cdn.

thaur, może czas się przekwalifikować? Nie wiem po jakim jesteś kierunku, i jakie były związane z tym oczekiwania. Dla mnie jestes przykładem osoby wychowanej na dmuchanej bańce z reklam. By zdobyć ciekawą pracę trzeba bardziej sie postarać niź skończyć pierwszy lepszy kierunek studiów. I przede wszystkim trzeba wiedzieć czego się chce, jaka praca byłaby dla ciebie interesująca?

Widzieliście już "Ostatnią rodzinę" ? Mnie ten film zniszczył. Świetnie zagrany, choć może rola Tomka trochę przeszarżowana.

Ciekawe jest to, że jak na razie w tym wątku poza mną wypowiedzieli się sami mężczyźni. NN4V, przeczytaj uważnie mój post jeszcze raz. Chodziło mi o ogólnie panujące przekonanie, a nie o moje osobiste poglądy. Być może był czas, że w coś takiego uwierzyłam, jednak nie mogło to trwać zbyt długo. Skoro tyle kobiet jest o tym święcie przekonanych, to coś w tym musi być? Jednak rzeczywistość szybko to zweryfikowała.

Jest wątek o relacjach z kobietami, czas na wątek o relacjach z mężczyznami. Zauważyłam, że panuje ogólna opinia, że faceci są bardziej prostolinijni, mniej fałszywi, szczerzy, że prędzej należy facetowi zaufać niż kobiecie, bo nikt tyle sobie nie wyrządzi krzywdy co właśnie kobieta kobiecie. Nie zauważyłam tego. Na mojej drodze spotkałam sporo mężczyzn równie falszywych co baby, nie mających odwagi niczego powiedzieć wprost, skarżących się m.in. na moją osobę po kątach, obgadujących innych jak przekupki na targu, mistrzów nadwornych intryg i manipulacji. Nie wiem skąd te przekonania o moralnej wyższości faceta nad kobietą. Chyba żyję w jakimś równoległym świecie, z którego was pozdrawiam. Tu też nie jest wesoło, ale przynajmniej wszyscy są po tej samej walucie, złej walucie.

Czuję niemoc, totalną niemoc, od paru dni nic nie mogę zrobić, znowu się pogrążam w chaosie, czuję lęk w każdej cząsteczce ciała, nie wiem przed czym, nie wiem po co. Żałosne jest to moje życie. Jest mi strasznie smutno.

[videoyoutube=QUEuajM4Geg][/videoyoutube]

[videoyoutube=DtB3bFQ0u_0][/videoyoutube]

I myślę właśnie, że dążenie do tej bliskości sprawia, że stajemy się łatwym celem dla wszelkiej maści manipulantów, którzy trochę tego ciepła nam dadzą, ale wyrządzą nam jeszcze większą krzywdę.

Mam wrażenie Michellea, że większości ludziom takie powierzchowne relacje wystarczą, po za tym chyba wraz z wiekiem większości osób przestaje zależeć na jakiejś większej zażyłości, bo jakoś swoje życie już ułożyli. A ci co zostali sami na lodzie, no trudno, muszą sobie radzić sami. Czasami się zastanawiam czy przypadkiem nie wymagam zbyt wiele od ludzi, bliskości której nie mogą mi dać. Może nikt normalny do tego nie dąży.

Tak sobie myślę, że w tym dojrzewaniu bardzo przeszkadza poczucie niespełnienia, że nie wykonało się czegoś na co był czas, który minął, że coś nas ominęło. Ja mam ciągle takie uczucie. Lata płyną, a wiele rzeczy w moim życiu stoi w miejscu. Miałam już nie wracać na to forum, ale w końcu znowu do mnie dotarł spadek nastroju i chaos w głowie, wszystko co najgorsze no i ...wróciłam wraz z halnym.

[videoyoutube=Gal-S-DuZ7E][/videoyoutube]

Czuję, że między mną a innymi ludźmi jest mur nie do przebicia, przez który nigdy nie doczekam się szacunku ani własnej rodziny. Nawet tutaj na forum czuję, że nie potrafię się z nikim dogadać, piszę sama do siebie. Tak na prawdę gówno kogo obchodzi twoja wiedza, doświadczenie, prawda czy nie prawda, każdy bada tylko twoje granice, w jakim stopniu może ciebie zdeptać. Tylko to się dla innych liczy.

