Aktywne wątki (bez zabaw/bez offtop)

Może dostał wezwanie i się ukrywa. @Dalila_ wiesz co się stało z Grouchy?

Ja jestem na Predze,ale nie świadczę uslug seksualnych

Jej książka o Gułagu też była ciekawa. Innych chyba nie czytałam. Napisała też książkę o głodzie na Ukrainie w latach 30-tych, to też może być ciekawe.

Choroba mnie wkurza.

chcę się napić piwa na odwagę i se wybyć stąd choćby to miało być zimą gdzieś bez zastanowienia na chybił trafił po prostu cierpliwość mi się już kończy a ta trwała zbyt długo by tu tkwić w takiej pustce egzystencjalnej oczywiście to nie jest mądry pomysł by to zrobić w zimie bo to takie samobójcze ciągoty by były i nie mam nasrane tylko nastał listopad i co ja na to poradzę

Nie eksperymentowałas z lekami ostatnio? Mój dzień to jedna wielka senność

6 godzin to jeszcze nienajgorzej, a znam ludzi co regularnie śpią do 5 i funkcjonalnuja wydaje się normalnie. Na pewno warto skonsultować się z lekarzem.

Rozumiem. Martwię się.Ech

Jeśli działają i pomagają, a skutki uboczne są do zaakceptowania to tylko się cieszyć ^^

A to zdecydowanie brzmi jak problem z powodu stresu a nie jakaś sportowa ułomność :d A sport właśnie fajnie rozładowuje stres gdy... nie stresujemy się samym sportem haha

Lęk, strach, niepokój...

O ezu następna ma ból życia do świata i się dowartościowuje czepiając się innych ludzi. Napisałam to samo co napisała kama czemu mnie się czepiasz jej nie? Pracowałam też w restauracji, w dziekanacie, w firmie spedycyjnej, i centrum logistycznym jeronimo, niestety po ileś miesiecy. Czy jeszcze gdzieś hmm

Nic

Siemano

@conditioner wyluzuj, bo jesteś jakiś spięty chyba. Ja przestałam korzystać z Groka Premium, bo za drogi. Teraz korzystam z Chat GPT i inaczej się z nim gada i wymienia info, co nie zaczy że gorzej.

Ostrożność wobec konaktu z innymi jest wskazana. Jednak chorobliwy lęk przed ludźmi zamyka nas praktycznie na wszystko. Nie wyjdziesz normalnie na zakupy, nie spojrzysz komuś w oczy bez niepokoju, nie zadzwonisz się umówić do lekarza, nie otworzysz drzwi kurierowi, przestaniesz utrzymywać jakiekolwiek kontakty. Okropna sprawa, które poznałam o 6 klasy podstawówki i ciągnęło się to do 24 lat jakoś. Wtedy zaczęło się coś zmieniać. I sama nie wiem jak to się stało, że nie odczuwam wgl lęku przed ludźmi. Nadal jestem sobą, mam swój świat, nie mam przyjaciół, ale wgl nie potrzebuję bycia ocenianą jako "idealny obywatel". Mogę mieć nawet dziewczynę zamiast faceta, mogę być singielką, nie chcę mieć dzieci, a przyjaciel jak się trafi, który będzie lubił mnie w każdym stanie - no to zapraszam takiego. Podziękuję losowi. Myślę, że jako ludzie możemy się zmienić. Mózg jest plastyczny. Dużo musimy jednak zrobić sami. Dla mnie było najlepsze rzucenie się na głęboką wodę w różnych miejscach. Nie zadziała się magia, to się działo powoli i często wracałam w doliny. Oczywiście hipomania pomagała mi w kontaktach, ale nadal miałam tę potrzebę uznania i potwierdzenia w oczach ludzi. A teraz? Trochę oczywiście zalezy mi na ocenie, ale w zdrowy sposób. Każdy z nas jest osobą stadną, jeden potrzebuje ludzie bardziej, drugi mniej, albo zwyczajne się przejechaliśmy na ludziach w latach dawnych, co wpłynęło na nasze ich postrzeganie. Jesli ktoś nas gnębił, to spodziewamy się krytyki z każdej strony i w każdym miejscu. Zazdroszczę ludziom zdrowej przeszłości, zdrowej psychiki... Chciałabym móc się obudzić bez tego balastu choroby. Mam przekichane, jak i wielu z nas, z tego forum, tych którzy to czytają. Chcę wam powiedzieć, że wysyłam Wam pokłady sił, których czasem mi brak.

Wprowadzili ustawę o jakieś opiece naprzemiennej czy coś takiego

a mogą mnie nawet pingwiny zjeść

Za to, że się wyspałam, spałam 12 godzin.

Wydaje się być mądra ta praktyka, oby była skuteczna

akatyzja to jedno z najgorszych uczuc przy zaburzeniach.

Cmentarze dla zwierząt są od dawna w Polsce. Ja żałuję że koło mnie nie ma gdzieś blisko. Czy to głupie? Nie uważam tak. Ja swoje zwierzaki (koty i psy) traktuje jak członków rodziny. Obecnie mieszkam tylko z dwoma kotami. Ciężko mi sobie wyobrazić że ich zabraknie, i że miała bym je gdzieś oddać po śmierci i nie wiedzieć co się z nimi stało Co do grobów dzieci. Uważam że zasługują na grób jak każdy inny człowiek. Z tego co wiem to po poronieniu szpital zatrzymuje bądź na prośbę rodziców wydaje zwłoki/szczątki. Jeśli to była wczesna ciąża to rodzice czasami chcą zrobić badania by ustalić jaka mogła być płeć dziecka. Na tej podstawie jest później wystawiany akt urodzenia i zgonu. I wtedy można pochować. Ale częściej jest tak że szpital przechowuje to wszystko, i raz na pół roku czy rok (nie jestem pewna teraz), wszystko idzie do kremacji i jest pochowane we wspólnym grobie. Czasami nie ma ciał, jest tylko pochówek symboliczny (znam kilka takich gdzie jest pomnik z danymi ale ciała tam nie ma).

Pewnie z kilkanaście lat, z jedną dłuższą przerwą. Ale to jedyny neuroleptyk, który na mnie działa, więc nie mam wyboru

a ile teraz masz lat? 29? Jak się potem toczyła Twoja historia?

Przy jakiej dawce?