Deprywacja emocjonalna i niska samoocena

[Wylogowany]

Deprywacja emocjonalna i poczucie przezroczystości – jak odbić się od dna?

Zniknąłem już gdzieś w dzieciństwie, na początku. Byłem nieobecny we własnym życiu. Byłem tym cichym dzieckiem, co to samo sobą się zajmie, nie trzeba się nim przejmować. Nigdzie nie pasowałem – ani w rodzinie, ani w grupach rówieśników, ani na imprezie na studiach, ani wśród współpracowników. Zero miejsca dla mnie. Zawsze byłem jakoś przezroczysty albo wręcz odpychany przez otoczenie. Do dziś nie bardzo się umiem odnaleźć.

Ostatnio chciałem zacząć terapię, bo więcej tych problemów już mi się nawarstwiło. Samoocena to dno u mnie. Do tego stopnia, że wszelkie przejawy życzliwości traktuję jako nieszczere. Trudno mi uwierzyć, że ktoś mnie może lubi.

Na pierwszej sesji to poruszyłem i w sumie ciepło się wyraziłem o znajomych z czasów studiów – raptem 3 osoby, z którymi jakiś tam kontakt się zachował. Wśród nich trochę lepiej funkcjonowałem, a to było w kontraście zupełnym do 10 lat prób znalezienia sobie kogoś.

Umówiliśmy się na takie ćwiczenie, że rozpiszę sobie w tabelce, co ja myślę o sobie, a co myślą inni. Chodziło pewnie o to, żeby mi pokazać, że można dobrze o mnie myśleć. Ale że mnie jest trudno powiedzieć, co inni myślą o mnie, to doszliśmy do wniosku, żeby ich podpytać.

Podpytałem. Tydzień temu. Olali mnie.

Nie umiem zrobić tej tabelki.

Dostałem jakiś feedback od rodziny, ale to są ludzie, którzy porzucili mnie w pierwszej kolejności. I jeszcze od jednej osoby, która mnie krótko zna. I w sumie w tej tabelce mam tylko, że mi przełożony powiedział, że jestem profesjonalny i sobie dobrze radzę itp.

Tak sobie napisałem, bo nie wiem, co zrobić. Może ktoś z tym walczy z jakimiś sukcesami i coś powie ciekawego.

Siedzę z tym sam i nie wiem co zrobić. Mam chore myśli

[Gość]

Ćwiczenie trochę dziwne według mnie, bo sama miałabym problem z napisaniem, co o mnie myślą inni. No też bym musiała pewnie podpytać i nie wiem, co by z tego wyszło. Poza tym nawet jakbym dostała kilka komplementów, to mogłyby być one nieszczere. No i co z tego, że miałabym niby dobre opinie, skoro ciągle myślę o sobie źle i sabotuje każdy przejaw życzliwości. Mówiłeś, że tak masz, więc jak dla mnie, to ćwiczenie kuleje. Nie ma uzasadnienia w realiach Twoich, czy w moich. 

 

Myślę, że naprawdę dużo ludzi ma tak jak Ty. Sama tak miałam. Wiele lat. Ciągnęło się to za mną od końcówki podstawówki do bodajże 2023r. (tak strzelam, bo dokładnie nie wiem, kiedy zaczęło się coś zmieniać mocniej).

Do dziś wracają strzępy myśli, które wręcz mnie katują w głowie. Krytyk, który nigdy nie śpi i szuka chwili słabości, gdzie będzie mógł się rozgościć. Jednak mam już na niego sposoby i zwykle szybko się poddaje, a ja znowu mogę w sobie powiedzieć, że lubię siebie. I tak, nie każdy mnie lubi. Właściwie nadal mam wrażenie, że lubiących mnie nie jest wielu, ale zmieniło się to, że już nie potrzebuję sympatii wszystkich. 

