogę się odnieść do tego co pisałaś o zmęczeniu psychicznym, fizycznym i braku działania. Może nie mam aż tak źle jak Ty, ale też potrafię tygodniami bądź miesiącami nie ruszać się z domu. Czasem tylko raz na ten czas byłem kilkanaście minut w sklepie, bo wypadło spotkanie z kolegami. Nic więcej. 
W domu niewiele robię. Zapętliłem się w codziennych czynnościach, a wszystko co odbiega od normy wywołuje jeszcze większe zmęczenie i jeszcze większą niechęć. 
Mózg przestał być poddawany nowym wyzwaniom, nauce przez co opanowała go mgła mózgowa czy jak to tam nazwać. Koncentracja w fatalnym stanie. Zaczynam czytać i po chwili albo jestem śpiący albo myśli uciekają gdzieś indziej. 
Oczywiście są lepsze chwile. Czasem zrobię coś więcej, dokończę książkę po miesiącach męczenia jej, obejrzę serial czy nawet parę dni porozciągam się, ale chęci i motywacja szybko uciekają. A ja znów wpadam w monotonię. I to nie tak, że nie chcę robić nowych rzeczy. Chcę, ale zbyt szybko przestaję widzieć w tym sens. Coś co naprawdę zmienia moje życie. 
Często mówię sobie - teraz będzie dobrze. Zmuszę się do działania! I niestety nigdy nie udaje mi się w tym wytrwać. 
A to myślę jedyna droga. Zmuszać się. Mieć na tyle silną wolę aby przetrwać te pierwsze chwile zwątpienia. Skoro wszystko inne zawiodło, to niewiele innych opcji pozostało. 
Aczkolwiek jestem słaby, nie bardzo wierzę w to, że mi się uda.

Wydaje mi się, że najlepiej byłoby mieć kogoś obok, kogoś kto by nie tyle co nam dopingował, wspierał, ale na równi robił to samo co my. Tak żeby wspólnie nakręcać się do działania. 
Tylko jeśli wciąż siedzi się w klatce w postaci swojego pokoju czy też domu, to jak taką osobę znaleźć? Nie wiem. 

Według mnie Ty powinnaś na razie nie myśleć o wychodzeniu na zewnątrz, a zająć się tym co możesz zrobić w mieszkaniu. Minimalny ruch i ćwiczenia na start. Są też różne techniki polegające na wyobrażaniu sobie sytuacji które wywołują u nas atak paniki. Korzystać z chwil w których czujesz się lepiej. 

Trzymam kciuki za Ciebie, bo za siebie samego już nie potrafię. 

[Gość minou]

W dniu 18.10.2025 o 15:53, robertina napisał(a):

 

Z tym, że ludzie zawsze tyją ze złego żywienia się nie zgodzę. Znam osobę z bardzo ciężką niedoczynnością tarczycy (TSH 8 razy większe, niż norma), która prawie nic nie je, bo nie ma w ogóle apetytu i stale się rusza, bo ma fizyczną pracę a i tak jest otyła. Dosłownie ja z moimi ok 50 kg zjadam trzy razy więcej, niż ona. Zdaniem lekarzy winna jest tarczyca i mogłaby nic nie jeść a i tak by tyła.

 

Ale z innymi rzeczami, owszem. Tyle, że ja poległam już na pytaniu "dlaczego nerwica trwa u mnie tak długo" - nie wiem. Jestem w terapii od 15 lat, biorę leki od 10. Tyle, że ani jedno ani drugie nie działa. Coraz częściej myślę, że winna jestem ja i to, że nie znam życia bez nerwicy i podświadomie boję się, że sobie nie poradzę. Ale ja to naprawić, nie mam pojęcia.

No właśnie. 
Sa badania, które udowadniają że same problemy z tarczycą powodują problemy metaboliczne, które skutkują wolniejszym metabolizmem o ok 300 kcal, maksymalnie. Czyli jakiś 1 batonik. 
Tyle problemów powoduje choroba Twojej koleżanki.

Oprócz tego można mieć duże spowolnienie metabolizmu przez nieodpowiedzialne odżywianie i nietrafione diety. Krótko mówiąc, jeśli ktoś się głodził, żeby schudnąć to mógł na tyle rozregulować metabolizm że przestawił go na opcję magazynowania. I organizm zestresowany maksymalnie nieodpowiedzialną dietą skupia się na magazynowaniu każdej jednej kalorii żeby nie „umrzeć”. 
Więc jeśli chodzi o chorobę Twojej koleżanki, to z powodu samej choroby ma ona metabolizm spowolniony o maksymalnie jednego Snickersa dziennie albo i mniej Oprócz tego może mieć metabolizm spowolniony do minimum przez swoje nieodpowiedzialne głodzenie się i stosowanie niezdrowych diet. 
To głupie powiedzenie że w Auschwitz nie było otyłych jest prawda. Jeśli nie jesz więcej kcal niż potrzebujesz, to chudniesz. Nie ma choroby na świecie, która by spowodowała otyłość przy głodowaniu. Badania biednych obszarów Azji (np Wietnamu) tylko to potwierdzają. Spróbuj przeżyć na ich diecie (miska ryżu dziennie, jakieś warzywo, mięso od święta) i być otyła. Nawet Twoja koleżanka by była szczupła w tych warunkach.