minou

Zopisu faktycznie wyglada na to, ze masz jakies zaburzenia nerwicowe lub depresyjne. Lekarz rodzinny tez moze wypisac jakies lagodne leki antydepresyjne lub uspokajajace, ktore moga pomoc Ci dotrwac do wizyty u specjalisty. Na Twoim miejscu nie podejmowalabym zadnych drastycznych decyzji co do np. zwiazku, a jak nachodza Cie dziwne mysli, to sprobuj je zatrzymac i powiedziec samej sobie, ze to nie rzeczywistosc a choroba podsuwa Ci te dziwne rozwazania i ze zajmiesz sie mysleniem o tym, jak juz poczujesz sie lepiej. Sprobuj w miedzyczasie sie troche zrelaksowac, wyjsc na spacer, obejrzec jakas komedie, podobno tez rozne prace wymagajce manualnego zaangazowania, jak np szydelkowanie, kolorowanie tych specjalnych obrazkow do mindfulness itd wymusza koncentracje na czyms innym niz problemach i pomaga sie skupic i uspokoic umysl, niektorzy terapeuci zalecaja to pacjentom niespokojnym.

Hm ja nie do konca rozumiem, co masz na mysli, mowiac o temperamencie? W zasadzie nie wiem, czy wspolczesna psychologia nadal stosuje ten podzial na melancholikow itd? Jesli jestem w bledzie, to prosze sie nie krepowac i mnie poprawic Jesli chodzi o zaburzenia czysto neurologiczne, to teraz jest tego pelno. Co najmniej polowa dzieci moich znajomych chodzi na tzw "integracje sensoryczna". Ja mam corke nadwrazliwa i fizycznie i emocjonalnie i majaca jeszcze troche innych trudnosci czy tam zaburzen i moge potwierdzic, ze (u dzieci) cwiczenia majace na celu poprawienie przewodnictwa nerwowego i zmniejszenie nadwrazliwosci fizycznej bardzo pomagaja sie uspokoic - znika nadpobudliwosc, poziom stresu tez spada itd. Mysle, ze literatury na temat dzieci jest od groma, natomiast nie mam pojecia, jak to jest z doroslymi. Konkretnie cwiczenia polegaly np na pocieraniu calego ciala pod prysznicem dosc szorstka gabka, albo masowanie wnetrza dloni i spodu stop taka gumowa pileczka z wypustkami, albo zawijanie dziecka ciasno w koc jak taka "mumie" (tak w formie zabawy). To ma pomagac ukladowi nerowemu w uczeniu sie porzadkowania impulsow nerwowych pochodzacych z calego ciala. Co do cwiczen fizycznych, to mysle, ze maja one dwie bardzo wazne funkcje. Wszystkie cwiczenia, w trakcie ktorych robisz ruchy naprzemienne (np lewa noga - prawa reka) pomaga w integracji obu polkul. Uprawianie jakiegokolwiek sportu pomaga przelamywac wlasne slabosci, buduje hart ducha, zwieksza odpornosc na bol itd, poza tym podowuje wydzielanie endorfin, Tylko pamietaj, ze ciezkie cwiczenia z kolei bardzo moga obciazyc uklad nerwowy i zwiekszyc poziom kortyzolu. Co do genetyki, to sie chyba mylisz - ludzkie dna nie jest w stanie sie zmienic w trakcie paru pokolen. Raczej chodzi o setki tysiecy, lub nawet miliony lat. Dlatego np zwolennicy diety paleolitycznej twierdza, ze nie powinnismy jesc zboz, bo za krotko uprawiamy role, zeby sie przystosowac genetycznie do trawienia takiego pozywienia. A co do diety, to oprocz wysilku fizycznego jest ona bardzo waznym czynnikiem, wplywajacym na samopoczucie. Mozg ludzki potrzebuje wielu skladnikow, zeby funkcjonowac, wiele z nich dostarcza sie wraz z dieta. Np prekursorem serotoniny jest tryptofan, ktorego wchlanianie jest uwarunkowane obecnoscia (a raczej brakiem) innych bialek w tym samym posilku itd itp. Trzeba dbac by jest roznorodnie i zdrowo. Plus odpowiednia ilosc snu.