 

Nie chcę oczywiście Cię zniechęcać do terapii, ale pamiętaj, że ona też wszystkiego nie załatwi. Będę brzmiała nudno, ale Twoja praca nad sobą najbardziej się liczy... Korzystaj z książek, rób notatki, chodź na terapię i pracuj, ekploruj, doświadczaj. W końcu zauważysz efekty. Mózg jest plastyczny, da się zmienić myślenie o sobie. A jak Ty zmienisz myśli o sobie, to inni też zmienią, bo...

 

"Inni widzą nas tak, jak my sami siebie widzimy". 

[Wylogowany]

Problem w tym, że nie mam żadnego pozytywnego dowodu już. Mam wrażenie, że nie znam innego życia niż to w wiecznym osamotnieniu. Przeżyłem tak 33 lata. Czasami myślę, że już mi się chce 

A to mnie niszczy. Ciągle próbuje zacząć życie od nowa. Wyprowadzka na studia, praca w tym zawodzie, rzucenie wszystkiego, zrobienie papierów c+e, praca za kółkiem, aż 2 końcu sam uciekłem od świata. Zaszyłem się na wiosce, pracuje zdalnie. To jest dla mnie jakoś kojące i potrafię się tym cieszyć nawet. Ale to poczucie osamotnienia zabiera smak życia. Brakuje kogoś komu bym mógł ufać, że przynajmniej jakiś czas zostanie.

Nie potrafię znaleźć walidacji w sobie. Czasami myślę że sam siebie znienawidziłem i nawet nie wiem za co.

[Wylogowany]

26 minut temu, Morvena napisał(a):

 Jednak mam już na niego sposoby i zwykle szybko się poddaje, a ja znowu mogę w sobie powiedzieć, że lubię siebie

A opowiesz mi o tych sposobach?

[Gość]

2 godziny temu, Wylogowany napisał(a):

Problem w tym, że nie mam żadnego pozytywnego dowodu już. Mam wrażenie, że nie znam innego życia niż to w wiecznym osamotnieniu. Przeżyłem tak 33 lata. Czasami myślę, że już mi się chce 

A to mnie niszczy. Ciągle próbuje zacząć życie od nowa. Wyprowadzka na studia, praca w tym zawodzie, rzucenie wszystkiego, zrobienie papierów c+e, praca za kółkiem, aż 2 końcu sam uciekłem od świata. Zaszyłem się na wiosce, pracuje zdalnie. To jest dla mnie jakoś kojące i potrafię się tym cieszyć nawet. Ale to poczucie osamotnienia zabiera smak życia. Brakuje kogoś komu bym mógł ufać, że przynajmniej jakiś czas zostanie.

Nie potrafię znaleźć walidacji w sobie. Czasami myślę że sam siebie znienawidziłem i nawet nie wiem za co.

Próbowałeś wielu rzeczy. Teraz mieszkasz sam i masz pracę zdalną. To na pewno jest komfort. Dla wielu pewnie - wygranie życia. Doceń to, co masz, bo wielu ludzi chciałoby pracować we własnym kącie, ni≤ż użerać się z szefem lub niemiłymi współpracownikami. To naprawdę dobry pomysł. No ale rozumiem, że odcięło Cię to całkiem od ludzi. Nie wiem, co mogłabym powiedzieć, żeby Ci pomóc. Ja sama preferuje siedzieć w domu, albo wyjść, ale sama. Nie przepadam za wychodzeniem gdzieś z kimś. Dlaczego? No np. sytuacja z kiedyś, jak się widywałam z kolesiem, czysto "przyjacielsko" jak mu zaznaczyłam - poszliśmy na kawę i jak mnie ujrzał to powiedział, że okropnie wyglądam, że mam jakieś dziwne włosy i coś tam nie tak. Potem skrytykował moje mieszkanie. Powiedział, że jest zbyt... nowoczesne  Zamówiłam pizzę. Zjadł całą, zostawił mi kawałek. Powiedział jeszcze, że mam okropną aurę. Mnie już gotowało. Akurat byłam na takim etapie, że nie potrafiłam go opierdolić. Zmyśliłam coś, żeby tylko wyszedł z mieszkania. No i takie mam ostatnie doświadczenie z ludźmi  

No i tak to jest. Zawsze jak kogoś biorę na wypad na miasto, czy jakieś wyjście, to żałuję tej decyzji. Zwijam się szybko, bo rozmowy mnie męczą i to takie tracenie czasu na siedzenie z kimś, kto nas nie interesuje.

