Aktywne wątki (bez zabaw)

Sama zaczęłaś temat.

Witam Wszystkich serdecznie! Jestem Marek, mam 27 lat. Zawsze byłem i jestem ambitną i pracowitą osobą, przy tym jestem też bardzo porządny, poukładany i mam bardzo analityczny wręcz taki naukowy umysł - tak mówią inni. Niestety życie dawało mi wiele razy w kość. W okresie nastoletnim doświadczałem przemocy psychicznej i braku akceptacji rówieśniczej. Byłem też troszkę niezdarny ruchowo. Prawdopodobnie w wyniku bardzo skrajnego wcześniactwa, mimo którego rozwijałem się prawidłowo. Nie mam żadnych uchwytnych uszkodzeń mózgu - żadnych leukomalacji, poszerzeń komór, zaników kory itd. Później na początku okresu dorosłości rozwinęły się u mnie zaburzenia lękowe. Ten okres był naznaczony naprawdę trudnymi wzmaganiami z lękiem - miałem ciężkie napady lęku, zaburzenia snu i wtórnie też stany depresyjne. Leki i psychoterapia grupowa pomogły mi się z nimi w pewien sposób uporać. Jakby tego było mało, w tym czasie zmarła nagle moja mama oraz dwie ukochane babcie. W międzyczasie wykryto u mnie też nadciśnienie tętnicze. Na szczęście zaburzenia lękowe minęły po 5 latach. Jednak po ich ustąpieniu, po miesiącu pewnej ulgi pojawił się kolejny problem... Dopadła mnie niedoczynność tarczycy. Początkowo miałem objawy nadczynności, które łatwo było pomylić z dolegliwościami psychicznymi, jednak ja już od razu wiedziałem, że problem jest hormonalny. Blisko dziesięciu endokrynologów w prywatnej klinice zbywało mnie, z trudem wyszarpałem od nich lek hormonalny, który po długim czasie podniósł mnie powoli na nogi. W tym czasie też byłem zmuszony przerwać swoje wymarzone studia i pod presją taty wrócić do pracy. Pracę niestety miałem i mam nadal taką bardziej fizyczną i w zmiennym, nieprzewidywalnym tempie, co dla osoby z moimi problemami podobno jest niekorzystne. Teraz będę starał się o orzeczenie o niepełnosprawności w celu znalezienia pracy w odpowiednich (tj. bardziej przewidywalnych i mniej obciążających fizycznie warunkach). Sęk w tym, że z tym wszystkim muszę sobie radzić sam. Najbliższa rodzina (czyli mój tata) nie okazuje mi wsparcia emocjonalnego. Jest on osobą chłodną i czasem wręcz apodyktyczną. Co prawda, nauczyłem się z tym żyć. Jednak kiedy zacząłem tych większych obciążeń doświadczać, nie mając już zaburzeń lękowych zakłócających prawidłowe postrzeganie, przekonałem się o jego niedojrzałości emocjonalnej. Ja po terapii zawsze starałem się rozmawiać z nim szczerze i otwarcie, mówić mu jak się czuję, asertywnie się wyrażać. Zaś mój tata często, kiedy coś było powiedziane jakby nie po jego myśli, od razu reagował krzykiem, negacją albo nawet takim odwracaniem kota ogonem. Co prawda teraz relacja z nim mam wrażenie, że się poprawiła, ale no ta jego presja związana z moim osłabieniem chorobą somatyczną i jeszcze presja ze strony pracodawców doprowadziła mnie ostatnio niemal do granicy. Zacząłem mieć takie jakby objawy depresji - wycofanie społeczne spowodowane nagłym zanikiem odczuwania niektórych emocji, osłabione libido, a nawet poczucie braku sensu w życiu i najgorsze - myśli o śmierci. W czwartek idę do psychiatry, by wypełnił mi zaświadczenie lekarskie do komisji orzekającej o niepełnosprawności. Miałem już wcześniej te orzeczenie, jednak nie wydłużyli mi go, bo przez swój spadek wydolności nie byłem w stanie powiedzieć wszystkiego na komisji. Teraz już będę starał się o to na nowo. Oczywiście mam chęć by pracować i mieć własny zarobek, tylko po prostu z racji wciąż regulującej się niedoczynności tarczycy i pewnych problemów psychicznych z tego wynikających potrzebowałbym zatrudnienia w bardziej dopasowanych warunkach. Przede wszystkim podobno nie powinienem pracować ciężko fizycznie, na zmianach nocnych i w nieprzewidywalnych (tj. zmiennych) warunkach - tak się dowiedziałem od jednej osoby chorującej na podobne choroby do moich - endokrynologiczne i psychiatryczne. Poza tym intelektualnie jestem teraz 100% wydolny, mogę wznowić naukę. Chodzę też na siłownię, by móc trochę schudnąć i poruszać się dla zdrowia i kondycji. Mięśnie też mogę budować, bo kontrolowany wysiłek bez presji mogę wykonywać. Tyle dobrego. W najbliższym czasie będę chciał też skorzystać z psychoterapii indywidualnej. Mimo pokonania tych większych przeszkód, mam jeszcze parę takich można powiedzieć detali do przepracowania. Ale tutaj będę musiał już prywatnie, jednak jestem gotowy na poświęcenie swoich pieniędzy na tę ciężką pracę nad sobą w kamieniołomach Chętnie przeczytam wszelkie odniesienia Dziękuję każdemu, kto przeczytał moją długą wypowiedź

A już myślałam że dusza informatyczna.

