cdn.

To co napisałeś to żadne wielkie odkrycie nie jest. Sorry, może za ostro napisałam, w końcu po to służy te forum, by wylewać oczywiste oczywistości. Jestem ciekawa co ciebie głębszego kieruje niż emocje, by pisać takie rzeczy, boża iskra?

nvm, skończ waść wstydu oszczędź

Jestem spostrzegana jako ostatnia idiotka. Nie wzbudzam w nikim zaufania.

[videoyoutube=FnJMuZ3F5oQ][/videoyoutube]

Skoro jesteś , jak to określiłaś " w tak poważnym stanie", to może lepiej przeczekać ten najgorszy moment. Nie wiem co, cię tam spotkało i jaka panuje tam atmosfera. Ogólnie unikanie wyzwań, obowiązków, problemów kojarzy mi się źle. Jednak po tak lakonicznym opisie sytuacji ciężko cokolwiek ci doradzić i stwierdzić, czy akurat opuszczenie miejsca pracy byłoby dla ciebie dobre.

Ja stres wcielam w życie, nie tyle z musu, no chociaż , można powiedzieć - z przymusu moich chorych schematów. Dzisiaj kolejny raz za to zapłacę. I boję się, że już za bardzo się do tego przyzwyczajam Odbieram go jako toksycznego, wrednego brata - żyć bez siebie nie możemy.

Dzisiaj wypełniłam mój plan samozagłady, idę spać - czas odpocząć, by móc się na siebie powściekać następnego dnia rano.

Tydzień temu śniło mi się, że jestem w jakiejś ogromnej szkole na planie centralnym. Stare budownictwo, betonowe podłogi, dużo światła padające albo ze starych niedomytych okien, albo z kafelek- gomułek. W środku boksy będące kolejnymi salami do ćwiczeń. Ja sama starsza niż w rzeczywistości, mam 40 lat i wygląd zaniedbanej pielgrzymującej turystki. Na chwilę zatrzymuję się w boksie dla skejtów, ale czuję się tam nieswojo i staro - idę dalej. Przemierzam kolejne piętra olbrzymiego budynku - na następnym jest jeszcze więcej światła, przypomina to wielki betonowy plac - ogólnie klimat tego trochę podobny do parku Szczytnickiego we Wrocławiu. Tam pełno rozbieganych dzieci i pilnujących ich zakonnic. Idę jeszcze wyżej - tutaj z kolei wycieczki też szkolnej młodzieży nieco już bardziej zdyscyplinowanej i podtyli, zaniedbani nauczyciele mówiący do nich po niemiecku. To piętro zbudowane było z metalowych pomostów. Nad nim - wielka kopuła ze spróchniałego piaskowca, z przedstawieniami buddyjskich powyginanych ciał. Nagle wśród dzieci i nauczycieli wybucha panika, opiekunowie coś krzyczą, wszyscy uciekają - każdy biegnie w inną stronę a ja korzystając z chaosu wspinam się na kopułę. Jest tam jakaś wyrwa , ja wspinam się po brzegu , który chwieje się pod wiatrem w jedną i drugą stronę, czuję że w każdej chwili mogę zlecieć, ale nie potrafię zejść już niżej. A później nie wiadomo skąd i jak - znajduję się na samym szczycie kopuły i z niej zeskakuję.

Nadzieja, że jeszcze,e uda się coś w życiu zmienić. A kiedy tej nadziei. brakowalo - moi najbliżsi.

Też jestem tego ciekawa

[videoyoutube=TxVQAj3SdF0][/videoyoutube]

[videoyoutube=TxVQAj3SdF0][/videoyoutube]

Kontrast, obejrzałam - dla mnie było w tym więcej dramatu niż komedii, ale oglądało się to dobrze Dzięki

może ktoś z was poleci mi jakąś dobrą komedię?

próbowałam Dolinę Krzemową , ale jakoś nie przekonał mnie do siebie. Może gdybym bardziej siedziała w świecie info-korpo...

wkradłam się na czyjeś konto

Ktoś tu kiedyś to zapodał. I tak już u mnie zostało, że słucham od czasu do czasu. [videoyoutube=YrJzyEkBTYU&t=2985s][/videoyoutube]

Steviear, dla mnie święta to też przykry obowiązek. Zwykle muszę po nich trochę ochłonąć, by wrócić do równowagi. Sorry ja12, ale może właśnie tak jest? Na pewno nie wiesz co dana osoba miała na myśli?

ofi[c/color], psycholog zrozumie, przynajmniej dobry psycholog, ale oczywiście nic na siłę. On ma za zadanie pomóc ci żyć właśnie z tymi rzeczami, których nie możesz wyeliminować. Ja nigdy nie mogłam też liczyć na zrozumienie ze strony najbliższych, nie z powodu ich złej woli, ale jakby nie byli w stanie wyjść ze swoje punktu widzenia Jak nic z tym nie zrobisz, to będzie coraz gorzej z twoim stanem. Jakie inne widzisz rozwiązanie?

w sumie to chciałam odpowiedzieć na pytanie, a nie zadawać kolejnego. Nie lubię świąt i już stąd wychodzę. Nie będę wam psuć zabawy.

Święto ziemniaka Czy słuchasz radia?

Pomyślałam, że tak, ale skoro nie to zwracam honor.

dla kontrastu

Tella, przeczytałam ten wątek z ciekawości i nadmiaru czasu, wiele osób się wypowiedziało na ten temat, dało ci konkretne wskazówki. Czy z którejkolwiek skorzystałaś? Jeśli nie to po co piszesz, po co się pytasz? Jest wiele literatury na temat toksycznych związków, roli ofiary i kata. Warto abyś się w to zagłębiła. Wtenczas byś wiedziała, dlaczego tak łatwo o kolejny nieudany związek. B2 chodziło o to, że kolejny raz wróciłaś do tego samego dziada, więc jak najbardziej wiedziałaś na co się decydujesz.

Efekt ruskiej zimy - aż sobie wygoglowałam. Pamiętam jak miałam zajęcia z pewną panią psycholog, i potwierdzam, że źle się czułam w jej towarzystwie. Bałam się, że ciągle mnie analizuje .