Czasem najprostszym wytlumaczeniem sennosci, kolopotow z koncentracja i uczuciem rozbicia itd jest przewlekle lekkie odwodnienie. Kiedys tak mialam, tez nie moglam np sie powstrzymac przed tym, zeby nie usnac, nie moglam tego kontrolowac, nawet jak np siedzialam w pociagu, to zasypialam wbrew swojej woli i okazalo sie, ze te objawy braly sie z tego, ze za malo pilam. Tak na pierwszy rzut zawsze dobrze przyjrzec sie diecie i stylowi zycia, bo np moja lekarka naszukala sie dlugo, co mi jest i dopiero jak dostalam infekcji pecherza i nerek i sie okazalo, ze przez dlugi czas nie pilam wiecej niz kubek herbaty dziennie, lekarka w koncu doszla do tego odwodnienia. Pozniej tez mialam troche klopotow z koncentracja, stresem, snem, zmeczeniem itd i tym razem sie okazalo, ze brakowalo mi witamin.

Dzięki za odpowiedzi, u mnie właśnie od dziecka było tak, ze lęk miał konkretną formę, np lęk przed ciemnością, hipochondria itd. Pozbyłam się tych cholerstw, ale wtedy pojawiło się to, co myśle jest lękiem wolnoplynacym. Na początku i ja i moja lekarka myślałyśmy, ze to umiarkowana depresja, zresztą brałam leki antydepresyjne przez dość krótki okres, ale na lęk nie pomogły, wątpię tez, żeby to była depresja, to ten cholerny lęk uogólniony. Co ciekawe, przy innych rodzajach nerwicy bezo lub hydroksyzyna dzislaly cuda, a teraz nie. Po hydroksyzynie mam napady złości a benzo mam wrażenie, ze w ogole nie działa (nie ma mowy o uodpornieniu na nie, bo wzięłam może 3-4 opakowania ponad 15 lat temu, potem nic, a od dwóch lat biorę tylko jak mam lecieć samolotem, jakieś 4-6 razy do roku, ale kiedyś czułam natychmiastowe zmniejszenie napięcia a teraz po prostu niewiele się dzieje.) na dodatek jak już wezmę to często dostaje lęku przed skutkami ubocznymi lub reakcją paradoksalną i cały efekt uspokajający diabli biorą

Immunoterapia jest bardzo obiecująca, ale wg statystyk działa w ok 50% przypadków, za to zdarza się, ze działa wręcz spektakularnie. Ale niestety wiele osób ma dużo skutków ubocznych. Moja znajoma jest po chemii i naświetlaniach (rak płuc) i była na immunoterapii, ale musiała ją przerwać, bo nie było efektów. Ale dla ok połowy pacjentów może to działać jak terapia-cud nawet w zaawansowanym stadium.

@maribellcherry dzięki, wszystko dobrze byliśmy na wakacjach i lot w tamtą stronę był nieprzyjemny pomimo xanaxu. Ale lekarka zaleca mi minimalne dawki przed lotem, wiec nawet nie wiem czy to coś działa. Za to lot z powrotem był naprawdę ok, od dawna nie byłam tak mało zestresowana w samolocie (tym razem na relanium ale nie wiem, czy to robi różnice bo niby xanax ma silniejsze działanie przeciwlękowe a relanium bardziej uspokajające, ale ja biorę tak małe dawki ze ich nie czuje chyba nawet). Jesli jesteście zainteresowani nowotworami (tak wiem, na pewno jesteście ) to naprawdę polecam książkę T.C Campbella „nowoczesne zasady odżywiania”. Książka jest ogólnie o wpływie sposobu żywienia na nasz organizm i zdrowie, ale dość dużo miejsca jest poświęcone nowotworom. Książka spodobała mi się, bo na moje oko nie jest napisana przez nawiedzonego szarlatana i w bardzo logiczny sposób przedstawia wnioski na podstawie 40 letnich badań. No i ma podejście całościowe, holistyczne, tzn. ze zdrowie psychiczne i fizyczne jest ze sobą powiązane i ze każdy aspekt stylu życia ma na nas wpływ. To jest o profilaktyce, a nie o leczeniu ale jest bardzo ciekawa. W pewnym ograniczonym stopniu tez uzasadnia zasadę działania metody dr. Gersona, choć w przeciwieństwie do niego Campbell nie uważa, ze sama dieta wyleczy raka, to metoda profilaktyczna.