"Spokój pojawia się wtedy, gdy nie zamieniasz swoich obserwacji w problemy" (c) James Clear

Dość rzadko to przyznaje ale tym razem przyznam że zgadzam się z @libed w całości.

W tym hiperlinku zostało wygenerowane prawo. Nic nie trzeba więcej robić w tym temacie. Nie piszcie już więcej, żeby nie było że prowokujecie "stalkerów" Podany link obejmuje wszystkie zgłoszenia, ZASADNE. żegnam. mateus @&

Wiem, że na kaffe sa i pewnie inaczej do tego podchodzicie. Mnie nie brakuje.

Ja nic nie prasuje.

Niedawno widziałem filmiki jak sadownicy palili ogniska żeby podgrzać trochę temp. :< smutne bo duże straty w sadach

udział w 34. Biegu Konstytucji 3 Maja w Warszawie i zrobienie całkiem niezłego czasu (jak na mnie)

Odzywał się do kogoś z Was albo na DC? To ważne

Siedzę w samolocie, zaraz odlatujemy do Manchesteru. Odwiedziłam rodzinę, było fajnie.

Nie bardzo pamiętam jak się czułam. To było tak dawno. Przyszły do mnie koleżanki i dostałam książkę o koniach. Miałam jeszcze imprezę w domu dla rodziny, ale chyba jakaś nudna była, bo nie pamiętam szczegółów.

Znany to mechanizm, który skutecznie poprawia humor: "Zakupy jako lekarstwo na smutki, samotność czy stres to powszechny mechanizm – nazywany z angielska retail therapy. Brzmi niewinnie, prawda? Niestety, dla wielu ludzi to nie chwilowa zachcianka, ale powtarzający się mechanizm – kosztowny emocjonalnie i finansowo. Dlatego jeśli kupowanie staje się twoim sposobem radzenia sobie z emocjami, warto się temu przyjrzeć". https://zwierciadlo.pl/psychologia/549352,1,zakupy-na-pocieszenie-przerwij-toksyczny-schemat---8-krokow-by-odzyskac-kontrole-nad-emocjami-i-portfelem.read W sklepach w tzw. galeriach handlowych często nie ma tak fajnego wyboru jak w internecie. Sklepy ogranicza metraż. Jeden radzi sobie z emocjami poprzez alkohol, fajki, seks, inny poprzez jedzenie, ktoś inny jeszcze przez sport. Można i poprzez zakupy.

No coś nie styka jestem pobudzona wstaje o 6 jak nie ja. Dzisiaj względny spokój ale dostałam alergii i mam katar. Zaraz wysmarkam mózg dusi mnie kaszel i bolą zatoki ale nic nie chcą mi dać. Na razie mam dobre samopoczucie ale nie chwali dnia przed zachodem słońca. Czekam za mama będzie o 15 razem z przyjaciółką moja. W końcu się poznają.

Rano źle ,teraz lepiej

Chciałem na Ciebie zagłosować, ale shadow wrzucił pracę w mroczniejszym stylu, który przypadł mi do gustu. Co do ankiety z głosowaniem, to nie wiedziałem jak ją zrobić w tym temacie, pewnie trzeba byłoby tworzyć nowy, a tego nie chciałem, zwłaszcza gdy nie jest to mój temat.

Nie rozumiem, ale jak to jakaś praca domowa, to czemu nie skorzystasz z pomocy AI? W Korei Południowej w większości firm na potęgę używają ChataGPT, Claude'a i innych modeli, już nawet osoba ekspercka typu dyrektor w momencie dylematu pracownika odpowie mu: "A pytałeś ChataGPT?". Tam co nie przejdzie przez AI, jest gorsze niż zweryfikowane przez ludzkie ręce. Tak będzie wyglądała i nasza przyszłość.

Nie przemawia do mnie logoterapia Frankla.

Terapia grupowa może być jakimś pomysłem, chociaż mam tu pewne inne trudności, wynikające często z przyczyn obiektywnych. Ja też wiem, z jakimi osobami łatwo nawiązuję kontakt i wiem, że one też potem to tak przeżywają – mają np. paznokcie obgryzione po same łokcie, bo ktoś się denerwuje kropką na końcu zdania czy czymś podobnym. Albo czują się osaczone, bo próbuję sobie tę osobę jakoś tak „przywłaszczyć”... Niby o tym wiem, ale zatrzymanie takich odruchów to masakra. Strasznie się męczę, boję się cokolwiek odezwać do ludzi – do tego już doszło. Mam skrupuły.

Verina pewnie widzi te cechy u siebie bo każdy człowiek ma rys narcystyczny ( jakieś cechy stricte z tego zaburzenia występują w każdym z nas, ale to nie oznacza narcyzmu ) Odpowiadając w temacie to moim zdaniem borderline, chad i ciężka depresja

Mam podobnie

Dzisiaj byłyśmy z mamą w sklepie RTV EURO AGD, oglądałyśmy ekspresy do kawy. Potem byłyśmy w sklepie Auchan, wybrałam sobie prezenty, które chcę dostać na imieniny: niebieskie trampki na lato, dwie podkoszulki z krótkim rękawkiem, jasnoróżowy błyszczyk do ust, krem do rąk i płatki kosmetyczne. Imieniny mam 4 maja.