mark123

Też zazdroszczę, ale szczególnie tym, którzy studiują/studiowali na dużo lepszych uczelniach od tej, na której ja studiowałem i sesję poprawkową mieli sporadycznie lub wcale.

U mnie niedziela nie za dobrze, mija z moimi "standardowymi" dolegliwościami żołądkowymi oraz dodatkowo dolegliwościami jelitowymi oraz myślami, co załatwię na jutrzejszej wizycie u gastrologa i czy w ogóle coś konkretnego załatwię.

A czy ktoś z Was ma problemy z niemożnością odbijania po jedzeniu lub piciu (dysfunction of the belch reflex)?

Że podobno dopiero trwają badania nad sposobem leczenia dysfunkcji odruchu odbijania i raczej z tym problemem będę musiał się męczyć jeszcze co najmniej kilka lat i być może będę musiał co jakiś czas jeździć do szpitala na zabieg upuszczenia powietrza z żołądka.

gastrolog

Oglądam 5 część "Kevina" samego w domu.

Kiedyś myślałem, że ojciec jest tylko po to, żeby pilnować, by dziecko było spokojne, a od reszty jest matka.

A ja się cieszę, że studia mam za sobą. Terminy poprawkowe miałem co sesję z większości przedmiotów (poza pierwszym rokiem) i wkurzałem się, że nawet na takiej uczelni (uczelnia o niskich wymaganiach) byłem jednym z najsłabszych studentów. Na pierwszym roku jeszcze było jeszcze względnie, studia w miarę mi się podobały i większość przedmiotów zdałem bez sesji poprawkowej. Potem zaczęła we mnie rosnąć nienawiść do wszystkich i wszystkiego, nasilały się problemy z koncentracją i napady snu, jako jedyny w grupie zasypiałem co chwilę na prawie każdych zajęciach i już chciałem jak najszybciej zakończyć te studia.

Człowiek określa, co jest dobre, a co złe.

Wepchać się do gastrologa

Że lekarz nie wie, co się dzieje z moimi uszami.

Kryzys męskości raczej będzie się nasilać, dzięki "nowoczesnemu wychowaniu" będzie coraz więcej nierobów i ciepłych kluch.

Granice muszą też być odpowiednie, jeśli ustalone granice są niezdrowe, to nawet jeśli dziecko będzie je szanować, to relacja i tak będzie niezdrowa.

- wizyta u laryngologa - ciąg dalszy próby dodzwonienia się do NFZ

Że na stronie NFZ z kolejkami do lekarza są całkowicie błędne dane czasu oczekiwania do gastrologa.

a miałeś kiedyś jakieś zwierzę? U siebie w domu nie.

Że wczoraj i dzisiaj miały być jeszcze upały, a jest pochmurno, chłodno i co chwile pada i nie zrobili korekty w prognozie. Synoptycy bawią się przewidywanie pogody na kilkanaście dni, a nawet nie umieją sprawdzić, jaka pogoda w aktualnie panuje w danym regionie.

Postanowiłem założyć wątek o wrogości do zwierząt. Moja wrogość jest irracjonalna, bo nie mam żadnego "normalnego" powodu, by nienawidzić zwierzęta i głównie tyczy się psów, ponieważ je spotykam najczęściej. Kiedyś nie czułem żadnej niechęci do zwierząt, lubiłem chodzić do zoo, lubiłem spędzać czas z psami dziadków i chciałem mieć psa. Zaczęło się to zmieniać, gdy miałem około 11 lat. W mojej głowie zaczęły pojawiać się myśli, że wszystkie zwierzęta są skażone i należy unikać ich dotykania. Przestałem chodzić do zoo, a psy dziadków dotykałem tylko przez ścierkę. Później zacząłem mieć wrażenie, że gdy np. jakiś pies mnie powącha lub poliże, to jest to jego zaplanowane działanie i chce mnie czymś skazić i wywoływało to we mnie poczucie agresji wobec niego. Kilka lat później przybrało to "szerszy" charakter. W mojej głowie pojawiły się myśli, że wszystkie zwierzęta, które mnie będą chciały powąchać lub polizać, są ze sobą zmówione, czyhają konkretnie na mnie i chcą mnie czymś skazić poprzez dotknięcie nosem lub językiem (najsilniej w momentach, gdy jest kilka osób, a pies zbliża się tylko do mnie). Myśli mocno oddziaływały na moje emocje i od tej pory czuję w sobie agresję do każdego psa i czasem chęć brutalnego wyeliminowania wszystkich psów na świecie. Czy są na forum osoby z irracjonalną wrogością do zwierząt?

Dzisiaj miałem dziwny sen, śniło mi się, że byłem studentem i w czasie wykładu przyszła jakaś kobieta i mówiła, że po zajęciach odbędzie się spotkanie z psychoterapeutą dla DDA i kto ma ten problem, żeby przyszedł i potem okazało się, że wszyscy w grupie wykładowej są DDA.

Z moich obserwacji wynika, że zdecydowana większość lubi, tylko nieliczni się brzydzą i to ci, co się brzydzą są traktowani jak dziwadła.

Ty trollujesz

Na mnie działała tylko krytyka i podnoszenie głosu, a nagrody materialne, pochwały, rozmowa w żaden sposób na mnie nie działały. Np. gdy matka rozmawiała ze mną, że trzeba nawiązywać kontakty z rówieśnikami, nadal byłem szkolnym milczkiem, a gdy podniosła na mnie głos, że trzeba rozmawiać, to trochę się do rówieśników odezwałem.

Ja około 28-35, taka temperatura jest dla mnie najlepsza.

No to według tej zasady wygląda na to, że w moich pierwszych 3 latach życia matka lub babcia w jakiś sposób nauczyły mnie, że wyłącznie poprzez wzmocnienia negatywne jestem w stanie coś osiągnąć, a później stosowały głownie wzmocnienia pozytywne, żebym nic sensownego nie osiągnął.

Nadmierna pewność siebie to niezdrowo wysoka pewność siebie i z definicji jest szkodliwa (a jak ktoś uważa, że nie jest szkodliwa to chyba myli niezdrowo wysoką pewność siebie ze zwykłą wysoką pewnością siebie).