Aktywne wątki (bez zabaw/bez offtop)

Myślę, że poznanie diagnozy pomoże mi przede wszystkim poznanie swoich dolegliwości. Da jakiś kierunek, co mogę zrobić dalej. Czy zależy na ustąpieniu DD? NIe jest to moim największym motorem do działania. Przez tyle lat przywykłam do tego, więc nie oczekuję, że to minie, ale oczywiście chciałabyum. Zrozumienie skąd to się bierze byłoby pomocne, tak myślę, chciałabym to wiedzieć. No i lepsze funkcjonowanie, poznanie reakcji i mieć większy wpływ na to jak sobie ogólnie z tym wszystkim radzę. Z całym swoim życiem, bo w tym momencie oczywiście jest dużo lepiej niż kiedyś, więc do końca nie chcę skreślać obecnej psychiatry. Tylko są tutaj pewne kwestie, jak mówiłam, że mam wrażenie, że nie wiem wszystkiego, bo albo nie chce mi powiedzieć, albo ma inne powody. Odnoszę wrazenie, zę tak mało wiem. I tutaj też mam pytanie do Ciebie. Jak myślisz, czy najlepiej teraz szukać terapeuty, czy psychiatry, czy klinicnzego psychologa? Z tego co znalazlam są osoby, które się chyab wtym specjalizują, ale to było szybkie wyszukanie, więc do końca nie wiem. Na ten Do Rzeszowa mam 45 minut jazdy pociągiem plus pewnie dojazd w miejsce , gdzie przyjmuje specjalista. To faktycznie mogłoby być problematyczne, bo pamiętam jak ciężko było czasem dotrzeć 30minut piechotą do terapeutki, bo mi się nie chciało wgl tam iść. W zasadzie rozważam, by powrócić do niej, choć nie byłam w tamtym momencie zadowolona. Nie usłyszałam też co mi jest. Może nie mogła tego stwierdzić z powodu braku kwalifikacji, nie wiem dokładnie jak to działa. na ten moment mam zamiar porozmawiać z obecną lekarką, czy jest możliwość zbadania mnie pod kątem innych zaburzeń u psychologa Będę też myśleć o jakimś lekarzu, wybrać się i pogadać. Sprawdzić jak się przy nim czuję, czy mnie chce wysłuchać na spokojnie i czy będzie dopytywać, czy raczej zakonczy mój dialog i pomyśli o lekach od razu. ZObaczymy. O tym też myślę, ale musiałabym poprosić rodzinę, by nie wchodziła mi do pokoju i była w pokoju niżej xD No bo krępuje mnie rozmowa o intymnych i trudnych rzeczach mając świadomość, że rodzina jest blisko, choć nie oskarżam ich o podsłuchiwanie. Zawsze tak miałam, nawet jak gadałam z kolegą, czy koleżanką. Choć ostatnio pojawia się możłiwość przeporwadzki, ale rozmowa została przełożona na jutro. Dzisiaj ogólnie jestem pod ciśnieniem i rodzice mówią, że jstem jakaś inna. Jak nie ja, czy coś. WKurza mnie to też Chodziłam na terapię psychodynamiczną, którą przerwałam. Myślę, że może mnie znowu przyjąć, bo nie była to "zła" kobieta. Dobrze mi się z nią pracowało, rozmawiało, zwierzało. Jednak po jakimś czasie zaczęłam odczuwać jakiś wenętrzny mrok i uznałam, że to wina terapii i że terapia to zło i napisałam jej smsem, że rezygnuję. Nie widzę innych opcji w swoim mieście. Choć jest jedna terapeutka w moim mieście z dobrymi opiniami w internecie, ale mam wrażenie, że jest ona od innych problemów niż moje. Tak czytałam, czym się specjalizuje, od czego jest. Zawsze mnie ciągnęło do psychodynamicznej. Pomyślę o tym. Na pocżatek chcę naprawdę poznać diagnozę. Bo czuję, że jest coś jeszcze, a ja od dawna chce wiedzieć, jednak czuję, że zostane skrytykowana za to, ze w ogóle pytam o to znowu. Ale spróbuję i wteyd zdecyduję, czy zrezgynuję z jej leczenia, choć nie uważam jej za najgorszą lekarkę. MOże to ja czegoś nie rozumiem. Wiele pytań, których jeszcze nie umiem wydobyć z siebie, bo jestem w totalnym chaosie, choć samopoczucie mam w miarę ok.