Jeszcze jak gadam z kimś bez takiej presji "zaangażowania", to mi to wychodzi. Nie potrafię natomiast tworzyć zażyłych relacji.

No ale widzę, że Ty chcesz zmienić swoje życie towarzyskie. Na to nie mam żadnej rady. Może terapeuta Cię nakieruje  

[Gość]

2 godziny temu, Wylogowany napisał(a):

A opowiesz mi o tych sposobach?

Doświadczanie trudnych sytuacji czasem pomaga, ale trzeba mieć trochę już poukładane w głowie. Krytyka pozbywam się przywołaniem pozytywnej myśli na tą negatywną. Staram się "pozbyć" tej negatywnej racjonalizujące ją. Jest tu trudne i żmudne działanie. Musisz nauczyć się widzieć swój problem w inny sposób. Trzeba "sprawdzić" tę negatywną myśl. Zobaczyć, czy faktycznie ma odzwierciedlenie w rzeczywistości. Wiele naszych przekonań jest wziętych z dzieciństwa. I potem te przekonania ciągną się za nami i niejako tworzą naszą rzeczywistość. Działa to trochę jak taka "manifestacja". Jak myślisz o sobie, że jesteś nikim, to zaczynasz się zachowywać w pewien sposób. I to jak się zachowujesz prowokuje reakcje ludzi. I wtedy myślisz o sobie źle i jeszcze widzisz, że inni cię nie szanują. Musisz szukać swojego sposobu, ale nie poddawaj się. Szukaj dobrych książek. Wprowadzaj do życie różne zadania. Pokonuj bariery. Rozmawiaj że sobą. Chodź na terapię.

 

Na to złotego środka nie ma. Każdy musi znaleźć dla siebie najlepsza drogę. Będą wzloty i upadki. Z czasem, gdy będziesz działał, to zobaczysz efekty. Tylko cierpliwości i odwagi!

[Dalila_]

4 godziny temu, Morvena napisał(a):

Próbowałeś wielu rzeczy. Teraz mieszkasz sam i masz pracę zdalną. To na pewno jest komfort. Dla wielu pewnie - wygranie życia. Doceń to, co masz, bo wielu ludzi chciałoby pracować we własnym kącie, ni≤ż użerać się z szefem lub niemiłymi współpracownikami. To naprawdę dobry pomysł. No ale rozumiem, że odcięło Cię to całkiem od ludzi. Nie wiem, co mogłabym powiedzieć, żeby Ci pomóc. Ja sama preferuje siedzieć w domu, albo wyjść, ale sama. Nie przepadam za wychodzeniem gdzieś z kimś. Dlaczego? No np. sytuacja z kiedyś, jak się widywałam z kolesiem, czysto "przyjacielsko" jak mu zaznaczyłam - poszliśmy na kawę i jak mnie ujrzał to powiedział, że okropnie wyglądam, że mam jakieś dziwne włosy i coś tam nie tak. Potem skrytykował moje mieszkanie. Powiedział, że jest zbyt... nowoczesne  Zamówiłam pizzę. Zjadł całą, zostawił mi kawałek. Powiedział jeszcze, że mam okropną aurę. Mnie już gotowało. Akurat byłam na takim etapie, że nie potrafiłam go opierdolić. Zmyśliłam coś, żeby tylko wyszedł z mieszkania. No i takie mam ostatnie doświadczenie z ludźmi  

No i tak to jest. Zawsze jak kogoś biorę na wypad na miasto, czy jakieś wyjście, to żałuję tej decyzji. Zwijam się szybko, bo rozmowy mnie męczą i to takie tracenie czasu na siedzenie z kimś, kto nas nie interesuje.

