lubię pisać przeplywem emocji

[Verinia]

Baśń

 

zakłada oczy baśniowe
czarując
strasząc
i zapamiętują

 

włożyła dziś czerwone usta
paznokcie w kolorze wiśni
zdobią papierosy
palone o 2 w nocy

 

sama w pokoju
kontempluje ciemność i ciszę

i znowu kłamie
siebie
was
ciebie

 

przenikliwość w twoich oczach
daje nadzieję, że prawdziwość istnieje
modliłam się o to długo
intensywnie czując bijące serca
w oddali

 

poczęstuję cię najlepszą kawą
nawet narysuje serce
które wciąż bije
i pragnie żyć w baśni

 

magia, nierealność

śnię codziennie na jawie
nie czując zbędnego hałasu

 

żyję jak Jim Morrison
intryguje mnie śmierć

szaleństwo na raty

zakładam maskę normalności
spod której wychodzi ekscentryczność

 

jedni kochają
drudzy gniewnie nienawidzą

 

nie dbam o publikę
choć czasem jej chcę

 

atencyjna mitomanka

 

zatrzymaj się, nie będę ci tłumaczyć prawdy
masz swoją
obłudę

w niej się rozgość i obczajaj moje show

 

umierał kilka razy
to jego ostatnie życie
to najtrudniejsze

dryfując po śmierci
znów się spotkamy

 

zapamiętany

podziękowany czas, różowe niebo i The End w tle

 

oceniona po pierwszej stronie książki
nie zachęcam do czytania

żyjcie w bańce pierwszego wrażenia
nie poznacie mnie

nigdy nie dowiecie się co w środku kryje się

 

leśna wróżka
a może szeptucha

 

zalewam rumianek z czterech torebek
rozluźniam mięśnie
medytuję w kosmosie
rozległym nieskończenie

 

a ty nadal myślisz tylko o sobie

 

samotny człowiek o niebieskim sercu
jeździ drogimi samochodami
chcąc wyjechać od siebie

 

nie umiem zmienić jego pogody
żyje dla miłości
żyje dla prochów

 

nie potrafię przedostać się do jego świata

gdy nie może spać 
dzwoni do mnie
nie do ciebie

 

nienaprawialny
chwyta lodowatą dłonią
czesze moje włosy
ze łzami oczach dopija whiskey
równie zimne jak on

 

stań się dziwakiem jak ja
puść kontrolę
poznaj niewidzialność

razem przejdziemy na drugą stronę

zatańczmy przy kominku
nalewasz ciemne piwo
przełykam, kontemplując jego smak

gdy chwytasz mnie w talii
tańcząc w rytm Bowiego

czuję dzikość twego wnętrza
próbuje się wydostać z ciemnej krwi

 

jesteśmy

kochani
znienawidzeni
szaleni
i wolni

 

 

[Verinia]

 

 

ekscentryk, poeta, nieszablonowa osobowość, dzikość, outsider i wielki gwiazdor

[Verinia]

 

there is killer on the road

[Verinia]

 

[Verinia]

 

ulubiona jego nuta

[Verinia]

w tej kawiarni jest zimno
zakładałam koronkowe rękawiczki
wołam kelnera
jest piękny jak świeża brzoskwinia

pytam o lody z dodatkiem tego owocu

nie, proszę pani
mogę zaoferować kefirowe

 

skąd pan wie, że to moje ulubione

 

łyżeczką sunę po literatce
znajdując kawałek brzoskwini

 

puszczam mu oczko z uśmiechem

 

rozmarzyłam się o gorącej tego lata plaży
brzoskwinie i ja
czytając nowe dzieło Sylvii Plath

wiem, że narodziła się ponownie
bez bólu
filtruje oświeceniem, którym onieśmiela

są tacy, którzy żyją wiecznie
dryfują po niebie jak ptaki

gdy trzeba, to straszą

o Sylvio, geniusz w pisaniu 

otwarta głowa

dostrzega każdy szczegół

a ci którzy cię krytykowali
 

zasługują na ciszę

niekomfortową

i bolesną

 

rozwalona na cząsteczki
poskładałaś je
urosły ci skrzydła

i możesz latać a inni zazdroszczą

 

i śpiewam dalej
 a Sylvia przyglądając
zapisuje w glowie te chwile

 

zaczyna podrygiwać w rytm spokojnej muzyki
mówiąc przy tym, by nie bać się świata
ani ludzi

większość z nich zniknie
w pustce, bez siebie
stracą wypolerowaną twarz
rozbitą o kawałki zła
dziwiąc się, że to już koniec

ich życie to pasmo zawiści i frustracji
nie kochali dostatecznie
karma wraz ze śmiercią uśmiecha się cynicznie

znikasz wiecznie

plując na chodnik lub przełykając boleśnie

zącięta płyta wywołuje gorączkę

wyrzuć przez okno

a wejdzie drzwami

szary odpad
 

Edytowane 30 minut temu przez Verinia