New-Tenuis

(wiem, że znowu jestem upierdliwa ) Niech ktoś mnie zatrzyma Niech ktoś zatrzyma mnie Bym nie biegła ku zagładzie Proszę, niech ktoś mnie zatrzyma Niech ktoś mnie poruszy Mam dosyć świata I chcę z niego odejść Niech ktoś zatrzyma Tryby maszyny Która mnie trzyma Proszę Niech Ktoś mnie zatrzyma Poda mi pomocną dłoń Wskrześ we mnie siłę i daj mi swe serce bym mogła je pożreć Niech ktoś mnie zatrzyma Krew cieknie po ciele Jeszcze ci mało? Krew cieknie po twarzy Pożeram cię Nie wiesz Że biegnę Ku zagładzie

Wkurza mnie to, że lecę na łeb, na szyję w depresję, a nie ma żadnych "występów skalnych", których mogłabym się złapać, żeby nie spaść w dół. Ponadto, na depresję to jest najmniej odpowiedni moment w moim życiu. Nie mogę sobie na nią pozwolić teraz... pomocy...

zima, ZO - chwiejna emocjonalnie.

Czuję się bardzo dziwnie. Mam wrażenie odrealnienia, co jakiś czas wraca mi dobre samopoczucie, ale na chwilę. Nie mogę słuchać muzyki, nie mam siły na codzienne czynności. Odczuwam samotność włażącą w trzewia. Boję się...

Teoretycznie tak. W praktyce, jeśli ktoś jest wrażliwy, świat go skopie tak, że będzie musiał się zahartować, ale to będzie okupione bólem. Czy warto się hartować? Warto. Jeśli nawet nic nie wychodzi w jednej sferze, wychodzi w innej - a to jest koło napędowe - trzeba sprawić, by zaczęło się obracać. Co do uczuć, zależy, czy godzisz się na kompromis, jakim jest zaaranżowanie związku przez np. portal randkowy i zdawanie sobie sprawy, że to sztuczne, ale zaprzeczanie temu, czy też czekasz na okazję, aż strzała amora przebije twoje serce...

L.E., ja lubię rymy. :) A rymy tutaj miały być trywialne i banalne, żeby ukazać dziecięcą naiwność. Po to też były zdrobnienia.

Nie mogę sobie przypomnieć. Ech.

Gdy pewna dziewczynka biegała po lesie Upadła na kolanko Płacze, biedne dziecię: "Ach, mamo, jak boli, opatrz prędko rankę!" Krew cieknie po nóżce Łzy po twarzyczce Usiadła przy brzózce Nóżki ułożyła Jak przystoi księżniczce "Ach, mamo, przyjdź do mnie!" Krzyczała nieskromnie "Już nigdy nie chcę, by mnie tak bolało! A zniosłam już wiele, naprawdę niemało" Mamusia w te pędy przybiegła z bandażem "Zniesiesz jeszcze dużo, moja piękna różo" Usiadła przy córce, objęła ją mocno "Widzisz, córeczko, życie zsyła ranki, Te małe i większe, są w życiu poranki, kiedy zapominasz wiosną, Że ptaki śpiewają i kwiaty kwitną" Dziewczyna załkała już bardzo cichutko: "Nie chcę więcej bólu, nie będzie bolało?" Mama spoważniała i odpowiedziała krótko: "Będzie, bardzo mocno i to będzie trwało."

zmęczona_wszystkim, Rebelia, nie mam w zwyczaju przychodzić do ludzi, przedstawiać się i opowiadać o swoich problemach. Ale jeśli ktoś SAM pyta i twierdzi, że chce słuchać, to odpowiadam.

zmęczona_wszystkim, "oswoić" nie znaczy "kochać". Znaczy - przyjaźnić się, kolegować się, utrzymywać normalny, zdrowy kontakt. Ja osobiście bardzo boję się ludzi, którzy prowadzą ze mną szczere rozmowy, analizują nawet moją sytuację rodzinną, po czym nagle znikają... na rok. Bo im się te rozmowy znudziły, przynajmniej ja to tak odczytuję. Fakt faktem, niewiele takich osób na swojej drodze spotykam, ale kiedy już spotkam, rozwala mnie to. A jako że ostatnio mnie podobna sytuacja spotkała, jestem w "proszku" - bo przywiązuję się do ludzi, przed którymi się otworzę - zarówno do facetów, jak i do kobiet. Może nie warto się otwierać?

zmęczona_wszystkim, najważniejsze, żeby się stosować do tego: "(...) 'Oswoić' znaczy 'stworzyć więzy' (...) Jestem dla ciebie tylko lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz jeżeli mnie oswoisz, będziemy się nawzajem potrzebować. Będziesz dla mnie jedyny na świecie. I ja będę dla ciebie jedyny na świecie. Jesteśmy odpowiedzialni za wszystko, co oswoimy." Unikniemy wtedy sytuacji, w których ranimy innych naszą niefrasobliwością albo brakiem balansu i niewiedzą, o co nam samym chodzi.

Wydaje mi się, że najważniejsze, żeby mieć balans życiowy w sobie, a nie szukać go w zachowaniach innych... ja go nie mam i często jestem jak worek bez dna. Choć może za bardzo analizuję, może przesadzam z psychologizowaniem, może po prostu nie umiem zaakceptować momentów, kiedy mam obniżkę formy i nie umiem na spokojnie przetrawić konfrontacji z rzeczywistością.

Keraj, wysłałam Ci maila.

No tak - po prostu jestem głupia, nudna i brzydka i tyle. Przynajmniej co jakiś czas mi takie epitety na mój temat chodzą po głowie.

Keraj, u mnie czucie DDA wiąże się raczej z emotkiem " ".

Ja bym ... chyba jednak tak nie chciała. Nie wyobrażam sobie podnieść się po zakończeniu takiego związku. Chociaż - doskonale wiem, co czujesz i co myślisz. Jako kobieta czuję się albo przezroczysta, albo po prostu nie warta zainteresowania - w ogóle. Czasem wolałabym naprawdę nic a nic nie czuć, niż budzić się znowu rano z uczuciem, że żeby jakoś funkcjonować, muszę zapomnieć o potrzebie bycia z kimś.

Keraj, ja o tym w ogóle nie myślę - to jest we mnie głęboko i jest mną, moim postępowaniem i moimi emocjami.

Bardziej przygnębiający i depresyjny niż dający radość.

To, że nie bardzo się orientuję, czego unikać, żeby nie popaść w nastrój depresyjny... i w związku z tym tego nie unikam i weń popadam.

nerwa, wiem właśnie... muszę starać się zapomnieć tylko jak bardzo mi smutno, żeby móc się uczyć...

Myleen, doktorat zaczęłam...

Moje samopoczucie ma się bardzo kiepsko... Mam stan podgorączkowy, jutro mnie czeka ciężki egzamin, znów wczoraj sięgnęłam po alkohol w celu "ukojenia zszarganych nerwów" i wymiotowałam. Mam wrażenie jakiegoś upiornego odrealnienia i czuję się z tym okropnie osamotniona. Obudził mnie atak paniki, spłycony oddech, kołatanie serca i przeraźliwy, kosmiczny dół. Poszłam do mamy, ale nie mogłam mówić, więc jej powiedziałam tylko "przytul mnie" i zalałam się łzami. Bardzo się boję tego stanu, bardzo nie chcę, żeby trwał. Potrzebuję ciepła od ludzi, bardzo bym chciała wiedzieć, że nie jestem "samotną wyspą".

car błądzenie

buka, dałbyś radę wypić herbatę o smaku bekonu? Ja chyba nie...