Jeszcze jak gadam z kimś bez takiej presji "zaangażowania", to mi to wychodzi. Nie potrafię natomiast tworzyć zażyłych relacji.

No ale widzę, że Ty chcesz zmienić swoje życie towarzyskie. Na to nie mam żadnej rady. Może terapeuta Cię nakieruje  

O matko ale dziwny koleś Xd coo

[Dalila_]

7 godzin temu, Wylogowany napisał(a):

Problem w tym, że nie mam żadnego pozytywnego dowodu już. Mam wrażenie, że nie znam innego życia niż to w wiecznym osamotnieniu. Przeżyłem tak 33 lata. Czasami myślę, że już mi się chce 

A to mnie niszczy. Ciągle próbuje zacząć życie od nowa. Wyprowadzka na studia, praca w tym zawodzie, rzucenie wszystkiego, zrobienie papierów c+e, praca za kółkiem, aż 2 końcu sam uciekłem od świata. Zaszyłem się na wiosce, pracuje zdalnie. To jest dla mnie jakoś kojące i potrafię się tym cieszyć nawet. Ale to poczucie osamotnienia zabiera smak życia. Brakuje kogoś komu bym mógł ufać, że przynajmniej jakiś czas zostanie.

Nie potrafię znaleźć walidacji w sobie. Czasami myślę że sam siebie znienawidziłem i nawet nie wiem za co.

Autorze wychodzi na to że jesteś super zaradny to ważna i doceniana cecha u mężczyzn to już w ogóle wiele osób na to patrzy. Nie widzisz tego ? 

Ale współczuję tej nieśmiałości na pewno utrudnia to życie w tym relacje też. A myśli zle o sobie to ma każdy albo większość. Na tym forum myślę każdy tak ma lub miał taki etap... Ja z kolei mam tendencje że idę w impulsywne zachowania czy używki kiedy mi się przypomni znów jak jest w rzeczywistości i pomyślę o sobie. To nie jest też zdrowe odreagowywanie

A w jakim sensie Cię olali? Skoro mówisz że kontakt z nimi został. To znaczy z2 nie olewaja Cię tylko akurat na to pytanie nie dali odp i nie pomogli? To chyba normalne bo ludzie biorą to za pierdoly albo nie mają czasu czy inne. Nie przejmuj się to nie znaczy że nie jesteś ważnym znajomym;)

[Wylogowany]

No raz w życiu ich o coś poprosiłem. Raz.
Nie jestem nieśmiały chyba raczej. Ja się spotykam z odrzuceniem wiecznie. No i tez podświadomie wybieram osoby niedostępne emocjonalnie, albo unikowe. Ja się chcę zaangażować, walczę z moim głodem bliskości, temperuję go jak tylko mogę, ale w końcu i tak dla nich to jest za dużo i nie umieją mi dać tego czego ja potrzebuję. Odchodzą i nie mówią dlaczego. Miałem wiele takich sytuacji, że spotykałem się z takim entuzjazmem i zainteresowaniem.
Mam flashbacki z herbatki z taką Agnieszką (napisałem to imię... bo tak miała na imię). Siedzieliśmy w jakiejś knajpie przy takim stoliczku dla dzieci małym dla beki. Złapała mnie tak za obie dłonie i mi szczebiotała jak to jestem je szczęściem i w sumie to na następny dzień już mnie widzieć nie chciała nawet. Schowała się za ścianą. Z tydzień później ją przypadkiem minąłem to mi rzuciła takim lodowatym "cześć" z taką miną jakby miała rzygnąć na mój widok. W sumie nie wiem po co akurat o tym piszę, chyba zmęczony jestem po trudach dnia i bredzę. Minęło kilka lat, a mnie to tak wkurwia, czasami potrafię się obudzić w środku nocy nie wiedzieć czemu z taka myślą. W ogóle przez większość życia czuje się jakbym wszystkim jakoś zawadzał. I źle mi samemu i czuję jakby mnie wszystko jakoś ominęło, jest jeszcze jakaś presja, że już późno dla mnie. Albo słyszę od kogoś, że to fajnie, że taka czysta karta, ale potem za jakiś czas mówią że to jakaś czerwona flaga (a ja nie nie jestem żadnym komunistą! :P), bo jak nikt mnie do tej pory nie chciał, to szkoda na mnie czasu.