A wręcz przeciwnie, w każdej książce o nerwicy te objawy są wymienione jako bardzo typowe. Bóle glowy, mdłości, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, uczucie omdlewania a także bóle żołądka, kołatanie serca, zimna i spocona skóra to są jak najbardziej klasyczne objawy, które występują przy nerwicy - czasem wszystkie na raz, a czasem tylko kilka. A czasem jeszcze inne dziwne, ja np miałam ciagle gorączkę przez pare miesięcy. I powtórzę swoją radę, żebyś jak najszybciej poszedł do psychiatry. Prawdopodobnie nic oprócz nerwicy Ci nie jest, ale najwyraźniej nie możesz przestać myśleć, ze jesteś chory a to jest poważny problem, który należy leczyć. Natomiast jeśli (choć szanse są nikłe) okaże się, ze jesteś chory na jakiś nowotwór mózgu lub inne zaburzenia neurologiczne, to wręcz tym bardziej powinieneś iść do psychiatry. W tym stanie, w którym jesteś, ryzykujesz ze po diagnozie wpadniesz w histerię, albo głęboką depresję. W ogole ludzi chorych na nowotwór często z automatu leczy się środkami przeciwdepresyjnymi i uspokajającymi - jeśli wiec uważasz, ze jesteś chory, to tez powinieneś mieć takie leczenie, na pewno nie zaszkodzi. I na marginesie, jeśli jesteś poważnie chory, to będąc w tym stanie psychicznym masz mniejsze szanse na wyleczenie, bo psychika, dobre nastawienie i odwaga grają ogromna rolę. Wiec jakby nie było - psychiatra się kłania. Serio to przemyśl, to pomaga.

Przepraszam, ze Ci to napiszę, ale Ty chyba po prostu bardzo chcesz, żeby się okazało, ze jesteś chory przecież jak na sile otwierasz szeroko oczy to obraz zawsze tak jakby drży albo robi się rozmazany, to się nazywa akomodacja serio powinieneś iść jak najszybciej do psychiatry.

Ja w ogóle mam nadzieję, że producenci niezdrowego żarcia, lobbujący za dotacjami, torpedując badania pokazujące, jak szkodliwe są ich produkty i opłacający własnych pseudo-naukowców, żeby udowadniali, ze olej palmowy jednak nie szkodzi a badania pokazujące, że miliony różnych E dodane do produktu złe wpływają na zdrowie „nie przedstawiają wystarczającego związku przyczynowo-skutkowego” kiedyś będą płacić ludziom ogromne odszkodowania tak jak firmy tytoniowe robią to teraz. A dopóki trucie ludzi jest całkowicie legalne, trzeba zachować zdrowy rozsądek. Starać się jeść nieprzetworzone produkty i najlepiej takie, które „pamiętają skąd pochodzą”. Tak na marginesie zostało udowodnione, ze dieta ma ogromny wpływ na leczenie depresji, a w szczególności zdrowa flora jelitowa, odpowiednia podaż kwasów tłuszczowych omega 3, oraz poziom witamin z grupy B i magnezu. Plus witamina D, którą najlepiej sobie dostarczać poprzez ruch na świeżym powietrzu.

Czy ktoś z Was cierpi na ten rodzaj lęku? Myślałam, ze to dość popularna forma nerwicy, ale nie ma przypiętego tematu o tym, wyszukiwarka też nie pokazała mi nic konkretnego. Jak nasilone macie objawy i czym zwykle się martwicie? Jakieś konkretne sytuacje nasilają Wam objawy? Macie jakieś swoje sposoby żeby zmniejszyć poziom lęku?

@Fabienka @ms99 Problem w tym, ze hipochondryk nie potrafi ocenić objawów obiektywnie i każdy jest dla niego uciążliwy. Bol głowy i karku od ledwo 2 tyg jest pewnie napięciowy, a inne objawy typu mdłości, zimne poty, problemy z koncentracja to typowe objawy paniki. Pamietam jak pobolewał mnie brzuch kilka tygodni. Nie był to ból który normalnie zaburzałby funkcjonowanie, ale dla mnie to była katastrofa! Myślałam o tym dniami i nocami, jak mnie zabolało w tramwaju w drodze do pracy, to od razu ze strachu miałam mdłości, kołatanie serca, zimna, blada i spocona skórę itd. Od razu zaczynałam myśleć, ze bladość, pot i przyspieszona akcja serca oznacza, ze mam krwawienie do żołądka i wpadam w szok z upływu krwi. Oczywiście gastroskopia pokazała, ze nic mi nie jest oprócz zgagi, objawy przeszły po 1 czy 2 dniach brania leku na nadkwasotę

@Heledore poczytaj może o sposobie żywienia, który nazywa się post przerywany. Tez chciałam pare kg schudnąć, ale to rozsądne jedzenie 5 razy dziennie nie działało kto ma czas gotować 5 posiłków i jeść je co 3 godziny? Poza tym jedząc cały dzień po trochu tak naprawdę byłam bardziej głodna. Post przerywany dla mnie jest idealny - naukowcy są zdania, ze nie jest niezdrowy pod warunkiem, ze nie jesz śmieci. W miesiac schudłam bez wysiłku 3 kg. Bez jojo.

