Nieposłuszny pacjent

[Mr.P.Ness]

Witam Was serdecznie.

Do napisania tego wątku skłoniła mnie moja własna ciekawość.

Z nerwicą zmagam się od małego, jednak leczyć zacząłem się dopiero na początku 2012 roku (na NFZ). Po widocznej poprawie (Escitalopram Actavis), kilku latach leczenia zmieniłem lekarza i leki.

Nowy (już prywatnie psychiatra wypisał mi ponoć lepsze i dużo mocniejsze leki), które biorę do dnia dzisiejszego (Anafranil). Leki te biorę już kilka lat i w sumie ich branie stało się dla mnie tak powszednie jak zjedzenie śniadania. To co zaczęło mnie zastanawiać to to, że po kilku latach brania tych leków, natręctwa pomimo wyciszenia, nie ustały. Mam lepsze i gorsze okresy jesli chodzi o wykonywanie pewnych czynności kompulsywnie. Doszedłem do najgorszego: jak wskazuje tytuł mojego postu jestem nieposłuszny, nie wyobrażam sobie siedzenia w piątek/sobote w domu, bez wyjscia ze znajomymi do pubu i wypicia kilku piw. Mój psychiatra oczywiscie na każdej rozmowie zaznacza mi, że tak absolutnie nie można robić, jednak ja kierując sie swoja własną intuicja ide koić nerwy właśnie w ten znany mi sposób. Od dłuzszego czasu zastanawiam sie " Czy Anafranil ktory mi wypisał lekarz jest za słaby albo nie trafiony skoro musze wspomagać się alkoholem, czy alkohol osłabia działanie Anafranilu i musze go odstawić całkowicie". W ostatnim czasie w moim życiu miało miejsce niestety kilka przykrych zajść i pomimo prośby lekarz zwiekszył mi tylko dawkę anafranilu, ktory w moim odczuciu słabo na mnie działa. Chciałbym zapoznać się z Waszym punktem widzenia. Pozdrawiam i życzę dużo zdrówka.

[Gość]

Dlaczego lekarz zabrania Ci imprezować? Co w tym złego? Może jest stary i zazdrości Ci tego, że jesteś młody i masz przyjaciół?

[Kris0x0000]

W dniu 21.08.2021 o 03:16, Mr.P.Ness napisał:

To co zaczęło mnie zastanawiać to to, że po kilku latach brania tych leków, natręctwa pomimo wyciszenia, nie ustały.

 

Zaburzenia nerwicowe leczy się przy pomocy psychoterapii. Leki służą jedynie do łagodzenia objawów żeby dało się w miarę normalnie funkcjonować i pracować na terapii. Przynajmniej takie jest zdanie większości psychiatrów i psychoterapeutów.