@Ameno67 witaj na forum i się rozgość:)

Robienie pod górkę nie buduje dyscypliny.

Moim zdaniem trzeba z dziećmi właśnie o tym porozmawiać. Zwrócić uwagę na temat bezpieczeństwa i tego, żeby jak najszybciej zgłaszały niepokojące sytuacje. W szkołach pogadanki i szczególny nacisk na to czym jest przemoc. Mam wrażenie, że obecna młodzież jest odklejona i brak jej empatii. Nie są w stanie przewidzieć konsekwencji swoich czynów...Chociaż ten typ z wczoraj to miał 19 lat.

Coś mi świta, on chyba działał dobrze na nastróə i aktywność.

No a magnez jest potrzebny i u mnie czasem suplementuję, jak sobie przypomnę. Piję dużo kawy i palę. Pamiętam jak mama oglądała "braci jajo" tj. Barci Rodzeń i oni zalecali brać codziennie 30000 jednostek witaminy D3 i mama wręcz mi to wciskała, ale nie brałam. Czasem jedną, ale jakoś mnie nie ciągnie do supli. Swego czasu myślaam, że NIacyna wyleczy mnie z zaburzeń psychicznych i sobie zamówiłam w aptece samą niacynę w dużej dawce, ale nic to nie dało. blablabla

właśnie nie wiem czym jest ta sila wyzsza, obawiam sie ze jesli istnieje to moze rzeczywiscie miec nas wszytkich gdzies ze nei obchodzi jej nasze marne zycie, bo wg mnie male szanse sa na istnienie boga takim jakim opisuja go rozmaite religie na tym swiecie, niby mowia chrzescijanie ze smierc jest za grzechy ale jesli tak jest to bardzo neisprawiedliwe jest placic taki podatek za adama i ewe, a moze jednak tej sile wyzszej zalezy w jakis sposob na nas, chcialbym zeby tak bylo, napewno nie chcialbym sie odrodzic na nowo na tym swiecie w smiertelnym ciele, wolalbym juz pozostac w szeolu

Mój tata zmarł na raka, mam ojczyma. To on w wieku 9 lat mnie dotknął. Było to jeden raz i o jeden za dużo. Nie mogłam współżyć, miałam problemy, pomagał mi psycholog, seksuolog i ginekolog. Może to dla kogoś śmieszne i niezbyt na temat, ale ja myślałam, że już nigdy nie urodzę dziecka, że się nie nadaję itp. Od tego czasu zaczęła się silna nerwica. Ginekolog skierował mnie na oddzial gdzie wykonano mi zabieg nacięcia błony dziewiczej. Gdyby nie taka metoda to ja bym sama tego nie opanowała. Nie byłoby szans na to. Nie wiem czy go nienawidzę czy jak odbieram. W każdym bądź razie to się przytrafiło i się nie odstanie.

Lek ma tą zaletę, że nie posiada praktycznie żadnych skutków ubocznych w porównaniu do SSRI i SNRI. Ja biorę od miesiąca i muszę przyznać, że na obecną chwilę - efekt jest żaden. Spowodowane jest to najprawdopodobniej niskimi dawkami. Zacząłem od 75 mg - kolejne 2 tygodnie to już 150 mg. Będę chciał zwiększyć do 225 mg - jak dalej nic to do 300 mg.

ja też mam ciągle mnóstwo rzeczy do wywalenia, pochowania. W różnych pomieszczeniach są zbędne rzeczy, ciuchy do poskładania. Nie mówiąc o moich ubraniach na półce, które są po prostu tam powrzucane, a nie poukładane. Żal....