Ja z roku na rok czuje się tu właśnie coraz lepiej, bo znam już bardzo dobrze jezyk, mam przyjaciół, wiem jak tu wszystko funkcjonuje. Doceniam możliwości rozwoju zawodowego itd, których w Pl bym nie miała, praca 8-16 bez nadgodzin, spokojne życie, rodzina w zasięgu 1,5 godz samolotem. Myśleliśmy tez o Kanadzie, ale to już duuużo dalej

@Lejdi tak jak @maribellcherry pisze, to lęk uogólniony, kiedy po prostu czujesz napięcie i dużo się martwisz - nie tylko o choroby, ale tez wypadki, pożary, kataklizmy, złodziei i morderców, przemoc itd itp. Teraz np w środę lecę na wakacje a ja nie lubię latać i czuję nieokreślony niepokój. na cytologię dostaję regularnie zaproszenie, jak raz po samobadaniu piersi miałam pewne wątpliwości, to dostałam od ręki skierowanie na usg i mammografie, tu jest gwarancja, ze nie będziesz czekać dłużej niż miesiac, a jeśli państwowy szpital w tym terminie Cię nie przyjmie, to musza znaleźć prywatna klinikę, także badanie miałam w przeciągu 5 dni od skierowania. Ale jeśli co chwila przychodzisz z czymś nowym, to przepiszą Ci psychotropy i wyślą na terapie zamiast wypisywać coraz to nowe skierowania. Tutaj było sporo afer, ze jak człowiek młody, wcześniej zdrowy to przegapia się objawy raka, bo „statystycznie to mało prawdopodobne”. Ale wiele się zmieniło. Co do diagnostyki to tak jak pisałam we wcześniejszym poście - w Pl chodzisz od lekarza do lekarza i zostajesz z wynikami sama a tu nad wszystkim czuwa lekarz rodzinny i może te wyniki poskładać w całość. Od momentu diagnozy nowotworu do rozpoczęcia leczenia nie może minąć więcej niż 28 dni, jest dostęp do najnowocześniejszych terapii. Mam znajoma, która wyjechała z Danii i od razu w Polsce zdiagnozowali u niej raka płuc. Powiedzieli, ze ma się szykować do grobu, ze nic się nie da zrobić. Udało jej się wrócić do Danii i tu dostała najpierw klasyczne leczenie, potem immunoterapię a teraz znów jakieś inne leczenie będą zaczynać. W Pl nie widzieli dla niej możliwości.

Może, ale ja mam nerwice odkąd pamietam, od bardzo wczesnego dzieciństwa. Wyjazd do Danii uratował mnie kiedy miałam okropny epizod hipochondrii. Wtedy po prostu się spakowałam i wyjechałam do DK na czarno wiedząc, ze nie mam ubezpieczenia, możliwości chodzenia do lekarzy a przez pewien czas nawet i internetu bo wynajmując mieszkanie na czarno nie dało się przecież wziąć umowy na siebie musiałam sobie radzić, stres był ogromny, ale hipochondria przeszła. Później, po urodzeniu dzieci, nerwica wróciła pod postacią lęku wolnopłynącego. Ale to, ze mieszkam w Danii, mi pomaga. Czuje się bezpiecznie, również finansowo, no i wiem, ze tu takie łażenie po lekarzach jak w Pl byłoby niemożliwe, zostałoby szybko ukrócone. W Polsce martwiłabym się bardziej.

Tak, zarówno trudne doświadczenia jak i przesadzanie z używkami (w tym alko) może być powodem pojawienia się nerwicy. Pytanie tylko, czy to aż tak ważne wiedzieć, dlaczego się to ma np terapia behawioralna w ogole nie skupia się na przyczynach. Pamietaj, ze musisz zachować spokój i rozsądek, jak pisała @maribellcherry racjonalizuj i przerywaj te dziwne myśli o chorobach. a co bromazepamu, to jeśli miałeś już problem z uzależnieniem od czegoś innego, to powinieneś porozmawiać o tym z lekarzem, bo benzodiazepiny są bardzo uzależniające. W ogole z tego co wiem, już się nimi nie leczy nerwicy stałe, tylko doraźnie. Nie możesz ich brać dłużej niż 2 tyg. Na dłuższe leczenie nadaje się np trittco.

