Wiersz o mnie, moim strachu o mojej chorobie

[Winston]

"O krok za daleko"

 

Panie Boże tak bardzo się boję

Błagam niech mam w tobie ostoję

W walce z mym potężnym strachem

Ty bądź dla mnie nadziei znakiem

Cierpienie me wielkie jak everest

Powiedz mi kiedy będzie jego kres

Czy dam radę i go pokonam

A może wcześniej swe życie skonam

Ty jeden w me zwycięstwo wierzysz

Dlatego swe cierpienie chcę Tobie powierzyć

Dodaj mi siłę mój Panie

Niech twe słowo ciałem się stanie

W mej chorobie tylko Tobie ufam

W każde Twe słowo chętnie się wsłucham

Niech pokrzepi mnie do działania

Niech nie strugam już dłużej barana

Rok dwa cztery to rok przeklęty

Niech odpłynie w niepamięci odmęty

Krok w nie tę stronę i wszystko stracone

Jeden wdech dymu - życie skażone

Życie na wstępie zakończone

Boże błagam, o szanse Cię proszę

Niech tego jarzma dłużej nie noszę

Jarzmo ciężkie siły brakuje

Jeszcze krok i wszystko zrujnuje

Umysł słaby ciało szwankuje

Boże ma głowa zaraz zwariuje

Dwa osiem rok cztery lata katuszy

Niech dobry Bóg cierpienie zagłuszy

I niech zły los się w końcu odwróci

Sercu ogromne cierpienie skróci.

 

Może to nie do końca taki prawdziwy wiersz, ale inaczej pisać nie umiem

[ja_sn_e]

Witam. Ładnie ujęte. Jeśli pisałaś to sama to gratuluję.

Jednak ja widze w nim coś jakby prośbę do Boga. Otóż oczywiście Bóg w tej kwestii dla osoby wierzącej jest bez wątpienia pomocny, ale ja myślę, że to w nas leży dar który ma za zadanie pomóc nam sam w rozwiązaniu problemu lęków.

 

Spróboj się nad tym zastanowić. Ja nie dokońca myślę, że to Bóg każe mi znosić te "cierpienia".

[Winston]

Po pierwsze chciałbym zaznaczyć że jestem facetem

A jeśli chodzi o kwestię Boga to gdyby nie moja wiara w Niego pewnie bym już sobie dyndał gdzieś w lesie na sznurze. Może i mamy w sobie jakąś siłę (dar), dzięki której jesteśmy w stanie sami poradzić sobie z tym problemem ale jak dla mnie to za mało. Na wsparcie ze strony przyjaciół i rodziny (oprócz mamy) nie mogę liczyć bo oni tego nie rozumieją. Nerwicę trzeba przeżyć żeby ją zrozumieć. Zdrowy człowiek nigdy tego nie zrozumie i nikomu tego nie życzę żeby kiedyś to musiał przeżywać. Dlatego pozostała mi jedynie wiara.

Wiersz pisałem oczywiście sam ale zdaję sobie sprawę że nie ma w nim odpowiedniej ilości sylab w kolejnych wersach i ogólnie jest źle skonstruowany. Mimo wszystko chciałem się nim podzielić - pokazać go komuś, a to forum uznałem za dobre miejsce na jego publikacje

 

Pozdrawiam i do boju!

[Vitalia]

Fajny wiersz bo prawdziwy i napisany z potrzeby serca

 

Warto jednak pamiętać o powiedzeniu „Pan Bóg pomaga tym, którzy sami sobie pomagają"