Aurora002

Najważniejsze jest zdrowie psychiczne, zadbaj o nie, skup się na nim. Lata w edukacji zawsze można nadrobić Mojego brata też w trakcie edukacji zaatakowała nerwica lękowa, jest kilka lat do tyłu, ale chodzi do szkoły wieczorowej, za rok ma maturę. Chciał wrócić do szkoły, jak już się czuł lepiej, jak przepracował wszystko na terapii... Wiem, że to trudne, ale spróbuj się tym tak nie przejmować, dla równieśników to moze być szokujące, ale z perspektywy starszej osoby powiem Ci, że to nieistotne kiedy i jak zdasz i na jakim etapie szkoły się zatrzymasz. Zadbaj o siebie!

No to u mnie podobnie, że czuję się lepiej i mogę normalnie funkcjonować, ale czasami jestem przygnębiona i zestresowana... Wydaje mi się, że to jest taki trudny moment, bo uboki puściły, ale tabletki wciąż jeszcze nie działają w pełni więc ma się wrażenie takiej beznadziei, że nic się nie zmieniło i nic się nie zmieni. A na noc mam tabletki nasenne, które muszę powoli odstawiać, wiec nie wiem jak będzie ze spaniem Mój ulubiony efekt uboczny to ciepłe stopy i ręce - zawsze były lodowate, więc teraz się jaram tym ciepłem

Hej Lucy, jak idzie? Uboki już przeszły?

Poznań: 200 zł za pierwszą, długą wizytę, czas oczekiwania - kilka dni. 150 za kolejne. Pani przyjmuje też na NFZ i idę do niej, ale dopiero w połowie czerwca (czas oczekiwania - dwa miesiące). Na pierwszą poszłam prywatnie z racji czasu no i tego, że zostałam porządnie przeanalizowana. Ciekawa jestem, czy zmienia się jej podejście względem pacjenta, gdy przyjmuje na NFZ.

Lekarka zaleciła mi brać rano, bo pytałam, przy śniadaniu. Nie wiem, czy jest jakiś powód, ale wolę jej słuchać w tym aspekcie Powiedziała, że lek będę brała 3-6 miesięcy, trochę krótko, no ale zobaczymy Miałam w sumie podobnie jak Ty, że juz sobie nie dawałam rady i potrzebowałam pomocy, a i tak byłam sceptycznie nastawiona do leków... ale na szczęście zmieniłam zdanie, jak sobie uświadomiłam, że nie wytrzymam dłużej.

Kasztanek94, dzięki za wypowiedź, myślę że mocno mnie i Lucy86 uspokoi Ja mam już słabsze uboki, myślę że lęk generalny się zmniejszył ale incydentalny lęk jest wciąż silny, czasami mnie atakuje mocno panika. No i po wzięciu tabletki jestem mega zmęczona, boli mocno głowa i nie mam na nic siły, więc wszystkie najważniejsze rzeczy robię rano, przed śniadaniem No i też mi się pocą ręce i mam spowolnioną akomodację oka. Na razie jestem pełna nadziei, jeśli chodzi o leki, wystarczy że nie czuję napięcia w sercu i już chce mi się tańczyć.

Ale robilaś sobie badania w tym kierunku i jak rozumiem, borelioza została wykluczona?

Dla mnie to brzmi, jakbyś był jej pierwszym pacjentem a ona nie miała kompletnie żadnego doświadczenia. Nie uważała na zajęciach, czy coś. Mnóstwo rzeczy, które powiedziała, dla mnie są nie do przyjęcia. Ja bym naprawdę zrezygnowała. Dla mnie kryterium oceny psychologa jest to, czy ten psycholog mi pomaga. Nawet jedna sesja potrafiła sprawić, że czułam się lepiej. Ostatnio lekarka mi nawet powiedziała, że mają taką zasadę. A kilka miesięcy pracy? Kurczę, praca nad lękami nie jest tak przeraźliwie trudna, żeby po takim czasie mieć zerowe efekty... ^^"