Aha, a to ze czujesz się nieobecny itd to chyba derealizacja, tez klasyczny objaw przy nerwicy i depresji, tez tak miałam

Mam z tym spory problem od dawna, to klasyczny objaw przeciążenia/stresu. Mija po jakimś czasie jeśli człowiek zwolni tempo i nauczy się relaksować. Jeśli akurat nie ma możliwości zwolnienia tempa (np duży projekt w pracy) to trzeba wykorzystywać wolne chwile na relaks, wyciszenie, jak najmniej się martwić i stresować. Parestezje i bóle głowy tez możesz mieć od stresu

@patrycja03 a dlaczego się tak boisz wrzodów? Przecież w dzisiejszych czasach nawet jeśli masz wrzody, to weźmiesz na to antybiotyk i już. Kiedyś to się piło siemię lniane miesiącami i miało się ścisła dietę @PawelEnn to super! Da się wyzdrowieć, jasne, ale trzeba tez chcieć. Niektórzy próbują „mieć ciastko i zjeść ciastko” czyli z jednej strony niby leczyć hipochondrię, brać leki, ale z drugiej jeszcze trochę pochodzić po lekarzach i poczytać w Google a to trochę tak jakbyś na odwyku wódkę próbował zamienić na lekkie piwko. @ms99 mozesz normalnie brać jakiś Apap plus benzo. Nie mieszaj z sedatywnymi (alko, kodeina i inne opiaty) ale zwykła tabletkę od bólu głowy możesz wziąć. A tak na marginesie może masz po prostu zapalenie zatok? Cholerstwo jak się przypląta to potrafi trzymać miesiącami, powoduje bóle głowy, ucisk itd. Niekoniecznie ma się gorączkę czy mocny katar.

Ja rozumiem, ze przy nerwicy nie myśli się racjonalnie, ale tez bez przesady. Masz lekki/umiarkowany ból głowy bez innych objawów dopiero od dwóch tygodni, sam chyba rozumiesz, ze nie wyglada to na objaw guza mózgu. Brałeś jakiś Apap/ibuprom?

Podejrzewali zesztywniajace zapalenie stawów (Bechterew’s syndrome) ale prawie na 100% jest wykluczony. Za to stwierdzili, ze może to klasyczny reumatyzm, a przy reumatyzmie może być stan zapalny i w stawach i np. w jelitach. Plus to, ze mój mąż ma alergie od dziecka i stad te zaczerwienione oczy. Wiec niby wykluczyli, ale trzeba było na to spojrzeć całościowo. Czekają go dalsze badania, ale przynajmniej ma to jakiś sens, plan i kierunek a nie szukanie po omacku.

Masz racje a inna kwestia jest taka, ze w Pl brakuje centralizacji. Robisz badania, rozmawiasz z różnymi lekarzami, ale z wynikami zostajesz tak naprawdę sama. Nie ma osoby, lekarza, który spojrzałby profesjonalnym okiem całościowo i np wyłapał pewne prawidłowości i połączył je w coś sensownego. Tu jest tak, ze wszystkie wyniki, również te ze szpitali i ewentualnie prywatnych klinik, lądują u Twojego lekarza rodzinnego i on ma całą historię choroby i może Ci doradzić. Jeśli np widzi, ze robiłaś trochę badań i są niby w miarę w porządku, albo tylko trochę odstają od normy i każde z nich pojedynczo nie jest niepokojące, ale jako całość mogą sugerować jakaś chorobę? albo badania są ok, ale Ty jesteś bardzo spięta i zmartwiona, to może podejrzewać, ze np masz nerwice. Ale tez jeśli np widzi, ze masz takie i takie objawy ze strony układu nerwowego i pokarmowego i niby badania są w miarę w granicy normy, ale obraz objawów może być typowy np dla jakiejś choroby autoimmunologicznej, to podpowie Ci jakie dokładnie badania masz zrobić. Tak tez miał mój mąż, ze lekarz stwierdził, ze jego bóle kręgosłupa w połączeniu z problemami z brzuchem wyglądają jak choroba autoimmunologiczna i skierował go na badania na konkretny antygen, na stan zapalny w jelitach, na rezonans ze spirometria itd. Skąd człowiek, który nie jest lekarzem, ma wiedziec, ze te objawy razem są objawami jednej konkretnej choroby skoro boli Cię i brzuch i plecy i masz zapalenie spojówek?