Tak. Biorę ją cały czas Owszem, zmieniło się, bo regulowałem niedoczynność tarczycy, która mocno wpływała na jej działanie - osłabiała je znacząco. Teraz czuję niesamowitą kontrolę umysłu i spokój. Jednocześnie nie mam większych problemów z wysławianiem się, nawet w sytuacjach stresowych

Lubię gadać z "nienormalnymi", co czyni mnie normalnie nienormalną w tym nienormlanym świecie i robotami z żyłami.

W niecałe 1,5 msc zeszło 14kg

Na moje oko jest tutaj problem z postawieniem diagnozy przez lekarza psychiatrę, ale może mi się wydaje, bo jest za mało informacji. Piszesz o braku ludzi z którymi możesz wyjść, porozmawiać i mieszkasz sama. Cóż. Ja sama nie mam z kim wyjść, mieszkałam jakiś czas sama. Osobiście również chciałabym znaleźć kogoś z kim mogłabym się widywać. Teoretycznie mogłabym, ale są to ludzie uzależnieni od różnych substancji i wolę tego nie zaczynać. I też specjalnie nie umiem nawiązywać relacji. Tak myślę.Ale czy to zależy od moich zaburzeń, czy co? Nie wiem. Co do mamy, to nie wiem jakie macie relacje. Pewnie sie martwi, tak? Nie znam sytuacji. Terapię przeszłaś, kilka. Są kosztowne i nie gwarantują niczego. Tzn. to tylko moje spojrzenie, bo jakoś specjalnie nie wierzę w cudowne uzdrowienie przez "rozmowy" i takie tam. NIe odradzam, ale też wiem, że to kosztuje bardz, bardzo dużo. Czy warto próbować wydawać hajsy, co nie daje gwarancji na zmiany? Tutaj sobie odpowiedz, bo każdy zrobi co chce. No i kwestia edukowania się może być istotna. NIe do końca ufam lekarzom i ich diagnozom. Myślę, że świadomość swojego ewentualnego zaburzenia, np. osobowościowego jest ważna. DLa mnie tak i chcę to zrobić dokładnie u kogoś innego jak tylko przyjdzie mi przelew, to coś wykombinuję. Dla mnie to nie jest kolejna łatka jak to pisze @Illi Wg mnie dobrze jest wiedzieć z czym się mierzymy, czytanie o tym i działanie. Po prostu. NIe ignorujmy tego. A jeśli się z tym nie utożsamiamy, to wnikamy głębiej i też poszerzanie samoświadomośći jest ważne, a nie liczenie jedynie na specjalistę powiedzmy.

Brałam esci w dzień, zawsze rano. Uważam, że antydepresanty lepiej brać rano. Mnie nie zamulał, ale to nie znaczy, że Ciebie nie będzie. To raczej lek, który może pomagać na niepokój. NIe jest raczej pobudzający. Zależy jak się czujesz.

po prostu zamknijcie nas w domu!!!

Ola zmiażdżyła mi wszystkie głosy i urojenia.Super lek lecz ma jedną wadę.Tyje się ale ja ćwiczę dodatkowo i staram się mało jeść.

Duloksetynka super lekiem.Najlepszy jaki brałem na lęki i depreche.PRzerobiłem już tony leków i ten dopiero zadziałał jak powinien.Nie będę ryzykował z bupropionem bo mam schize dodatkowo.A wywala ona dopaminy dużo. Biorę sobie jeszcze baclofen na podbicie dopaminki.

Świetny lek jak dla mnie.Zamieniłem go z już nie działającej pregabaliny (tolerka).Wskoczył po tygodniu i zaczął działać. Obecnie jade na 3600mg czyli max.Super działanie na lęki a muzyczka wchodzi aż czasami się włoś jeży.

To tak indywidualna kwestia, że ciężko o 100% trafną odpowiedź. U mnie jak schodzę do 0 z 5 to mam większa wrażliwość, brain zapsy i zwiększa się libido (a raczej wraca w 100% do normy)

Pod tymi punktami się podpisuję ^^ Dużo racji jest w tym co napisałeś. Trzymam kciuki za dalszą skuteczną walkę!

