nieprzenikniona

Oby bez tej nadzieji byłoby ciężko

Wcześniej też miałam sporo przejść, chyba ciężko od razu trafić na właściwe osoby, ale bez próbowania nie da się o tym dowiedzieć życzę Ci aby obecna lekarka i terapeutka też były już tymi „trafionymi”.

Nadal bywa, ale chyba z mniejszą częstotliwością i mimo wszystko udaje się zawsze to jakoś przeczekać. U mnie problemem jest to, że mogę się zabić „przez przypadek”… tzn. mała rzecz potrafi urosnąć do takiej rangi, że dzieli mnie już tylko krok od runięcia w przepaść. To nie są długofalowe myśli samobójcze, snucie planów etc. To kilka chwil i zaczynam czuć, że jedyne co muszę to muszę się zabić.

Myślę a nawet już jestem pewna, że dobrze dobrane leki to podstawa, zwłaszcza podczas intensywnej terapii. Bez leków to już dawno byłabym w ziemi. Ja mam psychiatrę w tym samym miejscu co terapię i też terapeutka konsultuje się czasem z moją lekarką (i na odwrót) dzięki czemu leczenie jest bardziej kompleksowe…dla mnie to kluczowa sprawa i nie wyobrażam sobie innej możliwości. Swoją drogą też mam ostatnio jakiś zjazd w dół…chyba będę prosić o nowe leki (tzn jeden nowy lek) bo czarno widzę swoje możliwości przeżycia jeśli całkiem zejdę z Wenlafaksyny. Znowu wpadam w anhedonię, nie czuję żadnej przyjemności z niczego, to tak jakby ktoś nagle zgasił mi światło…

Gdybym była samotna to nie wiem czy bym jeszcze żyła…więc wiem doskonale o czym mówisz i nie będę Cię pocieszać bo nie umiem jedyne co mogę napisać to, że mniej więcej wiem jak to jest z tym co Ci jest i trzymać kciuki abyś znalazła jakąś motywację do przetrwania…

Tak mam dobre życie to na zewnątrz ale w głowie nadal syf, niestety traumy jak pewnie wiesz to nie coś co mija/ a wiele z nich rozgrywa się tu i teraz , chociaż tylko w głowie (nadaję pewnym rzeczom takie samo znaczenie i przeżywam tak samo jak wszystkie najgorsze rzeczy w moim życiu). Mimo wszystko dopóki można walczyć to trzeba próbować, poddać się można zawsze…ale wtedy już nigdy nie sprawdzisz czy mogło być inaczej…a podobno dopóki trwa życie to zawsze jest nadzieja… ja już po prostu nie wierzę, że da się z tego wszystkiego wyleczyć, raczej na terapii staramy się pracować nad tym aby to wszystko sprawiało finalnie jak najmniej bólu, aby było do wytrzymania… dysocjacje są niestety okropne ale to po prostu bardzo mocny mechanizm obronny, jedyny w danym momencie dostępny, no i zdecydowanie odkąd biorę neuroleptyk to bardzo osłabły. A Ty bierzesz jakieś leki?

Obecnie od lutego Aripiprazol 5mg i schodzę z Wenlafaksyny ale raczej czarno to widzę (zejście z Ssri/ SNRI w ogóle). A tak ogólnie to wiele leków za mną, najdłużej brałam seronil ale przestał działać.

Ja mam też coś co przypomina dysocjacyjne zaburzenia osobowości, może nie aż tak jak w opisywanych w książkach przypadkach ale dość często zmienia mi się wszystko o 180 i nie zawsze jestem w stanie przypomnieć sobie siebie w innych stanach niż tym który mam w danej chwili. Przez to tygodniowe przerwy to było jak zaczynanie terapii za każdym razem od nowa. Teraz najdłuższe przerwy to 2 dni i zdecydowanie łatwiej o kontynuację, chociaż często i tak z dnia na dzień zdarza mi się całkiem zmienić i odbierać świat już zupełnie inaczej.

