Aurora002

Ja mam ponad 30 lat, rewelacyjne zycie bez dzieci, ktorych z partnerem nie chcemy i juz. Rodzina sie od Ciebie nie odczepi i @carlosbueno ma racje, ze inni to lubia tych wolnych zenic jak bedziesz wchodzic w jakies relacje z partnerem to sobie ewentualnie przegadajcie ten temat, tak niezobowiazujaco, bo slabo potem konczyc zwiazek, jesli oczekiwania sie rozjedzaja. Ale masz rowniez prawo do zmiany tej decyzji - moze kiedys zapragniesz rodziny. A moze nie

Chyba dużo osób tutaj to nieszczególni fani życia, tak zgaduję, każdy szuka jakiegośtam sensu dla siebie i go znajduje lub nie.

Biedna jesteś, mam nadzieję że jakoś dajesz radę to wytrzymać Najgorzej, jak nie ma oparcia w tych, którzy powinni się nami zaopiekować... Absolutnie nie wierz w te głupoty, które Ci matka wygaduje. Jest zła i się na Tobie wyżywa. Skoro nie masz za dużo opcji, to pamiętaj, żeby dbać o swoje zdrowie psychiczne. Ty jesteś najważniejsza

Jestem po kilku książkach z tematyki północnokoreańskiej: Dziewczyna o siedmiu imionach Przeżyć. Droga dziewczyny z Korei Północnej do wolności Światu nie mamy czego zazdrościć. Zwyczajne losy mieszkańców Korei Północnej I właśnie czekam, aż pocztą przyjdzie Herta Muller, uwielbiam ją, będzie czytane, pewnie na zmianę z Masłowską: Lis już wtedy był myśliwym Moja ojczyzna była pestką jabłka.

Hej Słonka, no to u mnie tak: Objawy uboczne wszystkie sobie poszły, przygnębienie w sumie też, czuję się ok ale bez rewelacji. Takie 3/5. Można żyć. Zaczęłam na noc brać mirtazapinę, żeby wzmocnić działanie antydepresyjne esci i chociaż naczytałam się o mnostwie efektów ubocznych (w tym niemal obowiązkowym przybraniu na wadze), to mnie to jakoś ominęło. Na razie ją biorę tydzień, więc na takie działanie ożywcze leków jeszcze poczekam. Ale jest lepiej. Libido odczuwalnie mniejsze, ale wciąż troche jest, jakbym była facetem to bym się zmartwiła

Konstruktywna rada - fajnie jakbyście ogarnęli psychoterapię rodzinną, nauczyli się rozmawiać, wymieniać opinie i żyć razem. Skoro Cię urodzili i postanowili wychować, to biorą odpowiedzialność również za Twój dobrostan psychiczny. Wiem, że takie rzeczy to bajka, piszę co w takiej sytuacji by było najbardziej zdrowe. Praca nad relacjami. Pomocy możesz też szukać u pedagoga szkolnego, jeśli to zaangażowana osoba, bedzie wiedziała co zrobić. Niekonstruktywna rada - tak jak pisze @Fidelio, najlepiej schodzić im z oczu. Ja całe liceum, w oczekiwaniu na pelnoletność, spędzałam w empiku w centrum handlowym. Czytałam książki, wracałam jakoś o 18. Jak nie masz gdzie się bujać, bo mieszkasz w małym mieście, to możesz popołudniami siedzieć w bibliotece szkolnej lub miejskiej - o ile lubisz czytać. A jak nie lubisz czytać, to sobie kup nintendo i graj po lekcjach Tylko, że ja po latach bardzo żałuję, że nie mogę odbudować relacji z matką. Miałam ku temu okazję, ale wtedy byłam w stanie złości na nią. Teraz jest za późno.

A czy takie rzeczy można robić, jak się ma zarejestrowaną własną działalność? Ja mam firmę zarejestrowaną, bo muszę wystawiać faktury za rzeczy, które robię, ale nie jest to stała praca. Chciałabym pracować, ale wiem że potrzebuję w tym zakresie pomocy. Nie tylko zaburzenia lękowe mi stoją na drodze... Ale nie wiem czy mogę w ogóle iść do PUPu, jeśli mam już firmę.

No właśnie ja tak nie robię, nie chcę codziennie wpisywać czegoś, żeby było. Dlatego cały czas mam tam trzy karteczki... Ostatnio mam dość nieszczęśliwy czas, fajnie widzieć, że chociaż trzy fajne rzeczy się zdarzyły.

Zaraz napiszę do Ciebie PW ale podobnie jak Niepewny, doradzę coś: możesz korzystać z serwisu Couchsurfing. On jest dla podróżujących, ale rownież lokalsi mogą iść na organizowane przez nich spotkania: https://www.couchsurfing.com/events/international-quiz-night-cs-meet-up-poznan-2019-07-25 W każdy czwartek się spotykają różni ludzie (spoza Polski i z Polski) więc możesz poznać kogoś. Nawet jak nie znasz dobrze angielskiego, znajdą się jakieś osoby z PL z którymi mozesz pogadać. No ale to jest atmosfera pubowa, gadają i piją piwka, nie wiem czy taka do Ciebie teraz trafia, czy powinieneś jednak unikać takich miejsc.

Bardzo fajna torebka, nosiłabym Chyba się skuszę na zakup takiego wina smakowego, dobre było?

Taki słoiczek znalazłam w Rossmanie za 5 zł ^^ Nie widziałam żadnych uroczych kiciusiów nigdzie, ale też da radę. Może jakoś ozdobię go naklejkami Na razie w środku są już 3 karteczki!

zgadzam się, dla mnie nudno. Wczoraj skończyłam Sex Education - ojejku, jakie to było dobre.