Odniosłem też wrażenie, że jak mówię komuś, że pracuję zdalnie i zaszyłem się w lesie, to spotykam się z jakąś nadinterpretacją. I tak, ja nie doceniam, ale Wy drogie Panie, trochę przeceniacie te moje zasoby xD 

[Wylogowany]

Pomyślałem, że będę tutaj spisywał moje przemyślenia i wnioski.
 

Pierwotny problem
W dzieciństwie podbiegłem do ojca, gdy wrócił z pracy. Zrobiłem coś typowo dziecięcego – nie do końca wiem, czy uwiesiłem się na nodze, czy chciałem, żeby wziął mnie na ręce. Coś w tym stylu. Spierdolił mnie z góry na dół, żebym nie zawracał mu głowy i że w ogóle to jest „babskie” i zachowuję się jak baba. Od tego momentu nie chciałem, żeby ktokolwiek mnie przytulał czy brał na ręce, bo to było „złe”. Płakałem, wyrywałem się, wszyscy się dziwili. Do dziś mam jakąś niezręczność związaną z okazywaniem bliskości – dziwnie się czuję, gdy ktoś mnie obejmie. Nie poradziłem sobie też z relacjami w dorosłym życiu. Także z innych względów – niskie poczucie własnej wartości.

Byłem zostawiony sam sobie. Mówiono, że jestem grzeczny i potrafię sam sobą się zająć, jakby dziecka nie było. No bo w sumie dziecka nie było.

W dodatku rodzice – zwłaszcza ojciec – mieli taki pomysł, żeby na rodzinnej posiadówce pośmiać się ze mnie, jak zrobiłem coś dziwnego. Tak coś palnąć, żeby minutę porechotać i pewnie odwrócić uwagę od własnego spierdolenia. To nie są ludzie, którym ufam.

W przedszkolu czy tam zerówce (bo do maluchów mnie nie wysłali, aż dziwne) spotkałem się z odtrąceniem rówieśników. Wielokrotnie. Nie mam pojęcia czemu. Z jakiegoś powodu byłem łatwą ofiarą. W zasadzie 6 lat podstawówki to taka sinusoida, gdzie funkcjonowałem sobie na marginesie i nie chciałem do tej szkoły chodzić. Dziś mówi się o fobii szkolnej – wtedy miałem iść i koniec. Nawet jak miałem 37,5 stopnia, to dowiadywałem się, że stan podgorączkowy to jeszcze nie choroba (mama była pielęgniarką) i do szkoły. W gimnazjum było względnie dobrze, w średniej jakoś sobie radziłem. Jakichś ludzi wokół siebie miałem dopiero na studiach. W miejscach pracy te relacje też były „nie za bardzo”, a kobiety to już w ogóle kaplica. Ogólnie to całe życie czułem, że wszystkim zawadzam i nigdzie mnie nie chcą. Nie ma u mnie w ogóle dołu piramidy potrzeb – zbudowałem sam wierzchołek. Nigdy nie nauczyłem się szukać wartości w sobie. Chciałem ją czerpać z tych dziewczyn, które mnie interesowały. Nietrudno zgadnąć, jak na mnie wpływały ciągle powtarzające się odrzucenia. Dopiero ostatnio zacząłem coś z tym robić (rocznik 92).

