Powiedz prawdę i tylko prawdę :)

[brum.brum]

nie mam pojęcia. Chyba nie 

wierzysz, że cząstka Boga jest w każdym człowieku?

[Harding]

Owszem

Wierzysz, że cząstka diabła jest w każdym człowieku? [sorki za małpowanie ]

[sailorka]

Nie. Ale pozostaje kwestia, jak rozumiesz diabła. Jako postać z wierzeń dawnych Słowian, czy z mitologii Kościoła katolickiego?

a Ty?

[Harding]

W każdym jest i zło, i dobro [w różnych %]

Masz lampkę przy biurku?

[brum.brum]

nie mam

byles dziś w Żabce ?

[little angel]

nie

 

czy po otrzymaniu diagnozy psychiatrycznej czujesz się bardziej sobą czy chorobą? czy pamiętasz kim byłeś/aś przed diagnozą?

[Verinia]

Przed diagnozą borykałam się  ztrochę innymi problemami. Ale zawsze gdzieś było nade mną pasmo smutku. Smutek jakby wrodzony. Nie wiem czy tak to mogę ująć, ale tak czuję. Ten smutek zawsze był przy mnie. Nawet, gdy się dobrze bawiłam, on gdzieś tam się czaił. Czy czuję się chorobą? Zależy kiedy. Ale bardzo często jestem bezsilna wobec choroby. Czasem czuję, że zabrała mi wiele. I tak pewnie jest. Ale nie mogę narzekać. Mam rodzinę, pracę. Jakoś funkcjonuję. Chciałabym czuć się lepiej i nie wiem, czy to w ogóle jeszcze możliwe. NIe zmieniam już leków, lepiej nie będzie. Szkoda w tym grzebać. Muszę odpocząć. MOja psychika często mnie samą zamęcza nie wiadomo czym. Nie wiem kim jestem, kim byłam. Mam derealizację. Żyję w jakimś innym wymiarze. Czasem jest ciężko. A raczej... często jest ciężko. Gdy jest ok, to i tak nie jest to takie ok jak u innych ludzi.Zazdroszczę im zdrowia i umiejętności interesowania sie wieloma rzeczami. Ja często czuję bezsens. MOgłabym coś zrobić, ale czuję taki braz sensu danej czynności, że uciekam w pustkę. I tak to się kręci.

 

A Ty?

[brum.brum]

2 godziny temu, Verinia napisał(a):

Przed diagnozą borykałam się  ztrochę innymi problemami. Ale zawsze gdzieś było nade mną pasmo smutku. Smutek jakby wrodzony. Nie wiem czy tak to mogę ująć, ale tak czuję. Ten smutek zawsze był przy mnie. Nawet, gdy się dobrze bawiłam, on gdzieś tam się czaił. Czy czuję się chorobą? Zależy kiedy. Ale bardzo często jestem bezsilna wobec choroby. Czasem czuję, że zabrała mi wiele. I tak pewnie jest. Ale nie mogę narzekać. Mam rodzinę, pracę. Jakoś funkcjonuję. Chciałabym czuć się lepiej i nie wiem, czy to w ogóle jeszcze możliwe. NIe zmieniam już leków, lepiej nie będzie. Szkoda w tym grzebać. Muszę odpocząć. MOja psychika często mnie samą zamęcza nie wiadomo czym. Nie wiem kim jestem, kim byłam. Mam derealizację. Żyję w jakimś innym wymiarze. Czasem jest ciężko. A raczej... często jest ciężko. Gdy jest ok, to i tak nie jest to takie ok jak u innych ludzi.Zazdroszczę im zdrowia i umiejętności interesowania sie wieloma rzeczami. Ja często czuję bezsens. MOgłabym coś zrobić, ale czuję taki braz sensu danej czynności, że uciekam w pustkę. I tak to się kręci.

 

A Ty?

Trzymaj się Vercia. Jesteś super Osóbka, tyle przeszłaś, te złe dni miną. Muszą pójść w pizdziet Dla nas bardzo ważna jest równowaga i stabilizacja emocjonalna. Potrzebujemy spokoju, miłości, tulasów do bliskich, dobrej muzyki, książki, filmu…

Jeśli chodzi o mnie to jak zwykle ambiwalencja gra pierwsze skrzypce. Również w tym temacie. Czyli z jednej strony ulga, spokój wewnętrzny, nadzieja…z drugiej lęk, samotność, poczucie beznadzieji…

A Ty?

Edytowane 4 godziny temu przez brum.brum

[Harding]

Staję się coraz bardziej normalny ― mam np. tak, że odczuwam skutki izolacji, muszę wychodzić codziennie na spacer, bo czuję, że zwariuję, siedząc ciągle w domku.

Ile lat jesteś singlem lub ile lat jesteś w związku?

[brum.brum]

10 lat w związku 

a Ty?

[Harding]

Singlem od urodzenia 

Czujesz się wypalony w związku?

[brum.brum]

Leki na głowę tłumią łoję emocje i sam nie wiem czy się czuje

Grales kiedys w fife?

[Harding]

Grałem, ale tylko na PlayStation 1.

Kiedy robiłeś/aś ostatnio grilla? 

[brum.brum]

Oj nawet nie pamiętam , ale dobre 5-6 lat temu 

pomogłeś/aś komuś nawrócić się ?