Nie grałam ale Lego i Harry Potter to musi być HIT Metro Exodus? Edit: widzę że było, więc Shadow of the Tomb Raider?

No to w sumie zaskakujące, że na takim klasycznym forum jest większa kultura, a to przecież tutaj ludzie są anonimowi Przynajmniej ja mam takie wrażenie.

Proces adopcyjny jest niesamowicie skomplikowany. Niektóre placówki wymagają zaświadczenia z poradni psychicznej, że nigdy się tam nie chodziło, więc jak zostawiło się "ślad" w NFZie, że się kiedykolwiek leczyłaś/leczyłeś, to przegrana sprawa. Ale to rzadkość. Dużo gorsze są rozmowy z placówką adopcyjną. Wywiad przeprowadzany jest wnikliwie, należy być po ślubie (niektórzy wymagają co najmniej 3-letniego albo 5-letniego stazu małzeńskiego), mieć odpowiedni dom i zarobki. To z jednej strony logiczne, ale potencjalni rodzice często się czują, jakby popełnili jakieś przestępstwo, bo sa tak maglowani na tych rozmowach. Podejrzewam, że wtedy faktycznie by wyszło, że któryś z rodziców jest chory psychicznie i dziecka by nie było.

Nooo, zawsze się tego boję jeśli chodzi o pracę z ludźmi. Zdarza Ci się tak u Ciebie? O, ciekawe. Fajnie, jeśli ludzie piszą Dasz link? Raczej nie będę się udzielać, ale z ciekawości zerknę.

No racja, chociaż w normalnym życiu można ich unikać No jakby była (pewnie w sumie jest) grupa o nerwicy to bym nie chciała tam pisać.

Ja jestem wśród tych, których fejs unieszczęśliwia. Co jakiś czas dezaktywuję sobie tam konto, ale co jakiś czas jest mi potrzebne, gdy np. coś sprzedaję albo jak sprowadziłam kota i musiałam się zorientować na grupach w różnych rzeczach. Ale zgadzam się z @Reghum że ekhm... nie chcę brzmieć ostro... ale to miejsce pełne idiotów >< Brakuje mi forów internetowych, dobrze że na tym wciąż jest ruch ale wiele umarło. I nie czuję się dobrze w grupach fejsowych, gdzie nie jestem anonimowa.

Też poczułam motywację, już słyszałam o tych słoiczkach, zawsze wydawało mi się to dobrym pomysłem, ale nigdy go nie zrealizowałam. Może sobie kupię jakieś ładne pudełko, do którego bedę wkładać te karteczki I kolorowe karteczki!

To dosyć mało. Ktoś tu wspominał i widziałam w różnych artykułach, że minimalna lecznicza dawka dla escitalopramu wynosi 10mg. Mniejsza dawka jest brana początkowo, przez tydzień, przez osoby z nerwicą lękową, aby ich przyzwyczaić. Osoby z depresją mogą od razu wskoczyć na 10 mg (wg ulotki). To mam nadzieję że u mnie też tak będzie, bo nie chcę żeby to teraz to był maks tego, jak się będę czuć

Hejka. Macierzyństwo jest niesamowicie trudne nawet dla osób bez nerwicy, w dodatku brakuje Ci wsparcia od partnera więc nie dziwne, że czasami Cię to po prostu przerasta. Takie myśli u matek są wbrew pozorom dosyć częste, ale się za wiele o tym nie mówi. Nie każdy też lubi o tym słuchać, a przecież mamy prawo do wyczerpania, do złości. Nie poddawaj się, nie jestem w stanie zagwarantować Ci, że będzie lepiej, ale trzymam kciuki, żeby było trochę łatwiej. Masz możliwość zatroszczyć się o siebie? Iść na jakąś terapię, pogadać z psychologiem, albo chociaż z przyjaciółmi, rodziną może? Może ktoś mógłby Cię wesprzeć. Aha i pamiętaj że jak ma się czasami dość macierzyństwa, to nie oznacza, że się nie kocha swojego dziecka. To są dwie inne rzeczy. Możesz być wyczerpana i mieć dosyć, ale to nie umniejsza Twoich uczuć do synka

Cześć, mam nadzieję że Ci się tu spodoba To dobrze, że starasz się myśleć pozytywnie, trzeba dbać o swoje zdrowie psychiczne, chodzisz na jakąś terapię? Rozmawiasz z kimś?

Dwa miesiące łącznie biorę leki, 10mg i 15 mg. Brałam przez 5 tygodni 10mg, potem 3 tygodnie na 15mg. Dawka 10mg zaczęła działać bezlękowo w okolicy 5 tygodnia, wtedy psychiatra zaproponowała 15mg. Zgodziłam sie, bo miałam wrażenie że 10mg jest za słabe. Teraz 15mg na nowo mnie rozwaliło, miałam lęki, ale od kilku dni mi przeszły kompletnie. W ogóle się nie boję. Ale mam smutek i przygnębienie (inne powody) więc nie czuje się jakoś wybitnie szczęśliwa. Jest tak se. Potrzebuje psychoterapii.

Ja biorę dwa miesiące i ostatni tydzień był pierwszym bezlękowym Więc tak, potrzebuje sporo czasu, a przynajmniej u mnie. Nie piszę po to, żeby się skarżyć, ale żebyś wiedział, że u każdego jest zupełnie inaczej. No i mówię o działaniu antylękowym, bo takie fizyczne objawy, bóle, zmęczenie, brak apetytu to się skończyły szybko.

Jakie praktyki? Podlinkujesz? Lubię Unity