Cynthia

W sensie, że za lek? Kiedyś klozapol był za darmo ale to było lata temu. Przez ten czas podnosili cenę. Teraz nie wiem ile kosztuje, bo jak kupuję leki, to wszystkie i na zapas.

To już w ogóle hardcor, współczuję ci Biorę lamotryginę 200mg na dobę. Dobry lek. Pewnie niejeden który jest tak fotouczulający. Pamiętajcie, by dużo pić!!!

ja sobie obiecałam, że spać w dzień nie będę, ale ciągnie do wyrka. Nie wyobrażam sobie tych 40 stopni, które mają być w weekend.

Mi kiedyś pielęgniarka na oddziale powiedziała że my powinniśmy unikać słońca w ogóle bo słońce wchodzi w interakcje z lekami i jest to dla nas niezdrowe

Dziękuję mordki moje kochane! Remisja nie będzie trwała cały czas, ale cieszę się tym co mam i tym, co osiągnęłam. Było źle, pasy, pocięcie się ale wyszłam ze szpitala z podniesioną głową.

Czy to jest bezpieczne jeśli osoba nie choruje na cukrzycę?

A to nie lek na cukrzycę?

Nienawidzę upałów. Jestem osłabiona i kręci mi się w głowie. Zważcie też na to że bierzemy dużo silnych leków a to dodatkowo osłabia. Piję dużo, staram się bo ja w ogóle nie czuję pragnienia

Spoko xd

Za co dziękujesz?

To czas zająć się tym czasem, bo przecieka przez palce i w dobrej wierze zagospodarować go. Powolutku do przodu

Nie teściowa, a niedoszła. Wkurwiała mnie, bo wiecznie mnie oceniała, uważała za tą złą, chorą psychicznie i ciągnącą w dół swojego synka, na którego chucha i dmucha. Już pomijając, że synek też schizofrenik paranoik, ale synek nieskazitelny, chuj, że bez krytycyzmu w uzależnieniu za dużo spożywa clony, no ale to już nie mój problem. Teraz cieszę się, że tej jej mordy widzieć nie muszę. Dzięki ci Boże.

Siedzę i zdycham.

Rozwiniesz?

Uwielbiam ten moment, gdy latem usiądę pod drzewem, zamknę oczy i wsłucham się w szum liści, zapach parnego powietrza z nadzieją na deszcz. Te krople, co rozbijają się o okno, miarowo i z siłą pozostawiając mokre łzy na szybie. Ten odurzający zapach mokrej ziemi, po letnim deszczu który przynosi ulgę. Takie drobne momenty, których ludzie nie zauważają, pędząc za życiem, bez pokory, w tym wyścigu szczurów, krzywo założonego krawatu. Kiedyś medytowałam i to otworzyło mi oczy na te drobne gesty, które nam przyroda funduje. Niestety ludzie tego nie widzą, czują tylko smród spalin aut, krzyk i zawodzenie zgiełku w samym środku dnia na deptaku przy Starym Browarze. No ale cóż, ich strata.

Dobrze, czuję taką lekkość na duszy.

Ku lepszemu, ku lepszemu, bo świat pędzi, błąka się, a w samym środku ja. Wyszłam jednak wczoraj, mała zmiana planów była. Boję się, ale to taki duży świat, czy odnajdę siebie w nim? Czy jeśli odnajdę to zaakceptuję? Będę potrafiła pokochać? Ku lepszemu. Dużo myślałam jak byłam w szpitalu. Nauczyłam się spoglądać na siebie bez krytycyzmu a z lekkością i akceptacją. Ile to potrwa? Nie wiem. Na razie jestem w pełnej remisji i mam nadzieję, że utrzyma się to jak najdłużej. Wiem, że kiedyś znowu spadnie na mnie ten klosz zniekształcając moje poczucie rzeczywistości. Ale cieszę się, póki mogę. Bo czuję się całkowicie inną osobą. Z taką pustką w głowie, bez minizawałów, że zaraz bomba spadnie na nas wszystkich, zabije i świat pozostawi w zgliszczach. A więc wchodząc tutaj, żegnaj się z beznadzieją, bo przecież idziemy ku lepszemu życiu. Chociaż na chwilę. Chciałam wam wszystkim podziękować, za te słowa wsparcia, trzymanie za mnie kciuków, słowa miłe i wnoszące w moje życie nuty ciepła i miłości. Jesteście ZAJEBIŚCI! Buziaki, pozdrawiam i smacznej kawusi.

No ja zawsze się śmieje że jakby siostra wzięła raz leki które ja biorę to by spala cały tydzień

No mnie tak usypiają leki i nic już z tym nie zrobię raczej czasami popołudniowa dawka klozapolu mnie zmuli, a na drugi dzień jest ok i nie czuje senności. Nie wiem od czego to zależy.

Dokładnie. Ja pomimo moich kompleksów jeśli chodzi o cycki i usta nigdy sztucznie bym ich nie modyfikowała. Dla mnie to barbarzyństwo integrować w swoje ciało.

Nigdy w życiu. Jeśli facet załóżmy byłby moim partnerem życiowym to powinien akceptować mój charakter i wygląd. I cycki. Nie mam na co narzekać, cycki mam duże i z chęcią dla siebie bym je jedynie zmniejszyła. Uważam, że urodziliśmy się z takim szkieletem i ciałem, że nie powinniśmy ich sztucznie modyfikować. Nie chodzi mi np. o schudnięcie dla zdrowia ale właśnie takie sztuczne modyfikacje. To mało atrakcyjne.

No coś w tym guście

Kogo?

Rozumiemy, że cię to przerasta, ale to nie jest żadne rozwiązanie. Sama miałam takie myśli, że próbowałam je zrealizować, bez skutku. Żałuję tego i żałować będę przez całe życie, bo jednak żyć chcę i się go uczę. Nie jest to łatwe jednak do zrealizowania. Nie chcę byś pomyślał że prawię morały z dupy jednak miałam wiele takich sytuacji i cieszę się, że jednak z nich cudem wybrnęłam.