Byłaś u psychiatry, dostałaś leki, więc robisz co trzeba Teraz cierpliwie czekaj, aż zaczną działać i pamiętaj, że dobranie odpowiedniej dawki i leku trochę trwa. Możliwe, że masz jakieś lękowe zaburzenia, które do tej pory udało Ci się tłumić (nawet nieświadomie) a ostatnie wydarzenia zadziałały jak wyzwalacz. Najlepiej, jeśli udasz się również do psychologa, opowiesz mu o sobie i on uzna, czy potrzebna jest Tobie psychoterapia. Powodzenia

Mi powiedziała lekarka, że mogę po 6 albo 8 dawkach zwiększyć. Te lęki chyba każdego dnia są coraz mocniejsze... ale ja to widzę tak, że organizm musi się przyzwyczaić, przerobić to, a potem będzie dużo lepiej. Chyba miałam taki przedsmak pierwszego dnia, jak przez kilka godzin czułam się wspaniale, żadnego ciężaru w sercu, nosiło mnie żeby robić rzeczy no i od razu humorek lepszy. Mam nadzieję, że tak właśnie będzie. Ach, super będzie to mieć już za sobą

No niepotrzebnie Chyba bałam się, że Pani mi nie pomoże. Ze mi powie, że mam sobie poradzić bez leków, a ja nie mam pojęcia jak sobie mogę poradzić bez leków. I tu nie miała wątpliwości, że jestem w takim stanie, że muszę je brać i odciążyć organizm. Z drugiej strony bałam się, że każe mi brać i nie wytłumaczy, czemu, że postawi jakąś wymyśloną diagnozę i na jej podstawie da mi proszki. Następną wizytę mam dopiero 19 czerwca, bo już na NFZ, tak też przyjmuje. Jest trochę niezadowolona, bo późno, ale jeśli lek się okaże niewystarczający to znowu wbiję na prywatna wizytę, a jak będzie ok, to już będę korzystać ze służby zdrowia. Na NFZ jest 15 minut, trochę mało na wywiad, ale zgodnie z tym, co piszesz, przewiduję, że kolejne wizyty będą krótkie - że wpadnę, pogadamy chwilę i pójdę

Na razie 5mg przez kilka dni, potem mam brać 10mg, na nerwicę lękową. Widziałam, że to minimum. 3 dawkę właśnie wzięłam. Ogólnie w ciągu dnia mnie niesamowicie boli głowa, no i wciąż mnie atakują lęki, tak naprawdę mocno. Ja mam teraz w ogóle PMS więc to się nieźle nakłada Teraz też czuję niepokój i chyba zaraz się schowam pod kołdrę... A jak u Ciebie?

Albo może jeszcze nie nauczyłaś się tego nowego trybu studiowania? Ja byłam świetną studentką, później. Pierwszy rok to była pomyłka jakaś, pamiętam jak szczęśliwa uczyłam się na pierwszy egzamin, taka dumna że wiem tyle rzeczy... I dostałam ledwo 3 Próbuj jeszcze Powodzenia Najważniejsze, żebyś kierowała się tym, co Tobie najbardziej odpowiada.

Dołączam do team esci, jestem kilka godzin po wzięciu pierwszej dawki, no ciekawe jak będzie. Na razie czuję jakby wielkie imadło ściskało mi mózg Obstawiałabym nowy lek, nie mam tego teraz, ale kojarzę to uczucie np. z brania antybiotyków.

Ja studiowałam kompletnie bez sensu i robię zupełnie coś innego teraz. To urocze, jak starsze pokolenie wciąż wierzy, że studia to jest absolutna konieczność i dzięki temu ich dziecko spotka prestiżowa przyszłość. Ehm, nie Jak skończysz studia, to pracodawcy będą się czepiać, że nie masz doświadczenia. Mam znajomych na/po filologii angielskiej, wszyscy pracowali w trakcie studiów, kierunek jest faktycznie bardzo ciężki, oni są świetni z tego angielskiego. Jeśli nie dajesz rady, to zawsze warto porobić różne certyfikaty z angielskiego, bo to dobrze wygląda w CV, a wykształcenie wyższe sobie zrobić na czymkolwiek. A siostra co robi? "Prawie ukończyła" tzn. że jeszcze studiuje, czy że rzuciła w trakcie?