[videoyoutube=FQyiZiwklgw][/videoyoutube]

[videoyoutube=mSaTwMiZ6l4][/videoyoutube]

Ktoś kto podaje się za mojego "przyjaciela" a ciągle mnie oszukuje.

Dzisiaj skończyłam "Miłość w czasach zarazy" Marqueza. Piękny początek, piękne zakończenie, choć przebrnięcie przez całość momentami było trudne. Mimo całkiem fajnego zawartego humoru i poruszanych problemów, miejscami książka była dla mnie nużąca. Główny bohater o imponującej wytrwałości w dążeniu do celu, czasy, które uczyły cierpliwości i subtelności dla nas zupełnie nieznanej. I przede wszystkim bohaterowie pozbawieni lęków, które nie przesłaniają ich życiowych celów.

Moim zdaniem łatwiej o taki toksyczny związek w momencie, kiedy nie potrafimy walczyć o swoje granice. Prędzej czy później druga strona to wykorzysta, i nasza wolność zostanie nam "ograniczona" poprzez manipulacje. Jeżeli ktoś się w swoim życiu z najbliższego otoczenia się napatrzył na taki a nie inny model związku, albo sam tkwił w toksycznej relacji z rodzicem, to nic dziwnego, że później boi się ich zawierać. NN4V, zwyczajnie przyznaj, że chcesz wywołać kolejną g. burzę. Twój ton wypowiedzi jest agresywny, Na co to i komu? Dla przypomnienia - jesteś na forum, gdzie wiele osób przez lata przeżywała gehennę, nic więc dziwnego, ze mogą czuć się do wielu rzeczy zrażeni i że wiele rzeczy się boją. Pamiętam jak na innych wątkach zapewniałeś o swoim osobistym szczęściu. Skoro jesteś taki uszczęśliwiony i rozanielony to po co tyle czasu marnujesz na tutejsze złośliwości? Dla mnie jesteś zwykłym sfrustrowanym trollem.

zalezna/color], mają się domyślać? Strzelasz im fochy? Rozumiem twój gniew, z rodzicami mam to samo, jednak nic nie zdziałasz bez dialogu. Nawet jeśli ten dialog przejdzie w ostrą jatkę, czasem trzeba wykrzyczeć swoje racje.

Ostatnio czytałam " Szaleństwo psychiatry" Jehudit Hendel. Specyficzna narracja. Na początku nie mogłam się do niej przyzwyczaić i jak i do fatalistycznej wizji świata i samego zawodu psychiatry, który czuje się zupełnie bezradny wobec problemów swoich i pacjentów. Stwierdza, że odkrycia dotyczące wszechświata i fizyki kwantowej są żadnym wyczynem w porównaniu do odkrycia tajemnicy ludzkiej duszy... Poza pewnymi dla mnie nieprzekonywującymi wizjami, ciekawie pokazany problem wyobcowania, samotności wśród najbliższych i braku umiejętności czerpania radości z życia. Jedynie dla wytrwałych. :'>

mój dom mnie wkurza, wkurza mnie wszystko

Lucid Dream, jeżeli przeszkodą są tylko pieniądze, możesz spróbować z NFZ-tu. Myślę, że to byłby lepszy pomysł.

Ciotki, z którymi mieszkam, i nie mają wystarczających jaj by rozmawiać ze mną w cztery oczy, co ich boli na duszy, tylko wywieszają karteczki na tablicy informacyjnej zwanej lodówką. Ale jak chcą ode mnie cokolwiek pożyczyć to jakoś się mnie już nie bojom. Fałszywe mordy.

Bonus[/bi], trochę jakby z twojego ostatniego postu wynika postawa psa ogrodnika. W PRL było lepiej, bo wszystkim było tak samo źle. I co obchodzą ciebie ci inni, to co dla nich się liczy. To wszystko zależy od ciebie, jakie mity sobie pozwolisz narzucić. Jeśli dasz się temu wyścigowi zwariować, to już twój problem. Znam ludzi, żyjących bardzo skromnie, nie chodzą do restauracji co niedziela, jeżdżą starym gratem i potrafią się cieszyć życiem, swojej samooceny nie uzależniają od pieniędzy, bo liczy się dla nich zupełnie co innego. salir, to samo pisałam wcześniej.

[videoyoutube=_11uQVI21mQ][/videoyoutube]

pożyjemy, zobaczymy