monk.2000

isik81, cześć. Naczytałem się podobnych opisów już tu na forum, na tyle, że potrafiłbym wyciągnąć jakiś klucz z tego. Wypróbowałaś już wszystkie metody? Może jest szansa na poprawę jakaś?

Wkurza mnie, że w tym świecie nic nie wiadomo i nic nie jest pewne. Nawet nie wiadomo kto ma depresję, a kto nie ma. A może depresja nie istnieje?

Kiedyś miałem, ale pozdychały. Czy sądzisz, że w najbliższym czasie powstanie idealna podróbka Coca-Coli o atrakcyjnej cenie?

Śmiercionauta, kiedyś byłem czołowym w swojej okolicy. Dobrze powspominać te czasy. Moją jednostką waluty były czyste płyty.

Z reguły taką nienormalność się czuje. Trudno sobie ją wmówić. Normalny człowiek po prostu cieszy się codziennością. Jak nie jesteś beznadziejnym przypadkiem to coś idzie z tym zrobić.

Atakujące mnie myśli, nic nie zmieniają, a tylko krytykują. Często są ze sobą sprzeczne, nie idzie ich zadowolić.

Jak codziennie: zabawa z kotem w polowanie na papierek. Chyba będę częściej się w to bawił z nim, bo on też zadowolony.

Dzień dobry. Co u mnie słychać? Piecze mnie twarz po goleniu.

Ciężko powiedzieć czy dobrą, ale często się nią kieruję. Nie wiem na 100% ale i tak próbuję. Czy masz ochotę zamieszkać w podziemnym świecie? Ewentualnie Atlantyda.

Na wędrówkę w świat równoległy.

deader, też długo spałem. Mi radości nic specjalnie nie sprawiło. To nie temat dla mnie, chyba już tu nie wchodzę.

Czytam książkę Intela 1. :-)

Nudzę się życiem, z drugiej strony złoszczę się, że nic nie robię.

Jak tam u was? Coś tam porobiłem, a teraz myślę, czy iść spać, czy chwilę posiedzieć jeszcze.

W sensie, że każdy obywatel powinien trudnić się myśleniem, natomiast ty ich wyręczasz.

nazywam się niewarto, dla innych ludzi tak. Posuwasz tę machinę do przodu, podczas gdy inni się dobrze bawią.

Nerwy cichsze, ale nadal te same śpiewki w głowie.

Może warto jakieś filozofa przypomnieć sobie. Jakiegoś co potrafił bez lęku odejść z tego świata, bo zdobył należny poziom "cnotliwości' charakteru. Ja ten temat staram się przerabiać czasem. Przejdę się na cmentarz, poczytam jakąś ezoteryczną treść ujmującą to w jakąś całość. Kiedyś jak mnie to męczyło bardziej, to czytałem Życie po Życiu, dość znana książka. Po lekturze traktuję to jako coś ciekawego. Dla mnie największą barierą są wizje popularyzowane przez ludzi religii. Sąd ostateczny, jakieś krainy gdzie człowiek jest trapiony bólem, czy zostaje uwięziony jako duch na tym świecie, ewentualnie reinkarnacja jako kontener na banany. Jak dla mnie tu jest pies pogrzebany.

Współczuję, na pocieszenie powiem, że pomijając wierzenia, nie było osoby która by nie umarła na tym świecie. Każdego to czeka. Chociaż moje słowa mogą nie być w pełni pocieszające, bo nie doświadczyłem ani ciężkiej choroby, ani śmierci bliskiej osoby. Dodam, że na portalu randkowym chciałem w motto dać: memento mori. Tyle myślę o śmierci. Pocieszyłem cię?

Leki dużo potrafią zmienić w przypadku schizofrenii. Ale błędem jest traktowanie tego jako chorobę wyłącznie organiczną. Tutaj też się liczy zrozumienie przyczyn, itd. Myślę, że o to m.in. chodzi tym którzy są przeciwnikami psychiatrii w kontekście terapii psychotropami. Dla jednych narkotyki to związek chemiczny, dla kogoś święta substancja. Nie dziwię się, że ta choroba jest źródłem sporów wśród ludzi. Mi też większość ludzi odradza branie leków, ale sam wiem lepiej.

Zróbcie na największego myśliciela/filozofa.

Cześć, jutro eskapada do szkoły. Czas wyjść z kryjówki i czas stawić czoła światowi zewnętrznemu.

Oglądam archiwalne odcinki kabaretu Tey. Laskowik the best!

zl64c, cześć. Z psychozą trudno się uporać, bo włada całym umysłem. Nie polecam.

Saraid, o jak miło. Zostań trochę z nami. Każdy jakoś się spieszy, nie ma z kim pobyć towarzysko.