Czy to choroba/zaburzenia czy po prostu chandra?

[Estrada]

Mój pierwszy post na forum, witam

Z góry przepraszam jeśli to nie ten dział, ale ten wydawał mi się najbardziej ogólny, a nie wiem gdzie się zwrócić z moim problemem. (Jeśli powinnam zapytać w innym dziale, to proszę modów o przeniesienie)

 

Od początku stycznia mam doła. Czasem jest lepiej, ale taki stan szybko znika i mam przez to jeszcze gorszy humor. Ciągle chce mi się spać i płakać. Poranne wstawanie to koszmar, nie tylko w dni robocze, także w weekendy. Wszystko mnie przytłacza, jakby wciska do środka, zamykam się w sobie. Obwiniam siebie o niepowodzenia swoje jak i innych, mam niską samoocenę, przejmuję się wszystkim (nawet błahostkami). Biorę do siebie wszystko, co mi mówią ludzie. Często zapominam o posiłkach, sprawach szkolnych, obowiązkach. Zazwyczaj leżę w łóżku z laptopem, który pozwala mi się oderwać od moich problemów. Stałam się ten niewrażliwa. Nie ruszyła mnie śmierć dziadka, czy mojego psa. Stało się to obojętne. Mało co sprawia mi przyjemność. Często myślę o tym, że nie chcę żyć. Łatwo mnie zdenerwować, co albo skutkuje kłótnią i płaczem albo od razu płaczem.

Powoli fiksuję, nie mogę wytrzymać sama ze sobą. Nie chcę zamartwiać rodziny moimi problemami. Co mi może być i czy mogę zrobić coś, aby sobie pomóc?

[fobia]

Estrada, witaj! Myślę , że jak na obniżony nastój to to trwa trochę zbyt sługo. Najlepiej wybierz się do psychologa, który postawi diagnozę i ewentualnie pokieruje Cię dalej, być może nie obędzie się bez terapii i leków.