W sumie to się bardzo cieszę, bo poszłam prywatnie, Pani mocno przeanalizowała mój specyficzny stan, przeprowadziła wywiad i trafnie mnie oceniła. Czuję się taka zrozumiana... Doskonale wiedziała, co się ze mną stało. Mam escitil na początek, 10 mg

Dla mnie chorobliwa zazdrość bierze się z lęku i niemożności zaufania no i z niskiego poczucia własnej wartości. Jeśli nie jest w stanie przestać Cię atakować pod tym kątem, to znaczy że sam musi to okropnie przeżywać w środku i ciągle boi się, że go skrzywdzisz. To jest do przepracowania, ale on musi chcieć sobie pomóc na terapii. Jeśli planujesz z nim rodzinę to go wyślij do psychologa, żeby o tym pogadać. Albo idźcie razem na jakąś terapię par. Ważne, żeby zrozumiał, że nie musi się bać niczego z Twojej strony i może spokojnie Tobie zaufać.

Jasne, nie chciałam żeby to zabrzmiało jak czepianie się i spodziewam się tutaj spoilerów, to nie była generalna sugestia, tylko takie pytanie moje prywatne na teraz Ale to w takim razie powstrzymam się od czytania jeszcze przez chwilę a potem dołączę do Waszej dyskusji

To faktycznie kiepsko Boli, jak inni tego nie rozumieją. Dziękuję Wam za odpowiedzi, wiem już że dla bezpieczeństwa pozbędę się z domu kilku rzeczy, które ostatnio rozważałam jako potencjalne narzędzia. Na mnie to na razie działało - jak nie było czym, to się jakoś powstrzymywałam. No i zobaczymy jak się będę czuła, może to dmuchanie na zimne, ale lepiej się przygotować...

Ostatnio przemawiają do mnie krótkie sitcomy-komediodramaty, takie na 20-30 minut, które o dziwo mają do powiedzenia bardzo dużo mądrych rzeczy o życiu. Zakochałam się w "One day at a time", w którym główna bohaterka cierpi na zaburzenia psychiczne związane z PTSD (depresja, lęki), sąsiad jest na odwyku alkoholowym, córka jest homoseksualna. A przy tym serial jest niesamowicie ciepły, pozytywny i zawsze się tak dobrze kończy. Naprawdę warto zobaczyć. Porusza tematy trochę głębiej, nie wystarczy, że córka jest LGBT, ale ma w związku z tym różne problemy i przeżycia, które świetnie się ogląda. "Kominsky method", też świetny, cyniczny, krótki serial o wyzwaniach starszych ludzi Z takich mniej ambitnych, ale wciąż to uwielbiam Grace and Frankie (przyjaźń między Tomlin a Fondą - złoto), czasami wali stereotypami, ale uwielbiam taką inną perspektywę Fajne okazało się również "Good Place" no i cudowne "Brooklyn 9-9" (w którym relacja między pewną parą bohaterów jest najwspanialszą relacją jaką widziałam w serialu). Wszystko jest na Netflixie Lilith, mam prośbe, zanim napiszesz coś o GOT, możesz to jakoś nagłówkiem oznajmić? W stylu GOT spoiler? Zamierzam oglądać wszystko naraz, jak się skończy, mojemu mózgowi będzie łatwiej omijać wpisy jak zobaczy taki nagłówek Dzięki