Nie chciałabyś mieć chronicznej bezsenności. Mam już tak podkrążone oczy że jedna osoba myślała że biorę amfę i chciała nawet ją o de mnie kupić, raz słyszałem od innej osoby że "ćpam" i to widać, miałem już tyle badań robionych że masakra. Problem jest taki, że mała ilość snu jest OK gdy nie pracujesz zbyt efektywnie umysłowo i fizycznie - przy małej ilości snu nie dość, że spada tężyzna fizyczna, to też mózg przestaje racjonalnie funkcjonować i wpadasz w błędne koło chronicznego zmęczenia. Wolałbym spać długo, czuć się normalnie, niż próbować zasypiać na siłę tylko po to, żeby następnego dnia w losowym miejscu nie zemdleć. Już raz niespałem 30h (w sumie to dwa razy) i myślałem że umieram, nie wiem czy bym wtedy nie zszedł gdyby nie to że miałem w zapasie hydroksyzynę która posłużyła mi na "zjazd". To bardziej przypomina horror jak z jakiegoś mr robota niżeli coś, czym można się chwalić. Osobiście nie uważam, że taka bezsenność mi cokolwiek dała, prócz tego, że przegrałem dużo godzin w MMORPG'i i Counter Strike 2 w nocy. Jeszcze mieszkam na obrzeżach Olsztyna to nawet z domu nie wyjdę, bo jedyne co to mógłbym wziąć autobus nocny w kierunku miasta, ale w jakim celu? Gdyby nie komputer i elektronika to bym chyba zdechł z nudów.

Osobowośc unikająca objawia się: 1- upośledzeniem w obszarze funkcjonowania ja: Tożsamość: niska samoocena powiązana z oceną siebie jako osoby społecznie niekompetentnej, nieciekawej, gorszej; nadmierne uczucia wstydu lub nieadekwatności Samoukierunkowanie: nierealistyczne standardy dla zachowania powiązane z niechęcią do podążania za celami, podejmowania osobistego ryzyka lub angażowania się w nowe aktywności, które wymagają nawiązania kontaktu interpersonalnego 2 – upośledzeniem w obszarze funkcjonowania interpersonalnego: Empatia: zaabsorbowanie i wrażliwość na krytycyzm lub odrzucenie powiązane ze zniekształconym wnioskowaniem na temat negatywnej oceny siebie przez innych Intymność: niechęć do angażowania się w relacje z ludźmi póki nie jest się pewnym bycia lubianym; zmniejszona wzajemność w relacjach intymnych z powodu lęku przed zawstydzeniem lub wyśmianiem B. Patologiczne cechy osobowości w następujących domenach: Oderwanie, charakteryzujące się: a – Wycofaniem: małomówność w sytuacjach społecznych; unikanie kontaktów społecznych i aktywności; brak inicjacji kontaktów społecznych b – Unikaniem intymności: unikanie bliskich lub romantycznych związków, przywiązania i intymnych związków seksualnych Anhedonia: brak zadowolenia z, zaangażowania w, lub energii dla doświadczeń życiowych; deficyty odczuwania przyjemności z lub zainteresowania się różnymi sprawami Negatywna uczuciowość, charakteryzująca się: a. Lękliwością: intensywne uczucia nerwowości, napięcia lub paniki, często w reakcji na sytuacje społeczne; zamartwianie się wpływem nieprzyjemnych przeszłych doświadczeń lub przyszłych negatywnych możliwości; bojaźliwość, zagrożony lub przerażony przez niepewnosc; lęki przed zakłopotaniem Mam tę diagnozę. pasuje wszystko od 18 września przyjmuję lamotryginę i brintellix. wcześniej nie pomogły mi ani ssri ani snri ani kilkanaście prób podejmowania terapii. Najdłużej wytrwałam w terapii schematów, bo rok. Ale bez poprawy.

Nie Racja.

Na co zażywasz?