Wszystkich traktowałem zawsze jako potencjalne zagrożenie. Nie umiem przyjąć komplementu – jak ktoś jest dla mnie miły, to robię się podejrzliwy. Z drugiej strony czuję taki brak bliskości i akceptacji, że parę razy szukałem już jakiegoś pomysłu bardziej cywilizowanego niż sznur.
 

Nie wolno się cieszyć
Mój stary w ogóle ma swoje niezaopiekowane problemy. Nie wolno było nam się cieszyć czy głośno okazywać radości. To zawsze wiązało się z jakąś złośliwością – narzucał jakąś chorą sankcję za radość. „Co się tak cieszysz?” „Śmiejesz się jak głupi do sera” itp.

Skutek, jaki zauważyłem dziś: trudno mi coś robić dla siebie. Kryję się przed otoczeniem z małymi przyjemnościami. Nie kupowałem sobie fajnych rzeczy, tylko raczej te praktyczne. Jeździłem rdzewiejącymi, białymi kompaktami – wyglądałem jak dostawca pizzy. Całe studia oglądałem zegarek w witrynie mijanego w drodze do Tesco sklepu. Jako dorosły, jak chciałem sobie coś kupić, to płacąc za to, czułem się, jakbym bał się zapytać rodziców, czy mogę, xD.

Parentyfikacja
Przez większość życia miałem wiele momentów, w których tymi ludźmi w ten czy inny sposób się opiekowałem. Bywało, że wchodziłem w ich role tam, gdzie ich nie było. Dziś są emerytami. Gdy mama była chora (nowotwór), jeździłem z nią po lekarzach, pilnowałem diety itp. Ojca kiedyś, po jakichś tam jego dziwacznych akcjach, posadziłem na stołku i tłumaczyłem mu, że coś w życiu zrobił, że nie jest bezwartościowy – ogarniałem go emocjonalnie.

Szkoda, że siebie nie umiem.

To są rzeczy, z których zdałem sobie sprawę do tej pory. Trochę liczę, że ktoś się czymś podzieli, a trochę robię sobie notatkę przed kolejną sesją.

PS. Dziś zamówiłem ten zegarek. Głupie, a cieszy. A potem jeździłem bez celu autem – takim nowym, niebieskim. Czuję się z tym, jakbym coś nabroił, xD. A piszę to w dobrym humorze. Dwa poprzednie dni przeleżałem w łóżku, jak tylko nie miałem zawodowo nic do roboty – była rozpacz i poczucie osamotnienia.

[Wylogowany]

Rozsypka
Nowy wpis, nowy problem. Rozsypuję się emocjonalnie przy osobach, które okazują mi zainteresowanie czy życzliwość. W  momencie jak powinienem się poczuć swobodnie i bezpiecznie w relacji, to nie dość że unikowy styl mi się odpala, to jeszcze zaczynam wywalać swoje różne żale i bóle. Pochłania mnie to i ta druga osoba albo jest tym przytłoczona, albo czyje że ja z kolei nie zwracam uwagi ja jej problemy czy punkt widzenia. W ten sposób odstraszam. 

[Wylogowany]

Huitzilopochtli

 

Każdego dnia składałem z siebie ofiarę, wyrywając sobie serce i duszę zarazem, żeby być widzianym, żeby następnego dnia wzeszło słońce. Rzucałem Ci do stóp swoje ofiary, nie śpiąc i czekając. Przemierzałem żelazne szlaki, aby czasem, choć na chwilę, być bliżej. Zawsze tylko stałem na schodach tej piramidy, zawieszony pomiędzy światami. Ty tylko pożerasz mnie po trochu i mówisz, że to nie wystarcza. To może dla odmiany zaryzykuję koniec świata. Nie nakarmię Cię więcej. Ty i tak nie zrozumiesz mojego głodu, bo masz tylko tę swoją boską obojętność.