A ja mam takie pytanie. Czy jak zaczynaliście brać leki to nasilały się u Was tendencje do samookaleczania się? Prawdopodobnie czeka mnie okres przystosowawczy do brania antydepresantów, a wg ulotki te pierwsze tygodnie mogą być niebezpieczne, kiedy pojawią się myśli samobójcze i samookaleczanie u osób, które to mają za sobą. Dobrze. Ja ostatnio nie kaleczyłam się, bo nie mam w domu niczego, co by się do tego nadawało. Amos, tak sobie czytam o Twojej sytuacji i to dobrze, że tu piszesz. Mnóstwo osób dobrze Ci radzi. Nie chcę nikogo obrażać ani generalizować, ale dosyć często rodzice kompletnie nie akceptują pragnienia leczenia się u dzieci. Nie trafia to do nich. Dla Twojej mamy, jak pójdziesz do szpitala, to nie będzie dbanie o zdrowie. Starsze pokolenie często tego nie rozumie. Mojemu ojcu jest niesamowicie przykro, że ja i młodszy brat chorujemy, deklarował chęć pomocy, ale jak go poprosiłam o wsparcie finansowe na psychologa - to miałam półgodzinną tyradę, jaka jestem niesamodzielna i naiwna. Lepiej nie pytaj takich osób o opinie czy rady, podejmij decyzję samodzielnie, a oni powinni się do niej dostosować.

Dla mnie orientacja seksualna jest płynna, może zmieniać się lekko z czasem (zwłaszcza na skali biseksualności), kształtować się, nabierać intensywności z jednej lub drugiej strony. Przeszkadza Ci to? Dużo osób jest biseksualnych, choć nie wszyscy mają biseksualne doświadczenia, nie ma obowiązku definiowania się Jeśli potrzebujesz etykietki, to masz jeszcze bi-curious i heteroflexible

W piątek mam trzeci raz w życiu "pierwszą" wizytę i się stresuję. Do tej pory jechałam na psychoterapii z psychologiem, teraz pierwszy raz czeka mnie prawdziwa, sześćdziesięciominutowa wizyta u psychiatry. Najbardziej się boję, klasycznie, że lekarka uzna, że nie potrzebuję żadnych leków. Ale jak obiektywnie patrzę na swój stan to ech, potrzebuję... Ciekawe, co dostanę.

Prawdopodobnie zacznę łykać lit, z innych powodów, jak rozumiem nie wchodzi w konflikt z lekami antydepresyjnymi, skoro bierzesz je jako wspomagacze? U mnie nie depresja, a nerwica lękowa.

Osobom, które próbowały jogi lub medytacji ale średnio im wyszło, polecę jeszcze Tai Chi Ja z powyższych nie dałam rady utrzymać motywacji i mam wrażenie, że moje ciało tego nie lubi. Zwłaszcza jogi. Czuję wzrastającą irytację, jak ćwiczę. Z Tai Chi też średnio, jeśli chodzi o motywację, ale jest to zupełnie inny rodzaj ćwiczeń i dla mnie - strzał w dziesiątkę. Niektórzy nazywają to medytacją w ruchu. Chodzi o specjalne poruszanie ciałem i oddychanie, polecam spróbować albo chociaż zobaczyć, co to jest. Może akurat do kogoś trafi? ^^ Jest trochę tutoriali na youtube, ja korzystam z filmików takiej użytkowniczki - taiflow. W niektórych miastach też mają szkoły i zajęcia z tai chi. Zgodzę się z AngelOfDarkness, że warto włączyć te wszystkie działania. Podoba mi się taka teoria, że ludzie dawniej spędzali mnóstwo czasu na świeżym powietrzu, pracując, polując i że teraz nie jesteśmy w stanie im dorównać i nasze ciała nie mogą się w pełni przystosować do tego nowego, siedzącego trybu życia. I że mamy dużą potrzebę aktywności fizycznej. Problem w tym, jak się jest aż tak bardzo znerwicowanym, że nie jest się w stanie nic zrobić... Czasami trudno się przemóc i zacząć. Ale warto. Taką aktywność fizyczną warto przeplatać właśnie jakimiś dalekowchodnimi technikami medytacyjnymi, do tego nieprzetworzona dieta pełna warzyw, rezygnacja z używek. To pomaga.