Jakoś tak wyszło, przy dwóch sesjach przerwy były za duże aby zachować ciągłość (mam z tym problem). Generalnie nawet teraz tak często zmieniają się moje stany, że zachowanie ciągłości bywa bardzo trudne.

Chodzę na terapię 3x tyg, biorę leki (w sumie co 5-6 tyg jestem u psychiatry). Oddziały nie wchodzą w grę bo praca, dzieci etc. Jakbym jeszcze wypadła z normalnego życia to już w ogóle straciłabym motywację do leczenia. A lata temu byłam na 3 mc oddziale zaburzeń nerwicowych i osobowości i na dłuższą metę nie podziałało.

Ale na to, że „wyrosnę” z bpd raczej nie mam już szans

38

Był ktoś z Was na Abilifi w niskiej dawce (5mg) jako monoterapii? Schodzę z SNRI i moja lekarka chce mnie zostawić tylko na aripiprazolu, ja mam obiekcje bo już poleciałam w dół (anhedonia) na 75mg wenli a zwiększenie aripiprazolu okazało się koszmarem (sedacja). Ewentualnie wchodzi w grę aripiprazol plus stabilizator jakiś ale chce mi całkiem wyłączyć SSRI/ SNRI

Wg mojej lekarki nadal mam bordera i to bardziej w kierunku psychotycznym niż neurotycznym. W sumie diagnoza jest mi już obojętna ale sama nie wiem czy da się to chociaż zaleczyć (wyleczyć to na pewno już nie patrząc na mój wiek). Póki co 3 lata terapii a i tak co chwilę kryzysy, chyba najlepiej póki co zadziałał na mnie neuroleptyk.

Na bpd, dostałam po fazie psychotycznej.

Ja zwiększyłam sobie dawkę z 5 do 10mg bo przy odstawieniu wenli znowu spadek nastroju i ms. Muszę przyznać, że mnie wytrzepało jak po dragach. Pół dnia nie mogłam usiedzieć na tyłku. Ale wolę taki stan niż anhedonię i marazm. Na szczęście na mnie działa aktywizująco a o to min. mi chodzi.

Obolała

Ja finalnie schodzę z Wenli, póki co zejście ze 150 na 112,5 bez większych uboków. Odstawienie mam rozpisane bardzo wolne więc raczej nie spodziewam się rewolucji pod tym względem, jedynie martwi mnie czy nie polecę w dół, mam nadzieję, że sam arpriprazol da radę mnie utrzymać.

Fajny ten długi weekend w niedzielę „polatałam” na torze (kurs doszkalający technikę jazdy, płyty poślizgowe itp.), wczoraj grill u nas, dzisiaj u sąsiadów…czyli sezon grillowy rozpoczęty. Szkoda tylko, że czwartek już do pracy

Witam z nad morza, pogoda cudna więc zapowiada się fajny weekend

Dobra po miesiącu brania śmiem twierdzić, że ten lek postawił mnie na nogi, do tego zero skutków ubocznych. Wreszcie mam w głowię ciszę i tylko swoje myśli, dawno nie czułam się tak stabilnie.

To było krótkie party głowa do poduszki i impreza w innym wymiarze wreszcie 3 dni wolnego

pidżama party

Dzięki swoją drogą nie myślałam, że aż tyle mi to zajmie czasu a już tym bardziej, że będzie nadal tak ciężko o tym mówić bo chociaż temat krążył od dawna to nigdy nie nazwałam tego wprost.

Opowiedzenie na terapii o tym co faktycznie wydarzyło się w moim życiu (a raczej szybkie wyrzucenie tego z siebie) zajęło mi 2 lata i 9 miesięcy… ale cieszę się, że zrobiłam ten krok chociaż musiałam do tego dość mocno znieczulić się lekami…teraz oczywiście wcale nie jest jakoś lepiej (nawet momentami gorzej) ale jednak odczuwam też pewną ulgę.