@ms99 dam Ci nawet przykład - mój mąż ma bóle kręgosłupa od ponad 10 lat. On ma coś odwrotnego do hipochondrii - mianowicie wstręt do lekarzy wszystko samo przejdzie itd. Ale złapał go ból pleców i nie przechodził kilka miesięcy, mój mąż nie mógł przespać więcej niż 2 godz w nocy i budził się z bólu. Poszedł do naszego rodzinnego, wyłożył sprawę i rodzinny skierował go na tomografie kręgosłupa. I wiesz co? Rodzinny powiedział, ze on wysłał skierowanie, ale nie może zagwarantować, ze ono w ogole przejdzie przez system! Bo te skierowania są najpierw oceniane przez specjalistów pod katem ich zasadności i może być tak, ze skierowanie zostanie odrzucone. Także nie ma co aż tak narzekać na polską służbę zdrowia - jak dostaniesz skierowanie to masz je w ręce. A tutaj jeszcze może być tak, ze jakiś specjalista oceni, ze nie potrzebujesz tego badania, tylko wystarczy np fizjoterapia, siłownia i Apap. W moim przypadku tak było: miałam silne bóle żeber przez 5 miesięcy i nie dostałam skierowania na rezonans. Wysłano mnie za to na prześwietlenie, które wykazało, ze mam jakiś ucisk na nerwy w kręgosłupie i stad ból nerwów międzyżebrowych. Kazano mi po prostu wziąć się w garść i regularnie ćwiczyć mięśnie głębokie i tyle, do widzenia. mysle wiec, ze nasz system zdrowotny trochę sprzyja hipochondrii podczas gdy duński system wręcz jej zapobiega - każde skierowanie musi przejść i przez rodzinnego i przez system oceniający i jak Cię wyłapią ze swirujesz, to powiedzą Ci, ze dopóki nie pójdziesz do psychiatry i nie przejdziesz psychoterapii - zamykają kurek z badaniami

@ms99 Mi się właśnie wydaje na odwrót - w Polsce nie ma żadnego problemu ze zdobyciem skierowań i recept. A jak nie, to proszę bardzo, 100 zł - wizyta prywatna, 500 zł - rezonans. Ja teraz mieszkam w Danii i tu naprawdę trzeba wiele, żeby lekarz rodzinny skierował Cię gdzieś dalej. Prywatnie np reumatolog - 1600 wizyta. Rezonans - jakieś 3000. Owszem, zarabia się tu więcej, ale to i tak jest drogo! a co do objawów przez np 2 tyg - mi praktycznie ciagle coś jest. Potrafi np brzuch mnie bolec przez 2 miesiące, gardło przez wiele tygodni itd. Zawsze tak miałam, pisałam tutaj już, ze to chyba jakaś nadwrażliwość sensoryczna. @nerwa dokładnie tak jak piszesz - udowodniono ze na np odczuwanie bólu wpływa nasza psychika. Np jeśli myślisz, ze cierpisz na coś poważnego, to oceniasz sile bólu na wyższy stopień. Jak wiesz, ze nic Ci poważnego nie dolega to taki sam ból ocenisz jako dużo lżejszy. @Agis musisz porozmawiać ze swoim psychiatra, ale ciężko jest się dostać do szpitala. Moja teściowa, ze skierowaniem na cito, silna depresja i psychoza, nie dostała miejsca. Zadzwoniłam do dyrektora placówki i powiedziałam, ze jeśli nie znajda jej miejsca, to cała rodzina spakuje walizki i się przeniesiemy do nich na oddział, bo teściowa jest tak chora, ze sami od tego zwariujemy i w końcu ja przyjęli.

A nie przyszło Wam do głowy, ze te jakieś uciski w skroniach, zmęczone oczy, jakieś wrażenie w brzuchu, żołądku czy pęcherzu, jakieś lekkie zawroty głowy to nie jest po prostu coś, co każdy czuje od czasu do czasu? Tylko ludzie bez nerwicy nawet nie zwrócą na to uwagi? Ja właśnie spróbowałam świadomie przeskanować swój organizm i: dzwoni mi w uszach, pobolewa mnie lewe ucho, mam ciut zatkany nos, pobolewają mnie migdałki, pieką mnie lekko oczy, czuje tez delikatne mdłości, pobolewanie żołądka i kłucie pod prawymi żebrami. Gdybym się na tym nie skupiła, to bym na to nawet nie zwróciła uwagi. A nawet jeśli jestem lekko przeziębiona czy mam lekkie zapalenie pęcherza, to przecież to samo przejdzie